home
Vragen
Gisteren las ik in Het Parool een recensie die me bijna naar de boekwinkel deed rennen om daar mijn portemonnee om te keren. Maar een boek van vijftig euro en een kleine duizend pagina’s was me net iets te gortig. Helaas staat de recensie van Het eiland van het tweede gezicht van Albert Vigoleis Thelen, want daar gaat het om, niet online. Maar geloof me, het was een zeer lovende recensie.

Maar daar gaat het nu niet om. Mijn aandacht werd getrokken door de volgende zin over de auteur: “Ondertussen werkt hij verder aan een oeuvre dat na zijn dood op zijn uitdrukkelijke wens door [zijn vrouw] Beatrice zal worden vernietigd.”

Dat deed me direct denken aan de The book of illusions van Paul Auster waarin een, net als Thelen, in afzondering levende en werkende filmmaker zijn vrouw zijn laatste films, direct na zijn dood, laat verbranden. Auster vertelt het zo, dat je als lezer wel kan janken dat je die films nooit meer zal kunne zien. Ook al weet je dat ze nooit hebben bestaan, het is immers fictie.

Ik vraag me af of Auster het verhaal van deze Duitse schrijver kende en daar zijn roman op heeft gebaseerd. Of is het gewoon een van die toevalligheden waarop het hele oeuvre van Auster is gestoeld? Of komt het wel vaker voor dat verongelijkte kunstenaars hun werk het liefst, door niemand aanschouwd, hun graf in willen nemen?
28 05 04 - 21:54 | | literatuur | zes reacties | §


Krulspelden
Afgelopen zondag alweer. In een huiskamer in de buurt van het Oosterpark. Op een mager boekenplankje staat wat Franse en Amerikaanse literatuur, ook de Lonely Planet van west Afrika. Op een tafeltje staat een verstofte typemachine met nonchalant daarin een velletje met de eerste alinea van een nooit voltooide roman.

Natuurlijk zijn muziek en lekker eten de hoofdingrediënten van ‘De wijsjes uit het oosten’, een minifestival in Amsterdam Oost dat de festivalgangers bij de muzikanten thuis brengt. Maar de mogelijkheid om een kijkje te nemen in boeken- of platenkast, dan wel overig interieur, maakt het voor mij minstens zo spannend.

Bovengenoemd boekenplankje en typemachine trof ik aan naast een gevulde kolenkit in het huis van een van de leden van een blue-grass band uit Pennsylvania. Vorig jaar had ik al eens rondgekeken in huiskamer van Solbakken, maar ook afgelopen jaar had de bewoner geen heil gezien in het aanschaffen van meubilair. Wat de ruimte overigens zeer geschikt maakt voor feestjes als deze. (Wel was er een boekenkast met cd’s en werk van Paul Auster.)

Behalve wat er in de muzikantenhuizen te zien is, is er ook nog het uitzicht. Vastgeklemd in een tweezitter, terwijl ik in het overvolle appartement naar een semi-akoestische set van de frontman van Soda P luister, zie ik achter de muzikant, door het raam aan de overkant van de straat, een voluptueuze Surinaamse met felgekleurde (groen, roze) krulspelden in de was binnenhalen. Kom daar maar eens om in Paradiso.
26 05 04 - 20:12 | | muziek | reageer | §


Ingezonden mededeling
Sonic Nurse, Sonic Youth's 19th long-playing album, will be released on June 8 worldwide. Describing the record, the band has asked listeners to imagine "Bare Trees" era Fleetwood Mac jamming with "Jealous Again" era Black Flag. Geffen Records will release the CD, and Goofin' Records will release the double LP in an attractive gatefold cover.

Also on June 8, Sonic Youth will release their first official DVD, which will be a complete retrospective of the band's music videos from the Geffen era plus bonus material all scoped and roped by filmmaker Lance Bangs. Twenty-three videos are included with over 3 hours of commentary and interviews by the band and others, with bonus videos, interviews, and more.

Bron: Sonic Youth Newsletter
22 05 04 - 17:52 | | muziek | twee reacties | §


Digger & The Pussycats
‘Blijf vooral nog even hangen tot en met de laatste band, want die zul je echt nooit meer vergeten’ sprak gastheer Jaap Boots zijn gasten toe aan het begin van Club 3VOOR12 gisteren in studio Desmet. Ik vroeg me af of hij dat zei om zich ook na twaalf uur van wat klapvee te verzekeren, of dat hij het echt meende. Gelukkig bleek het laatste.

Digger & The Pussycats zijn twee energieke Australiërs (we doen ons best in dit stukje de term ADHD-rock te vermijden) die met pfaffiaanse eenvoud minutemenesque songs brengen. Dat de drummer daarbij regelmatig de stokjes van zijn three-piece-drumkit de zaal in lanceert (waardoor hij tussen de nummers een nieuwe voorraad bij elkaar moet sprokkelen) doet daar niets aan af. Want hoewel het op het podium voortdurend onrustig was, stonden de nummers als een huis.

Gaan zien dus, die jongens. Dat kan 26 mei in Vera, 27 mei in het Waterfront, 2 juni in Ekko en 3 juni in het Paard. Koop dan meteen hun cd Young, Tight & Alright (incl. jungle-punk hidden track) want die mag er ook wezen.
20 05 04 - 13:08 | | muziek | vier reacties | §


Het eiland CocoRosie
Soms voel ik me een ontdekkingsreiziger. Ik heb verschillende schepen, een daarvan is De kleine Paradiso, geen enorm slagschip zoals zijn grote broer, maar toch zeker zeewaardig. Vaker dan met De grote Paradiso
kom ik er mee op plekken waar ik nog niet eerder voet aan wal zette… uiteindelijk toch het doel van een ontdekkingsreiziger.

Afgelopen donderdag gebeurde het weer, ik stuitte op een eilandje dat CocoRosie heette. Misschien voer ik er al regelmatig langs zonder het op te merken. De bewoners van CocoRosie bleken zelf ook fervente globetrotters. Tegen een achtergrond van mijn met instrumenten volgepakte ruim, gaven ze een indrukwekkend en exotisch concert.

Een meisje met gitaar speelt een folkachtig deuntje, maar zingt daarbij met een stem die aan opera doet denken. Haar zus (met kapiteinspet) heeft in een overboord geslagen zeecontainer verschillende soorten elektronisch speelgoed gevonden; piepjes en belletjes geven de muziek een onwerkelijke sfeer. Ze zingt, met en knerpende stem die me doet afvragen of ik deze wijze van zingen nou ken uit de oosterse volksmuziek of van Billy Holliday. Hoe dan ook de twee stemmen passen wonderwel erg goed bij elkaar. Het duo wordt aangevuld door een menselijke ritmebox die op standje subtiel is gezet.

Toen het was afgelopen leek ik wakker te worden uit een heerlijke droom. De werkelijkheid was dat ik me alweer op volle zee bevond. Ongedurig als ik ben, voer ik verder, naar bekende en minder bekende gebieden. Maar ik kwam die avond diezelfde intensiteit niet meer tegen. Met heimwee naar CocoRosie zette ik zeil voor mijn thuishaven.
17 05 04 - 21:29 | | muziek | twee reacties | §


$ 1.000.000.000,-
Het Volkskrant magazine van afgelopen ging over rijk zijn en geld uitgeven. Voor mensen die echt niet meer weten over welke balk ze hun poen moeten smijten had de krant wel wat tips: een bonsai boom (€ 9.500,-), een basketbal van Chanel (€ 165,-) of een 18-karaats gouden mobiele telefoonn (€ 14.000,-). En doe er ook nog maar een Engelse buldog van twee ruggen bij.

Glossy fotomagazine BABY! heeft in zijn tiende issue een vergelijkbare insteek, maar ze pakken het net even iets groter aan: How to spend $ 1.000.000.000,- Dat is helemaal nog niet zo makkelijk. Want een Luipaardkat ($ 185.135,-), een eigen plekje op de maan ($ 4.500,-), een Micro Uzi ($ 2.000,-), de domeinnaam fashionable.com ($ 100.000,-) en de villa van Englebert Humperdink ($ 1.591.942,-) zetten niet echt zoden aan de dijk. Zelfs een diamanten schoudersieraad van $ 500.000,- kost maar een fractie van het te besteden bedrag. Op pagina 135 lost de redactie het eenvoudig op door de militaire uitgaven van Ethiopië in de berekening mee te nemen: $ 845.500.00,- Maar daar is geen foto van.

Update: Ik zie dat fashionable.com inmiddels nog maar $ 79.000,- kost. Koopje!
12 05 04 - 22:23 | | algemeen | reageer | §


Kleiduiven
De actie komt maar langzaam op gang. John Sommerfield schrijft in Vrijwilliger in Spanje over de dagelijkse gang van zaken in de Spaanse Burgeroorlog (1936-1939). Zijn oorlog begint met veel wachten op en in treinen, wachten op uniformen, wachten op wapens, reizen van stadje naar dorpje richting het front. Voor er een schot gelost wordt, is het boek al ruim over de helft.

Vermoedelijk republikeinen vechten achter barricaden

Als het dan zover is, schrijft Sommerfield niet over zijn eerste gerichte schot, zijn eerste gedode vijand zoals ik had verwacht. Het doden lijkt geen issue in zijn beleving. Pas helemaal aan het einde kom ik de volgende passage tegen. De enige die over het doden rept:

‘(…) de kleine figuurtjes renden en tuimelden om en bleven stil liggen. Zo doodde je meestal mannen in een oorlog; er was beweging en je schoot en de beweging hield op. Je voelde even de opwinding dat je iets had gepresteerd, maar het was iets onpersoonlijks, het was alsof je op kleiduiven schoot; je dacht er niet aan dat er nu weduwen en wezen bijkwamen, dat je moeders van hun kinderen beroofde. Je schoot op iets wat donker was en bewoog en als je het raakte voelde je je een “goede schutter”. Op andere momenten schoot en doodde je omdat ze op je afkwamen en het hij of jij was, maar ook dan was het nog onpersoonlijk, en als je later oprukte en de lijken zag waren het gewoon dode mannen die door van alles en nog wat gesneuveld hadden kunnen zijn.’
06 05 04 - 22:41 | | literatuur | drie reacties | §


Wie is Pablo Neruda?
In de ‘serie’ toevalligheden vandaag de Chileense dichter Pablo Neruda. Ondanks dat hij Nobelprijswinnaar is, had ik nog nooit van hem gehoord. Tot afgelopen donderdag, toen kwam ik zijn naam maarliefst drie keer tegen.

Omdat het dit jaar honderd jaar geleden is dat Neruda werd geboren, bracht de uitgeverij waar ik wel eens iets voor doe zijn meesterwerk Canto general uit. Ik bladerde het 768 pagina’s dikke dichtepos door en vond prompt, op pagina 369 in de tweede regel een zetfout, tot groot misgenoegen van de redacteur.

’s Avonds kwam ik zijn naam weer tegen. Dit maal als vertaler van een gedicht van Tagore, voorgelezen op de bruiloft van Salman Rushdie in een redactioneel stukje van de Groene Amsterdammer.

Daarna las ik de laatste hoofdstukken van Vrijwilliger in Spanje van John Sommerfield. Dit zijn de aantekeningen die Sommerfield maakte toen hij in 1936 deel uit maakte van het communistische vrijwilligersleger dat in de Spaanse Burgeroorlog tegen de fascisten vocht (waarover later meer). Het motto van het nawoord is een dichtregel van Pablo Neruda.

Nou schep ik er genoegen in dergelijke toevalligheden op te merken, maar ze als een teken beschouwen gaat me weer net iets te ver. Ik heb het maar gezien als aanleiding om Canto general te gaan lezen, maar de honderden pagina’s dichtregels kom ik echt niet door. Iemand interesse?
05 05 04 - 11:16 | | literatuur | twaalf reacties | §


Bandmarketing
Ima Robot klonk mij gisteravond zo jaren tachtig in de oren. Het was alsof ze de dag ervoor nog in de huiskamer van de Young Ones hadden staan spelen. Een beetje Franz Ferdinand meets The Buzzcocks maar dan anders. Helaas met minder pakkende nummers dan dit voorbeeld doet hopen.

Door de Von Bondies werden we nog een stuk verder terug in de tijd meegenomen, namelijk naar de hoogtijdagen van Van Morrison en The Animals. Ondanks dat de jongens en meisjes al 48 uur op waren (ze hadden dezelfde ochtend nog in Londen gespeeld) stonden ze stukken actiever en communicatiever op het podium dan de eerste keer dat ik ze zag. Vooral de dames straalden toen een en al wezenloosheid uit. Of was gespeelde ongeïnteresseerdheid.

Nu werd er bewogen gekeken en zelfs met het publiek gepraat. Dit monde tijdens de toegift zelfs uit tot een publieksspelletje van handen in de lucht en meeklappen. Dit was voor mijn nog koninginnedagbrakke gestel net iets te veel van het goede. Maar lekkere muziek is het wel.

Dan nog een korte cursus bandmarketing van zanger Jason Stollseimer. Treiter een aangeschoten Jack White zo hard dat hij uithaalt, stuur foto’s van je verbouwde gezicht naar de media en je speelt gegarandeerd voor een volle Melkweg.

Met koninginnedag begaf ik mij clandestien backstage in Paradiso en pestte daar Herman Bunskoeke van Bettie Serveert met zijn borsthaar… helaas hij was niet boos te krijgen. Damer is voorlopig nog in de kleinere zaaltjes te zien.
02 05 04 - 12:31 | | muziek | één reactie | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top