home
Superheld
Ik ben een superheld! Ten minste, dat denken ze in Japan. Miike Takashi, bekend van Ichi the Killer, heeft een film over me gemaakt: Zebraman. Woensdag ging hij op het filmfestival in Rotterdam in première. En niemand die er aan heeft gedacht me uit te nodigen. Maar ik weet hoe een echte superheld zich gedraagt en laat me niet kennen. Ik vlieg wel een keer langs de Cultvideotheek.

Met dank aan Vido Liber.

Een aardige recensie van iemand die ook zonder film al vermoedt dat ik beroemd ben vind je hier. Lees verder...
30 01 04 - 14:01 | | film | zes reacties | §


Moordlijst?
Vandaag in NRC Handelsblad de Uitvaart top-50 zoals uitvaartverzekeraar Monuta die onlangs heeft samengesteld. De lijst is een verzameling van de meest vreselijke nummers aller tijden. Op één staat het Katholieke Ave Maria, op twee Time to say goodbye van Sarah Brightman & Andrea Bocelli. En gezakt naar nummer drie het onvermijdelijke Waarheen, waarvoor van Mieke Telkamp (leeft die nog eigenlijk?).

Frans Bauer is, een zak chinees in elke hand, met maarliefst drie nummers de top-50 binnengewandeld. Dus je wordt eerst met ‘m dood gegooid en vervolgens…

Nou is mijn smaak natuurlijk niet die van stervend Nederland, dat is niet erg. Maar ook de tiplijst (die komt dan weer van concurrent Dela) belooft niet veel goeds. Guns’n’Roses, de nieuwe Marco Borsato en Paul de Leeuw gaan het helemaal maken in begraafland.

Wat ik zelf zou willen (laten) horen weet ik eigenlijk niet. En ik wil er ook liever niet al te lang over nadenken. Voorlopig houd ik het even op Hits of Sunshine van Sonic Youth. Het is een requiem voor Allen Ginsberg en duurt elf minuten… dan weet je dat vast.

Nou ik het toch over de dood heb: volgens de radio moet ik een goed doel in m’n testament opnemen. Misschien kan ik de Cliniclowns nog eens met m’n studieschuld opzadelen.

PS: Zojuist Hits of Sunshine maar even opgezet en stilgestaan bij het heengaan van Seesaw. Dit is echt jammer.
28 01 04 - 20:11 | | muziek | vier reacties | §


Lachen
“Mijn vriendin lachte zich dood om een van mijn gekke bekken. Haar vrienden zeiden dat ik me niet schuldig moest voelen; ze zou niets liever hebben gewild dan zo aan haar einde komen. Zij waren er niet bij toen haar klaterende lach overging in verstikkingsgeluiden, gekerm en doodsgerochel. Toen ik uitgetreurd was vond ik een ander mooi meisje. Zij lachte zich dood om een grapje dat ik over haar voeten maakte. De daaropvolgende overleed op soortgelijke wijze. Mijn meest recente vriendin is niet overleden, maar vertrokken omdat ze niet met me kon lachen. Ze wilde een man met gevoel voor humor.”

Uit Antropologie & 100 andere verhalen in 101 woorden, Dan Rhodes, Vassallucci
26 01 04 - 13:36 | | literatuur | twee reacties | §


Silent Minority Uproar
De Silent Minority Uproar afgelopen woensdagavond in Paradiso was een succes. Met acht bands op een avond was ik bang dat mijn aandacht halverwege wel vervlogen zou zijn. Maar niet was minder waar (om er maar eens een cliché in te gooien)…

Een aantal maanden geleden, in Volta op een Mortale-avond, verraste LPG met kwetsbaar rammelende nummers en al even kwetsbare samenzang. De performance was af met een zesde bandlid dat zwijgend op een kruk haar glimlach het zaaltje inwierp. Ik was bang dat de band inmiddels hun geluid gepolijst zou hebben en daarmee hun uniciteit verloren. Gelukkig was dat niet het geval… het eerste hoogtepunt was binnen.

Audiotransparent maakt mooie muziek, maar wel erg dromerig voor zo vroeg op de avond. Ik denk dat ik op de cd goed in slaap zou kunnen vallen... en dit is niet negatief bedoeld. Tijdens het concert zag ik ineens het beeld voor me van een Paradiso waarin tientallen witte stretchers in rechte rijen de grote zaal vullen. Sluit je ogen en laat je meevoeren…

Propeller was voor mij de verrassing van de avond. Ik had nog nooit van de band gehoord maar ze maken precies het soort muziek waar ik een zwak voor heb. Ik dacht bij het eerste nummer meteen aan Blonde Redhead, waarbij de zanger van Propeller zowel de hoge als de lagere zangpartijen voor zijn rekening neemt. Maar vooral het rauwe open geluid van bands als Unwound en Shellac sprak me erg aan.

Blues Brother Castro stond te spelen alsof ze een heel stadion moesten vermaken. Een extravagante lichtshow en een paar megagrote beeldschermen zouden deze band niet misstaan. En waarom eigenlijk ook niet… Het verklaart wel waarom ze me eerder, op een van de kleinste podia van Amsterdam, niet konden overtuigen.

Ook van Coparck dacht ik een slechte nasmaak overgehouden te hebben. Ik weet echt niet meer waarom, en na woensdagavond wil daar ook niet meer over nadenken. Ik werd compleet verrast door een overtuigend eigen geluid van samples en een jazzy bas die echter altijd in dienst van het liedje bleven. Moet ik vaker gaan zien, die jongens.
23 01 04 - 14:34 | | muziek | één reactie | §


Frodo! Duurtlang!
Ik ben deze week toch maar naar Return of the King gegaan, het derde (en laatste) deel van de verfilming van The Lord of the Rings. Eigenlijk ging ik alleen maar omdat ik de vorige delen had gezien, en dat mocht niet voor niets geweest zijn.

Hoewel ik mooie (erg mooie) plaatjes voorgeschoteld kreeg, duurde het dit keer wel erg lang (gevoelsmatig, over de feitelijke tijdsduur heb ik het dan nog niet eens). Door het geploeter van die Hobbits op die berg en de overdosis aan zogenaamd dramatische momenten, wist ik ineens weer waarom ik het boek nooit heb uitgelezen.

Ik heb me laten vertellen dat de dvd-versies nog langer zijn. Ik pleit bij deze voor een dvd met daarop een samenvatting van hooguit twee uur van de hele trilogie. Eventueel met een voice-over om het verhaal duidelijk te maken. Wellicht is het de moeite waard te wachten tot Peter Jackson The Hobbit ook af heeft, plakken we die er ook nog even voor.

Afgelopen weekend zag ik bij E. de psychologische thriller Morlang (2001, te huur op dvd). Een Nederlandse (maar Engels gesproken) productie over een oudere Ierse kunstenaar. Originele filmische effecten, een goed verhaal en een verrassend plot. Een klein rolletje wordt gespeeld door die dikke van Amstelbier (ik kan ook zijn naam noemen, maar dit is duidelijker) iedere keer als hij opduikt denk ik: bier! Goede reclame zeg.

Ook een aanrader is Four Rooms (1995), een film die ik laatst bij de blauwgele uit de grabbelton heb gevist. Een humoristisch vierluik over een lichtelijk labiele piccolo. Elk deel is geregisseerd door een andere regisseur (o.a. Quintin Tarantino en Robert Roderiquez) en de cast bestaat o.a. uit Tim Roth (als picollo Ted), Antonio Banderas, Madonna en Bruce Willis. Stond al een tijdje hoog op mijn lijstje, en achteraf terecht. Oh ja, en gewoon negentig minuten.
21 01 04 - 17:36 | | film | drie reacties | §


Terug in zwart-wit
Het was helemaal niet de bedoeling nu alweer met een nieuwe vormgeving te komen. Maar omdat mijn webhost mijn vorige website heeft kwijt gemaakt, en ikzelf geen afdoende back-up had, heb ik maar weer iets nieuws verzonnen. Het (eenvoudige) ontwerp had ik nog liggen. En op de strijkkwartetten van Dvořák heb ik er vanavond een werkend weblog van gemaakt. In zwart-wit, uiteindelijk de meest voor de handliggende kleurstelling voor een zebra.

Nog niet alles werkt of ziet eruit als het zou moeten; ik heb nog een to do list van tien punten die ik deze week nog wil afronden. Je hoeft me dus niet te mailen dat de laatste referrers nog niet werken en. Maar schroom vooral niet te reageren op de stukjes van de afgelopen tijd, toen je zo graag wilde maar door de falende techniek werd teleurgesteld.
00:24 | | algemeen | zestien reacties | §


Hier zit ik en ik kijk naar...
"En toen op een keer sliep ik de hele nacht niet. Ik ging liggen en stond meteen weer op. Maar toen ik opgestaan was begreep ik dat ik moest liggen. Opnieuw ging ik liggen maar sprong prompt weer overeind en ijsbeerde door de kamer. Ik ging aan tafel zitten en wilde schrijven. Legde een vel papier voor me neer, nam een pen ter hand en dacht na. Ik wist dat ik iets op moest schrijven, maar ik wist niet wat.

Ik wist zelf niet of het een gedicht moest zijn of een verhaal; een of ander opstel of gewoon een enkel woord. Ik keek om me heen en het kwam me voor, alsof er het volgende moment iets zou gaan gebeuren. Maar er gebeurde niets. Dat was verschrikkelijk. Ware het plafond neergestort, dan zou dat beter geweest zijn dan zo te zitten wachten op Joost mag weten wat.

De nacht was al voorbij; er reden weer trams en nog steeds had ik geen woord opgeschreven.

Ik stond op en liep naar het raam. Ik ging zitten en keek naar buiten.

En plotseling zei ik tot mezelf: ‘hier zit ik en kijk naar…’

Maar waarnaar keek ik in feite? En toen herinnerde ik me: ‘het raam waardoor ik naar een ster kijk’. Maar momenteel is het geen ster, waar ik naar kijk. Ik weet niet waar ik op het ogenblik naar kijk. Maar datgene waar ik naar kijk is hetzelfde als wat ik niet op kon schrijven.

Op dat moment zag ik U. In badkostuum liep U naar uw raam. Zo zag ik u de eerste keer. Ik zag u door een raam."

Uit: Daniil Charms, Brieven en dagboeken, Uitgeverij Pegasus
19 01 04 - 23:10 | | literatuur | reageer | §


Het Platenbal
Vijf jaar geleden viel mij de eer en het genoegen ten deel dat ik op het Boekenbal mocht rondlopen. Zwervend door de gangen kon ik me de hele avond vergapen aan een flink aangeschoten Jan Mulder en een bezopen Thomas Verbogt, en Harry Mulisch die tot laat met Rudi Fuchs op een trap zat te keuvelen. Iedereen die er wat toe doet, of denkt er wat te toe doen, in het boekenvak liep of danste er rond.

Noorderslag is het Boekenbal van de Nederlandse popmuziek. Dat idee kreeg ik tenminste toen ik zaterdag door de gangen van de Oosterpoort van zaaltje naar zaaltje slenterde om zoveel mogelijk indrukken op te doen. Ik was net te laat om Bløf, de winnaars van de jaarlijkse Popprijs, met bier te bekogelen. Niet dat ik een hekel heb aan Bløf, maar het is een traditie waar ik wel eens deel van wilde uitmaken. Ik zag hoe Jerney Kaagman op het podium werd groepen. Ze werd flink uitgefloten, maar ze vertrok geen spier (maar dat schijnt ze ook helemaal niet te kunnen). Ik luisterde naar twee nummers van Within Temptation die in decor zo theatraal als hun muziek stonden te spelen, nadat ze een gouden plaat uit Duitsland in ontvangst hadden genomen.

Verder zag ik voornamelijk bands die ik al eerder zag. Gem, Oil, Zea, Lawn, Voicst, Green Hornet. Vooral de jongens van Zea gingen erin alsof hun leven er vanaf hing. In een soort muzikale drift werden snaren en toetsen geteisterd tot de snoeren eruit vlogen. De tafeltjes met apparatuur wankelden angstwekkend onder al het geweld. Na een halve set snel een biertje gepakt en in looppas naar de entreehal om niets van Voicst te hoeven missen.

Muziekaal gezien was het toen wel afgelopen. Maar de gangen bleven nog lang gevuld met aangeschoten mensen die er wat toe doen of denken er wat te toe doen in de Nederlandse popmuziek.
12 01 04 - 23:09 | | muziek | reageer | §


Going North
Vanmiddag lekker in een busje zitten, op naar Groningen. Eindelijk ga ik een keer naar Noorderslag. Ik weet trouwens niet of het door Noorderslag komt maar ineens kom ik enorme artikelen in kranten tegen, met dito foto’s, van Nederlandse bands.

Donderdag had de Volkskrant een interview van Gijsbert Kramer met Gem over de snelle opkomst van deze band.

"Er gebeurde meteen van alles. VPRO’s 3VOOR12 belde, ze hadden ons ook niet gezien, maar wel over Gem gehoord. Hadden we niet wat muziek? En zo ging het maar door." (…) "Cool man, we mogen pizza eten."

Vrijdag in het CS van NRC Handelsblad een interview van Hester Carvalho met John Cees Smit van Scram C Baby.

"Onze muziek mag ballen hebben, om het bot te zeggen. Maar dat wil ik niet choreografisch onderstrepen door met één voet op de monitorbox te gaan staan zingen. Of met mijn microfoonstandaard te gaan zwaaien. Dat doe ik alleen als er iets los zit."

In De Groene Amsterdammer van deze week geen popmuziek. Wel een verhaal van de Nederlands/Australische Schot Michel Faber over een man wiens zoon een Eminem-kapsel wil.

"Eminem, zei hij, was een wandelende oproep aan jongeren om alles op te geven en te zwelgen in negativisme. Dankzij rapsterren als hij werd aan jongeren pessimisme verkocht. Kinderen die te jong waren om ook maar iets te weten over de grote wijde wereld kwamen tot de conclusie dat de planeet Aarde door en door verrot was en dat zij daar niets aan konden doen behalve cd’s en T-shirts kopen."

Gisteravond Jalla Jalla! gekeken. (Van dezelfde maker draait momenteel Kops in de filmhuizen). Mooie film is dat. Grappig ook dat het geweldige nummer Tanhauser / Derive van de experimentele emo-hardcore band Refused gebruikt werd. Het nummer staat op het album The Shape of Punk to Come. Kijk eens of je dat ergens kan downloaden.
10 01 04 - 23:07 | | muziek | reageer | §


Deurwaarders in Ommen
Als ik Paradiso binnenkom hangt er een rare sfeer. Een andere sfeer dan anders. De grote zaal blijkt afgehuurd voor een privé-feest. Zeker studenten of zo, zegt G. Inderdaad hangen en wat ballerige figuren bij de deur. Mannen in pak die het toch lukt er ordinair uit te zien.

Het rockpubliek vlucht snel naar de bovenzaal voor het eerste van drie Unsigned concerten. Boven heeft iedereen het over de invasie van aliens in 'ons Paradiso'. Het zijn verzekeringagenten weet iemand me te vertellen. Ondertussen sterft het optreden van Mullhouse , dat halverwege nog op een climax leek af te stevenen, in de roep om het laatste nummer.

Beneden bij de toiletten kom in T. (zanger/gitarist van Voicst) tegen. Hij neemt met behulp van een voicerecorder (voicstrecorder?) nog even een kersvers nummer door dat hij zo met Voicst gaat spelen. Volgens hem gaat het om een partijtje van deurwaarders. Hij duwt de eerste de beste dasdrager zijn recorder onder de neus. Het blijkt een deurwaarder uit Ommen (ik denk onwillekeurig aan Youp van 't Hek). Alsof we echt zijn geïnteresseerd vertelt hij over deurwaarders in Ommen en dat je in Amsterdam geen deurwaarders hebt… maar wel andere mannen in pakken… enz. Als we weglopen roept hij nog: 'Wat gaan jullie met die opnamen doen?' Maar helaas, geen royaltie's voor Ommen.

Boven begint Gem . Na Gem te hebben gezien vraag ik me af waarom er nog mensen zijn die hun geld met koffers tegelijk naar Bierhal en Ticketwoekeraar brengen voor een uurtje Strokes. Heel slim ook van Excelsior om deze jonge honden te tekenen. (Lees ook over Gem in de kunstbijlage van de Volkskrant van donderdag)

Voicst geeft alweer een retestrakke set. Ik moet uitkijken dat ik er niet teveel aan gewend ga raken. Maar tot nu toe weten ze me toch steeds weer te verrassen. Deze keer zat er nog meer elektronica in het optreden dan de keren hiervoor. Halverwege wordt de set onderbroken voor een 'zakelijke mededeling'. T. houdt zijn recorder tegen de microfoon. Ik hoor de deurwaarder uit Ommen weer, nu in ingeblikte versie. Toch jammer dat Ommen geen weet heeft van zijn bijdrage aan de rock 'n' roll.
06 01 04 - 23:04 | | muziek | 736 reacties | §


Readers block
Tussen 8 augustus en 7 december van het afgelopen jaar heb ik geen boek uitgelezen. Voor wie mij een beetje kent, klinkt dit vrij onwaarschijnlijk. Maar het is echt zo. Niet dat ik niks las. Vooral kranten en tijdschriften in de trein, van en naar mijn werk. Ook wel boeken, maar uitlezen kwam er niet van alsof ik steeds in het verkeerde boek begon. Ik begon onder andere in de laatste roman van Grunberg, De asielzoeker, maar het stijltje wat mij ooit zo bekoorde kon me nu enkel irriteren.

Aan de andere kant bleef het kopen van boeken wel doorgaan. Dat heeft geresulteerd in een flinke stapel nog te lezen boeken. Gelukkig heb ik van iemand ooit de visie overgenomen de toegenomen hoeveelheid ongelezen literatuur niet te zien als een toegenomen last maar als een verruiming van de keuzemogelijkheid bij het kiezen van een volgend boek. Helaas had ik in de afgelopen tijd weinig aan die visie.

Mijn readers block werd uiteindelijk doorbroken toen ik in Oracle Night, de nieuwste roman van Paul Auster begon. Ik kocht het (ik moest het kopen) en las het vervolgens achter elkaar uit. Pieter Steinz schreef vrijdag in NRC Handelsblad over Oracle Night: De lezer roetsjt langs de bladzijden, niet alleen dankzij de heldere, functionele en op den duur hypnotiserende stijl, maar ook doordat de grote lijn van de roman blijft intrigeren.

Blijkbaar had ik dat nodig, een boek waarbij ik lekker langs de bladzijden kon roetsjen. Lekker woord trouwens: roetsjen. Inmiddels roetsj ik alweer verder langs de bladzijden van Mailman, een roman van J. Robert Lennon over een sociaal geïsoleerde postbode. Maar hierover later meer.
04 01 04 - 11:02 | | literatuur | twee reacties | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top