home
Geheim
De telefoon gaat. Een damesstem zegt het codewoord dat mij erop attent maakt dat het zover is. Ik antwoord ter bevestiging met mijn codewoord. ‘Vanavond halfnegen, vaste plek’ zegt ze. Ik weet genoeg.

Op mijn fiets rijd ik in de richting van een industrieel terrein aan de rand van de stad. Ik negeer de mannen in regenjas met hoed op bankjes die doen alsof ze een krant lezen met twee gaten erin. Aangekomen zet ik mijn fiets tegen een loods en stap naar binnen. In de loods staan twee duistere figuren wiens gezicht ik niet kan ontwaren naast een zwarte Lincoln. ‘Je kent de procedure?’ vraagt de linker van de twee. Ik knik en draai hen mijn rug toe. Ik laat me blinddoeken. Een van de mannen leidt me naar mijn zitplaats achter in de auto.

Ik probeer op mijn gevoel te bepalen waar we heenrijden, maar ik raak door de vele bochten al snel het spoor bijster. Na een halfuur rijden, stopt de Lincoln. Ik wordt krachtig van de achterbank getrokken en aan twee armen meegevoerd. Plotseling krijg ik een zet en val op de grond. Daarna hoor ik een deur dichtslaan, dan is het stil. Ik doe mijn blinddoek af, het is donker. Met een aansteker die ik uit voorzorg bij me heb gestoken vind ik de deur van de kleine ruimte waarin ik me bevind. Hij blijkt niet op slot.

Als ik naar buiten stap, sta ik ineens in een lange verlichte gang. Ik knipper even met mijn ogen door het felle licht. Aan de andere kant van de gang hoor ik rumoer. Voorzichtig loop ik door de gang tot bij een schuifdeur. Hier komt het geluid vandaan. Langzaam schuif ik de deur open en stap het feestgedruis in.

Met een wodkamartini in de hand kijk ik achtereenvolgens naar Dolly Grip, Sally Skunk en Seedling. Een zeer geslaagde avond in een zeer aangename omgeving.

Wil je ook eens naar een geheim optreden? Voor het volgende optreden is code acht van toepassing. Het wachtwoord is: ‘Dolle Marie heeft een wit konijn’. Ik zie je daar.
29 03 04 - 12:48 | | muziek | twee reacties | §


Monster?
Hoe kan het? Van sommige films kun je jaren later, op een feestje of in de kroeg, een scène al dan niet met tekst zo oplepelen. Zonder moeite zie ik Dustin Hoffman als autist in Rainman in een dwangneurose over een keienpad in een parkje lopen. Om nog maar te zwijgen van beelden uit Tarantino-films.

Toen ik gisteren ging zwemmen na het zien van Monster in een bijna lege bioscoopzaal, was de film na drie baantjes al uit mijn geheugen gewist. Het enige wat overbleef was het beeld van die bijna lege zaal op de vroege donderdagmiddag en het algehele gevoel dat ik aan de film had overgehouden: niet goed, niet slecht en RTL4. Dat laatste komt waarschijnlijk door het ‘op feiten gebaseerde’ karakter van de film.

Je gaat je dan toch afvragen wat de drijfveren van de ‘Members of the Academy’ waren om Charlize Theron voor haar rol in Monster een Oscar toe te kennen. Scarlett Johansson die een sigaret opsteekt, of Uma Thurman die haar grote teen probeert te bewegen maakten op mij indruk, ik kan me herinneren dat ik daarvan genoot. Maar zij waren niet eens genomineerd…

Deze week geen Flmpgn in verband met het magere aanbod.
26 03 04 - 12:11 | | film | reageer | §


Fuck
In het artikel Van Amen tot Fuck schrijft H.J.A. Hofland over de verbreiding en de betekenis van het woord Fuck:

‘De verbreiding van Fuck is een taalkundig mirakel, des te meer omdat er geen winstoogmerk mee gemoeid is, geen commerciële propaganda achter zit, geen metafysische belofte aan verbonden is en omdat geen bestrijding heeft geholpen. Het is verleidelijker dan Coca-Cola, krachtiger dan het woord van iedere bekende God, en verraderlijker dan het sarsvirus. Hoe is dat mogelijk? De verzamelde wereldtalen door de eeuwen heen hebben aan scheldwoorden en vervloekingen geen gebrek. Hoe verklaren we dat binnen minder dan een halve eeuw één woord blijkbaar in een wereldbehoefte kan voorzien?’

Het hele artikel vind je op de site van De Groene Amsterdammer.
22 03 04 - 19:49 | | algemeen | zes reacties | §


Bloemen
In april 1997 zat ik met een groepje bekenden in een theater in Utrecht. Mijn huisgenoot speelde de hoofdrol in het toneelstuk Hippolutos, een Griekse tragedie. De zaal was bijna vol op een aantal plaatsen vooraan na. Toen een aantal oude dames verscheen om hierop plaats te nemen steeg een gefluister op uit de zaal. Is ze het? Ja, ze is het! Prinses Juliana schuifelde naar haar zitplaats onder begeleiding van een aantal hofdames.

In de pauze wilde een meisje uit mijn gezelschap per se een praatje met de oude koningin maken. Maar ze durfde niet alleen. Ik liep met haar mee. Twee mannen in pak die overduidelijk veiligheidsmensen waren, bleven op afstand. Een gesprek werd het niet echt. Toen mijn kennis iets zei als ‘wat leuk u eens te ontmoeten’, knikte ze ons glimlachend toe waarop ze door haar hofdames weer de zaal werd ingevoerd. Tot zover mijn contact met het Koninklijk Huis.

Toen de voorstelling was afgelopen pakte een andere huisgenoot een bos bloemen die ze, om misverstanden te voorkomen, duidelijk had voorzien van de naam van mijn acterende huisgenoot. Over het hoofd van de prinses gooide ze de bos pal voor de voeten van de buigende acteurs. De twee veiligheidsmannen veerden geschrokken op uit hun stoeltjes. Maar we werden niet gearresteerd.
20 03 04 - 18:00 | | algemeen | één reactie | §


Flmpgn
Laatst zag ik in de bioscoop de trailer van een verstilde Japanse Koreaanse film. Ten minste, de trailer was verstild, en als de trailer al verstild is, nou dan zal de film dat ook wel zijn. Lezend in NRC Handelsblad van afgelopen woensdag zie ik dat die film Spring, Summer, Fall, Winter… and Spring heet. Mooi rond dus, daar houden Japanners Koreanen van. Daardoor ook een beetje voorspelbaar, maar dat schijnt door de ‘verpletterende schoonheid’ niet echt storend te zijn. De Groene Amsterdammer schrijft: ‘De trancedentale sfeer is vanaf het eerste beeld voelbaar…’ Ook Het Parool is positief.

Als Japanners (of Koreanen) geen verstilde films maken, dan doen ze in vechtfilms. Een klassieker is Seven Samurai uit 1954 van Akira Kurosawa die alleen in Nijmegen en Amsterdam gaat draaien. NRC: ‘De huilende wind, angstvallige kreten en een smerige modderpoel maken de arena uiterst dramatisch. Kurosawa’s flexibele mise-en-scène en dynamische montage zorgen dat deze actiescènes nog steeds opwindend zijn.’ Aardig detail is dat de Deense Dogma-film Mifunes Last Song is genoemd naar hoofdrolspeler Toshiro Mifune.

Voor Monster kreeg Charlize Theron een Oscar. Maar NRC dicht eigenlijk haar tegenspeelster Christina Ricci een gouden beeldje toe: ‘Selby, het personage van Ricci is al interessanter dan de Lee van Theron, en Ricci maakt haar driedubbel interessanter. Het zijn kleine oogopslagen, blikken die eerst wanhopig, dan verliefd, dan wreed en ten slotte schijnheilig zijn.’
19 03 04 - 11:52 | | film | drie reacties | §


Glimlach
'De jongen lachte, ik zag een horizontale streep, waarschijnlijk had hij gave, mooie tanden. Ik dacht aan mij eigen glimlach die ’s nachts in een glas water lag.'

Uit De Heer slaapt met watjes in zijn oren van Frans Pointl, Nijgh & Van Ditmar, 2004

Voor het interview met Pointl in Trouw: Lees verder...
17 03 04 - 16:31 | | literatuur | zes reacties | §


Beste rockband...
Het is nog niet helemaal wat ik voor ogen had, maar het begint er op te lijken. Kijk maar.
16 03 04 - 19:51 | | muziek | twee reacties | §


Flmpgn
Hoe de plot van Elephant precies verloopt, vertelt NRC Handelsblad niet (en dat is goed), maar in het begin van het artikel wordt gerefereerd aan Bowling for Columbine en de roman Vernon God Little. Dat de film een gewelddadige apotheose heeft laat zich dus raden. De rest van het artikel doet vermoeden dat Elephant een must is. Twee citaten:

‘Hij mikt recht op het hart van de toeschouwer. Maar is dan weer niet sentimenteel, nee, klinisch bijna alsof er niets in deze film af mag leiden en zo de toeschouwer heel puur en onvoorbereid kan aanraken. Voelen wordt verstaan.’ En een stukje verder: ‘Heel geruisloos maar des te schokkender overtuigt Elephant ons (…) dat sommige dingen onbegrijpelijk zijn en blijven.’

Ik ben niet zo’n Grisham-fan, ik ben sowieso niet erg thuis in de wereld van de rechtbank-thriller (of hoe noem je dat?) Maar in The Runaway Jury spelen John Cusack, Gene Hackman, Dustin Hoffman én Rachel Weisz en dat maakt toch wel nieuwsgierig. NRC schrijft: ‘ Het is een genoegen de zwaargewichten Hoffman en Hackman voor het eerst samen in een film te zien. Ze hebben slecht één gezamenlijke scène, (…) maar die kans om flink uit te pakken grijpen ze met beide handen aan.’

Dan draait er in een aantal bioscopen een film van Stanley Kubrick die ik nog niet heb gezien: The Killing (1956). Een klassieke overvalfilm en een van de eerste films van Kubrick. NRC: ‘Kubrick zocht toen nog naar zijn vorm, al had hij er al heel wat elementen van gevonden. The Killing is dus altijd veel meer de moeite waard dan een doorsnee overvalfilm’

Quentin Tarantino schijnt van The Killing gezegd te hebben dat het zijn ‘favorite heist film’ is. De Groene Amsterdammer (die vorige week ook al naar Tarantino verwees) vergelijkt het sadisme van de hoofdfiguur dan ook met Mr. Blond die in Resevoir Dogs een agent onder begeleiding van koddige danspasjes zijn oor afsnijdt. Maar K-Billy’s Supersounds of the 70’s bestond natuurlijk nog niet...
11 03 04 - 16:28 | | film | één reactie | §


Nooit meer tripes
Ik ben op vakantie met mijn ouders. Het zal Grenoble geweest zijn of Dijon of een andere middelgrote Franse stad. In een restaurant kies ik van de kaart tripes. Ik weet niet waarom, ook mijn ouders wisten niet wat het was. Als de serveerster bij het opnemen van de bestelling vraagt of ik echt heel zeker weet of ik tripes wil, word ik toch een beetje ongerust. Even later verschijnt een ober (of is het de kok?) met een mes in zijn hand, dreigend wijst hij ermee op mijn vader. ‘Had u tripes besteld?’ ‘Nee, hij.’ Er wordt naar mij gekeken. Dan kan ik beter dit mes gebruiken. En met een onheilspellende glimlach overhandigt hij me het gereedschap met extra scherpe kartels. Nog voor ik het gerecht geserveerd krijg, heb ik al geen zin meer in tripes, wat het ook mogen zijn.

Als het eenmaal komt, zijn tripes in mijn gedachte al zo vies dat het ook wel weer meevalt. Het blijkt vlees van onduidelijke afkomst, geserveerd in een gelatinepapje. Ik weet dat ik ervan heb gegeten, de smaak kan ik me niet meer herinneren. Maar de kans dat ik ooit weer tripes bestel is nul.

In het kader van de boekenweek (thema Frankrijk) heeft Rainbow een pocket met anti-Frankrijk-verhalen uitgegeven: Nooit meer de Provence. Een van de verhalen doet denken aan mijn hierboven geschetste herinnering. Johannes van Dam (culinaire walrus van Het Parool) vertelt over zijn broer die tegen zijn vaders advies toch tripes bestelde:

‘Zodra hij de lucht had opgesnoven, deinsde hij achteruit. Darmen, ingewanden, dat waren het en zo rook het ook. Voor geen goud at hij ervan.

Niemand wilde zijn gerecht overnemen, zodat de lokale specialiteit, die de meeste Hollanders met mijn broer normaal als dierenvoer beschouwen, onder tafel eindigde, voor de neus van poedel Cola.

Maar ook die was beter gewend. Hij snuffelde er aan, deinsde achteruit zover zijn riem het toeliet en liet het gastronomisch wonder over voor de schoonmakers.’
10 03 04 - 17:38 | | literatuur | twee reacties | §


Champagne Franz
Ik was niet van plan te gaan. Ik had een keer een clipje van Franz Ferdinand gezien, dat zag er goed uit, maar de muziek klonk me te jaren tachtig. Tears for Fears was het eerste dat in me opkwam toen ik het liedje hoorde. Maar door omstandigheden die het uitleggen niet waard zijn, had ik wel een kaartje. Ik besloot het niet van de hand te doen, Scram C Baby en Gem speelden immers in het naprogramma.

Ik had mijn jas nauwelijks opgehangen of der Franz begon al te spelen. Het was net acht uur. In een uitverkochte zaal wurmde ik mij naar rechts vooraan op de verhoging, prima plek. Goed zicht, niet te druk. Tears for Fears maakte al snel plaats voor Talking Heads en ook dat deed er al snel niet meer toe. Overheersend waren het plezier en enthousiasme waarmee de band op het podium stond.

Ergens halverwege de set vroeg de band of er een drummer in de zaal was. Bij het volgende nummer hadden ze graag een tweede drummer op het podium gehad, toevallig stond er al een extra drumkit. Snel keek ik om me heen of ik de drumster zag met wie ik was binnengekomen. Maar al snel werd er een mij onbekende jongen op het podium gehesen.

Het optreden werd hervat en gleed meteen weer het spoor van opzwepend spelplezier. Als het een wedstrijd was geweest, was het een eclatante overwinning. Zo moet de band het ook gevoeld hebben, want voor de ereronde werd een fles champagne opengeplopt en leeggespoten. Er waren geen verliezers.

De benedenzaal werd snel schoongeveegd want Paradiso was deze avond tweemaal uitverkocht. Boven speelde Scram C Baby (Gem ging vanwege de tijdsplanning niet door) en beneden vulde zich de zaal met fans van Joss Stone. Vanaf het balkon heb ik tweeëneenhalf nummer van de jonge soulzangeres afgewacht, maar het was te saai om te wachten op haar vertolking van the White Stripes’ Fell in Love with a Girl.

Lees in Het Parool: Britse rock waarop ook meisjes kunnen dansen
08 03 04 - 15:48 | | muziek | zes reacties | §


Into translation
Ik zit in de Roelof Hartstraat aan de tapas als K. vertelt dat haar vriend een baan aangeboden heeft gekregen in Zuid Korea (het Hiddink-effect?). Als hij volgende week zijn sollicitatiegesprek heeft, vliegt ze met hem mee om te kijken of ze het leuk vindt daar.

‘Heb je Lost in Translation gezien?’ is de eerste vraag die in me opkomt. Ja, ze had hem gezien en ervan genoten. Ze was erg benieuwd geworden naar die film omdat bijna iedereen aan wie ze het nieuws vertelde aan haar vroeg of ze Lost in Translation had gezien.

Later op de avond vraagt iemand het haar weer.
06 03 04 - 13:57 | | film | reageer | §


Flmpgn
Een beetje mager aanbod deze week op de filmpagina. Over Thirteen, een film over een aan haar ouders ontglippend pubermeisje, schrijft NRC Handelsbad: ‘Drugs, drank, piercings, seks, (en dan vooral de blowjobs waar Amerikanen in dit soort films door geobsedeerd lijken), kleren kopen, hongeren, jatten, alles zit erin. (…) Maar zoals het hier is opgestapeld heeft het de authenticiteit van een meerkeuzetest in een damesblad: “Als uw dochter zo doet…”.’

HP/De Tijd Schrijft over dezelfde film dat hij ‘beschikt (…) over kwaliteiten die identiek zijn aan die van Festen én aan die van een aantal andere sterke dramatische films zoals American Beauty, The Ice Storm en Secrets and Lies.’ Maakt toch wel nieuwsgierig.

Verder aandacht voor Cinema Animatie Cinema, drie avondvullende programma’s met korte animatiefilms, twee voor volwassenen en een voor kinderen. Na mijn ervaring met het Holland Animation Film Festival in Utrecht anderhalf jaar geleden, lijkt me dit zeer de moeite waard. Voor een overzicht van het programma en de bioscopen check de site van het Nederlands Instituut voor Animatiefilm

De Groene Amsterdammer, ten slotte, heeft een artikeltje over de op dvd verschenen films met Humprey Bogard: ‘Bogard als romantische slechterik baande de weg voor de moderne antiheld, van Clint Eastwood tot vrijwel alle personages in het oeuvre van Quentin Tarantino.’ Vooral The Treasure of the Sierra Madre uit 1948 wordt in deze als een onmisbare klassieker voorgespiegeld. Wellicht een aardig idee voor na mijn persoonlijke Charles Chaplin revival.
05 03 04 - 13:58 | | film | zes reacties | §


Valies op reis
De Krawattenklup is het land ingegaan onder de noemer Valies op reis. Deze keer wordt Amsterdam helemaal overgeslagen. Dus verdreven uit hun natuurlijke habitat stonden Zebra en zijn vriendjes voor de aftrap in het voorlopig onderkomen van het Patronaat in Haarlem. Gelukkig voelden we ons al snel thuis want we werden wederom verrast door een uiteenlopend programma van film, theater en muziek dat zijn hoogtepunt vond in de bandcarrousel (hé, had ik dat woord niet verzonnen?) die draaiende werd gehouden door The Tenants, Dress, en Seedling om uiteindelijk bijna op te stijgen door de zwieperd die de beste rockband van Nederland hem gaf.

Je zou bijna vergeten dat That Dam Magazine nummer vier de aanleiding is van dit feestje. Deze aflevering staat in het teken van het muziekklimaat in Nederland. Serieuze statistieken vergezeld van argumenten voor (ja, u leest het goed) de afschaffing van het subsidieplan voor zaaltjes. En minder serieuze statistieken over gemiddelde leeftijden en andere gemiddelden van een aantal bands. Laptop-artiest Donna Summer spreekt zeer positief over het Nederlandse publiek. Zelf heb ik ook een bijdrage geleverd, een artikel over weblogs en muziek. Onder mijn echte naam… dat dan weer wel.

Bij That Dam Magazine zit dit keer overigens een aardige verzamel-cd met o.a. Norma Jean, Foam, Zea en Seedling.

De Krawattenklup komt ook nog langs in Nijmegen (3/3), Castricum (6/3), Utrecht (12/3) en Enschede (13/3). Kijk voor details op de site van That Dam!
01 03 04 - 23:21 | | muziek | vijf reacties | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top