home
Onsamenhangende pubererotica
In de serie films-die-ik-vorig-jaar-in-de-bioscoop-gemist-heb- maar-toch-graag-nog-wilde-zien heb ik afgelopen weekend Ken Park gehuurd. De naturelle acteerstijl in Bully en Kids van regisseur Larry Clark beviel me wel. Maar Ken Park kon me geen moment boeien. Ondanks de (natuurlijk cultureel verantwoorde) pubererotica wordt de film nergens spannend.

Ken Park vertelt vier verhalen van opgroeiende jongeren met ieder hun op freudiaanse leest geschroeide problemen. In het begin worden ze voorgesteld als een vriendenclub maar de verhalen willen elkaar maar niet raken. Om aan het eind zeer geforceerd aan elkaar geknoopt te worden. Maar dan hoeft het al niet meer.

Ik had het trouwens kunnen weten. Van mijn veelvuldig geraadpleegde online filmgids kreeg dit plakwerkje maar anderhalve ster.
30 10 03 - 22:12 | | film | reageer | §


"...folk-aktig roots-preg"
Voor een uitpuilende kledingkast staan en verzuchten dat je niks hebt om aan te trekken. Het is een eigenschap die vaak aan vrouwen wordt toegeschreven. Ik heb me enige regelmaat een vergelijkbaar luxeprobleem als ik een cd wil opzetten. Zoveel keus, maar toch heb ik niks dat ik op dat moment wil horen. In veel gevallen blijft het dan gewoon stil.

Gisteren was het weer zover. In stilte besloot ik mijn ondergesneeuwde tafel op te ruimen. Tussen een paar foldertjes en programmaboekjes vond ik ineens een promo-cd met drie nummers van ene Ane Brun. Dat kon geen toeval zijn. Snel het plaatje in de speler gesopt. Het bleek precies wat ik op dat moment wilde horen.

Ane Brun heft een mooie heldere stem en begeleidt zichzelf op steelgitaar. De bluesy nummers klinken erg Amerikaans. Maar Ane is net zo Zweeds als ze blond is. Haar maatschappij mag dan veel van haar verwachten en gratis cd-tjes uit delen; de biografie op haar website is enkel in het Zweeds en het Noors. Maar als je een beetje je best doet, is er best knåkkebrød van te maken.
19 10 03 - 22:10 | | muziek | reageer | §


Suicide Gigs International
Een van de meest bizarre nieuwsberichten van de laatste tijd ging over het ‘zelfmoordconcert’. Tijdens een optreden van de band Hell on Earth in Florida zou een ongeneselijk zieke fan er een eind aan maken. Justitie greep in en het concert werd uitgesteld. Bij 3VOOR12 las ik dat een dergelijke daad in Nederland juridisch wèl mogelijk is. Een gat in de markt?

“Goedemorgen, met Suicide Gigs International. Kan ik u helpen?”
“Goedemorgen, ik lijd aan terminale kaakkramp. Ik zou mij graag vanuit een vliegtuig op het podium van Kane te pletter laten vallen. Is dat mogelijk?”
“Even kijken… sorry, maar Kane is suïcidaal-technisch de komende maanden al volgeboekt. Helaas kunnen we maar één suïcidaal per optreden boeken. Voor het publiek moet het natuurlijk wel leuk blijven. Maar ik heb nog wel een gaatje bij Lee Towers, daar kunt u zich van een hijskraan storten. Is dat wat voor u?”
“Dat is me wat te weinig rock. Heeft niet nog wat anders.”
“Ik heb nog een aantal black metal bands in de aanbieding. Zij verzorgen een complete on stage sacrifice, zoals we dat noemen. Hier kleven juridisch nog wel wat haken en ogen aan omdat het technisch gesproken geen suïcide is, maar het is niet duur.”
“Ik weet het niet, dat klink wel erg bloederig. Kan het niet iets vriendelijker. Iets met een zangeres of zo?”
“Ik denk dat ik precies heb wat u zoekt… Ellen ten Damme die met een dubbele salto op uw schoot belandt waarna ze u een gifbeker in de vorm van een overheerlijke Zwitsterleven-cocktail overhandigt. Smaakvol en pijnloos.”
“Ehh… is ze naakt?”
“Pardon?”
“Als ze dat doet, is ze dan naakt, net als in die nieuwe reclamespot?”
“Nou, dat staat niet in haar contract, maar met Ellen valt vast wel wat te regelen.”
“Heel mooi, dan doen we Ellen ten Damme”
“Prima, kunt u morgen met uw paspoort en doktersverklaring op ons kantoor komen? Dan maak ik intussen het andere papierwerk voor u in orde.”
“Ja, dat is goed. Dan ga ik vast mijn vrienden uitnodigen.”
“Goedemorgen.”
“Tot ziens.”
15 10 03 - 22:08 | | muziek | reageer | §


Nederland te klein
Deze week mailde ik met een geboren Schot die inmiddels een paar jaar in Nederland woont. Hij vond dat het aanbod aan optredens van bandjes hier zo mager was. In zijn geboortestad Glasgow kun je per avond al snel uit zo’n dertig bandjes kiezen. Daar zal ook wel aardig wat ‘crap’ tussen zitten, maar toch…

Het verbaast me dan ook niet dat veel Nederlandse bands met schijnbaar gemak een aantal optredens in de UK kunnen regelen om zich vervolgens massaal door de kanaaltunnel te proppen. Mono deed in augustus al een aantal optredens in Ierland en Engeland. Zea deed dit jaar al eens een Britse tour met Seedling, maar doet dat begin november lekker weer. Ook Pfaff was er eerder maar doet daar begin december nog een schepje bovenop door samen met Voicst een stuk of vijf gigs te doen.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de minitoer die veel van deze bands vastknopen aan hun optreden op de CMJ Music Marathon in New York. OIL, waarvan ik niet eens wist dat ze ook op het CMJ speelde, wist zelfs het aantal optredens aan de andere kant van de plas op te schroeven naar twaalf. De jongens zijn op het moment dat ik dit schrijf waarschijnlijk aan het inpakken, want de veertiende staat hun eerste gig gepland in Church on Lark Sreet, Albany, New York.

Ten slotte kreeg ik donderdag een mailtje van DJ About die (in tegenstelling tot eerdere berichten) door Voicst op sleeptouw naar de States wordt genomen om daar de guest noise te verzorgen. Een bijdrage die op Lowlands en in Amsterdam en Utrecht zeer tot de verbeelding sprak. Bovendien doet hij daar naast zijn guest performance ook nog twee shows solo.
11 10 03 - 22:06 | | muziek | reageer | §


De wind waait overal
Dat is nog eens relaxed in de bioscoop zitten. Achterin, dus geen knieën in de rug. Beschaafd publiek, dus geen voortdurend geklets of gecheck van mobieltjes en de lucht en het geluid van popcorn. Maar nog belangrijker, een film zonder verhaal waar je steeds bij moet blijven.

Bij Any Way the Wind Blows, het speelfilmdebuut van Tom Barman (dEUS), zak ik lekker onderuit in zaal 2 van Cinecenter. Ik laat de beelden en het geluid over me heen komen totdat ik helemaal in de film zit. Nee, ik zit in Antwerpen. Ik ben gelijk aan de personen die in Any Way… voorbijkomen. Even is de geweldige soundtrack van de film ook de soundtrack van mijn leven.

Het grootste verschil met mij en de figuren die in Barmans Antwerpen is dat ik relaxed ben. Ik ben enkel toeschouwer. Zij zijn opgefokt, verongelijkt, boos of op een andere manier gestresst. Baan kwijt, auto gestolen, relatieprobleem of niemand die een nummer van Kiss voor je wil draaien. Ik heb geen medelijden met ze, ik bewonder enkel de schoonheid van hun woede. Ik zie de humor die zij niet ervaren.

Even slaat de frustratie ook op mij over… een pauze. Dat is lang gelden. Ik snap dat er geld verdient moet worden. Maar het voelt als ’s nachts naar de wc gaan om vervolgens te trachten een droom weer op te pakken. Het lukt deze keer.

Even later zitten we in een totaal lege pizzeria. Plots stroomt de zaak vol met een Franse school. Ik denk, de film gaat door. De wind waait ook hier. Alleen jammer dat pizzeria’s zo’n belabberde soundtrack hebben.
07 10 03 - 22:04 | | film | reageer | §


zZz
Afgelopen woenzZzdagavond, Tivoli, Utrecht. De zaal lijkt leeg maar als de eerste band wordt aangekondigd klontert het publiek zich voor het podium samen alsof er een elektromagneet is aangezet. zZz mag aftrappen en doet dat luid. Een van hun nummers staat op de soundtrack van Phileine zZzegt zZzorry. Een film lijkt me geen overbodige luxe bij deze muziek, want hoewel het orgelgeluid onmiddellijk sfeer schept, is de combinatie drums en orgel wel erg beperkt.

Dan zZzea, de enige band van de avond die boven zichzelf uit zal zZztijgen. De harde elektronica-beats galmen door de zaal zoadat zanger/gitarist Arnold extra z’n best moet doen de set in evenwicht te houden. Dat is even zZzweten, maar het lukt waarachtig!

CaezZzar, Bettie zZzerveert en VoizZzt doen hun ding. zZzeker niet zZzlecht. Maar wat ik zeggen over bands waarvan ik het aantal bijgewoonde optredens niet meer op twee handen kan tellen? Ondanks de zZz in de avond die mij constant bleef achtervolgen, was het alles behalve zZzlaapverwekkend. En dan te bedenken dat zZzeedling ook nog zou spelen, maar dat er wegens het zZziek, zZwak en mizZzelijk zijn van drumster Mariken niet was.

En nou geen zZzebra-grapjes in m’n reactiedingetje…
02 10 03 - 21:58 | | muziek | reageer | §


The Donna's do Amsterdam
Afgelopen zaterdagavond op de bonnefooi naar de Melkweg. Geen voorverkoopkaartje dus, want wie komt er nou opdagen voor The Donna’s? Ik ben om kwart over acht bij de zaal en koop het allerlaatste (!) kaartje. Binnen wemelt het van de zeventienjarige meisjes. Het kan niet anders of The Donna’s moeten een hitje op MTV hebben gehad.

Maar eerst is het de beurt aan White Light Motocade uit New York; vier jongens met beatle-haar en hun jas aan. Dat zien we de laatste tijd wel vaker. Ze schuren en scheuren dat het een lieve lust is. Maar hoe ze ook hun best doen, echt bijzonder wil hun vuige rock niet worden.

Als de meiden van The Donna’s het podium betreden is de zaal inderdaad propvol. De dames rammen er stevig op los en na twee nummers zijn alle zeventienjarige meisjes nergens meer te zien. Na een kwartiertje kan ik de nummers al niet meer van elkaar onderscheiden, maar echt vervelend wordt het niet.

Gelukkig is er ook naast het podium genoeg te zien. Terwijl er voor me een flink strijdgewoel ontstaat in de positieve zin, vindt er achter me een echte vechtpartij plaats. Anderen trekken zich daar niks van aan en wandelen met liters bier in hun handen door de onstuimige menigte. Een enkeling valt met een vol treetje voorover tussen de mensen. Hij weet toch nog zes half gevulde bekertjes bier bij zijn vrienden aan het front af te leveren.
01 10 03 - 21:56 | | muziek | reageer | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top