home
Update
Druk, druk, druk, tijd voor een korte update.

Een week geleden alweer speelde Magnapop, mijn helden van weleer, in de kleine zaal van Paradiso. Het was gezellig druk en het gegiebel op het podium was als vanouds. Kwamen ze vorig jaar helemaal met lege handen, nu brachten ze flink wat nieuwe songs mee en de belofte van een nieuw album in januari. Vooralsnog gaat dat alleen in de VS verschijnen. Maar als ze net zo makkelijk een label vinden als vrienden maken in de Rokerij (“wrokewraai”) komt ie hier ook wel in de winkel.

Dan afgelopen zaterdag in Utrecht. Gem vierde zijn laatste feestje onder de noemer Rock’n Roll Highschool in de Ekko. Ik was erg blij gastband Johan weer eens te zien na jaren afwezigheid (in nieuwe bezetting met Jeroen Kleijn achter de drums). Wat is dat toch een goede live-band en wat een goede nummers. Ook Johan gaat met een nieuwe plaat komen en meer optreden. Goed nieuws!

Gem was het feestbeest op het eigen partijtje. Nog één keer het thuispubliek platspelen voor optredens in Berlijn en New York, bleek een makkie. Voor het podium ontstond een pit met bijna alleen maar meisjes (en Remco), waarschijnlijk doet alleen Di-rect ze dat na (maar dan zonder Remco). Geslaagde avond.

Voor de fans van Vido’s agenda heb ik vrijdag een verrassing
29 09 04 - 20:24 | | muziek | drie reacties | §


Lang geduurd?

Voicst 11-11

Ik geloof dat ik ooit geschreven heb dat ik niks meer over Voicst zou schrijven tot ze een album uit zouden brengen. Daar heb ik me niet echt aan gehouden, maar nu is die plaat er dan. Maar voor ik wat zeg… eerst maar eens even luisteren.
24 09 04 - 16:46 | | muziek | acht reacties | §


Zebra budgettips
We verkeren in een economische misère, het prepensioen staat op de tocht. Waar halen we nog wat culturele bevrediging als we elke eurocent drie keer moeten omdraaien alvorens ie naar boven wordt afgerond? Zo vlak voor de troonrede, twee budgettips van Zebra:

Doe een pet en een zonnebril op en stap een filiaal van Zeeman binnen. Daarbinnen moet ergens een bak staan met dvd’s. Elke dvd bevat twee films. Erg veel soeps zit er niet tussen, maar er is er eentje bij waar He loves me, He loves me not (A la folie pas du tout) op staat. Een hele aardige film met Audry Tautou, die echter de rest van haar leven door iedereen Amélie genoemd zal worden. De film is vanaf een bepaald punt wel een beetje voorspelbaar maar ach, hij kost maar € 2,99 en dan krijg je ook Death of a Salesman met Dustin Hoffman en John Malkovich erbij.

Audry Tautou

Voor klassieke muziek ga je natuurlijk naar… Het Kruidvat. Voor € 8,99 ligt daar een cd-box van Gabriel Fauré (1845 – 1924). Voor die prijs krijg je vijf cd’s met zijn kamermuziek. Vooral de cellosonaten zijn een aanrader.
20 09 04 - 21:17 | | film | vijf reacties | §


Strandbeest

Strandbeest

De deelraad van mijn stadsdeel heeft besloten dat een strandbeest van kunstenaar Theo Jansen over het Alberdaplein gaat lopen. Komende zaterdag om 12 uur zal het 2,8 ton wegende gevaarte in beweging komen (ja, hij kan echt bewegen). De kunstenaar zou hier het liefst een jaarlijks terugkerend ritueel van maken. (via Henk Hofland in NRC Handelsblad)
16 09 04 - 15:56 | | algemeen | vijf reacties | §


Gabber
De avond begon minder fortuinlijk in de Desmet Studio waar Clinic was afgelast en The Stills het kleine zaaltje bespeelden alsof ze in een uitpuilende Kuip stonden. Ik probeerde het U2-syndroom te negeren en liet me boeien door de naïef getekende boten, bomen en tanks die achter de band werden geprojecteerd.

De tegenstelling kon bijna niet groter zijn toen we later op de avond in kraakbolwerk Vrankrijk op een gabberfeest terechtkwamen. De snelle beats leken als droge hagelstenen om me heen te vallen. Ik observeerde en vroeg me af of punks tegenwoordig allemaal hun kisten voor gympen hebben ingewisseld. Het kon natuurlijk ook voor de gelegenheid zijn.

De gabberhouse bracht me visioenen van enorme fabriekshallen met immense stoempende machines. Beelden uit Chaplins Modern Times kwamen voorbij, met Chaplin zelf aan de lopende band, ritmisch schroeven aandraaiend. Daarna de scene waarin hij los van de band met een schroef-aandraai-tic door de fabriek stuitert. Ik kwam tot de conclusie dat Chaplin de eerste gabber was.

Geïnspireerd door Chaplin waagde ik mij op de dansvloer. Ik kwam er al snel achter dat ik met mijn drum’n’base pasjes steeds net een stap tekort kwam. Maar kennelijk was het toch overtuigend, want ik werd op mijn rug getikt en iemand vroeg of ik extacy bij me had.
12 09 04 - 18:12 | | muziek | zes reacties | §


De verteller
Gisteren gingen we naar Freek de Jonge. Naar zijn tweede voorstelling van zijn project De vergrijzing. Omdat het vrijdag was, koste het 15 euro. De dag ervoor koste het 12,50, op woensdag 10 en op dinsdag 7,50 euro. Ik vroeg me af op welke dag je het meest waar voor je geld zou krijgen. Ik kwam uit op woensdag, maar dat slaat natuurlijk nergens op.

Freek vertelde een verhaal. Dat is toch hetgeen waar hij erg goed in is, verhalen vertellen. Je kunt je zelfs afvragen waarom iemand die zo goed verhalen kan vertellen aan het eind van zijn voorstelling moet gaan zingen. Hoewel het lied Mayonaise van Neerlands Hoop hem natuurlijk vergeven is.

Waar het verhaal over gaat kunt u zondagavond zelf zien om 22.10 uur op Nederland 3.

En nu ik toch tv-tips aan het geven ben: ook op zondagavond, om 19.25, de herhaling van het interview met Paul Auster bij R.A.M.
11 09 04 - 12:34 | | algemeen | vijf reacties | §


Auster voor dummy's
Op de boekenmarkt van de Uitmarkt verkochten ze dummy’s. Een dummy is een boek met de omslag van een normaal boek, maar zonder inhoud. De pagina’s zijn blanco. Drukkers gebruiken dummy’s om de uitgever te laten zien hoe een boek gaat worden. De uitgevers gebruiken ze dan weer om ze op beurzen aan de pers en de boekhandelaren te laten zien. ‘Kijk, zo wordt ons boek.’ Als het echte boek er eenmaal is, wordt de dummy overbodig. Die kun je dan gebruiken als schetsblok of als notitieboek.

Op de Uitmarkt vond ik de dummy van Paul Auster’s Orakelnacht (Oracle Night) en die moest ik hebben. Want Oracle Night gaat over een man die een mysterieus Portugees notitieboek koopt en daar vervolgens als in een roes een geweldig verhaal in optekent. Alsof het vanzelf gaat. En wat is er nou mooier dan een notitieboek in de vorm van een roman die over een notitieboek gaat? Auster had het kunnen verzinnen.

Vandaag heb ik enige minuten met een balpen boven mijn nieuwe notitieboek gehangen. Helaas, de magie van Auster heeft zich nog niet gemanifesteerd. Wordt hopelijk vervolgd.
09 09 04 - 16:23 | | literatuur | twee reacties | §


Vette knipoog

Les Triplettes de Bellville

In de bioscoop had ik ‘m gemist. En toen ie afgelopen kerstmis op de BBC was, miste ik ‘m weer. Les Triplettes des Belleville, een Franse animatiefilm van Sylvain Chomet uit 2003. Afgelopen weekend kreeg ik een herkansing, en dat was maar goed ook.

Want als je het, zoals ik, niet zo hebt op de gelikte producties van de pixelneukers bij Disney met hun flauwe grappen, dan is dit een verademing. Zonder veel dialoog wordt een boeiend verhaal opgebouwd met veel humor (om te lachen), geweldige koppen van alle hoofd en bijfiguren, en heel veel goed gevonden details.

En niet alleen als kunstwerk biedt de film een tegenwicht tegen het Amerikaanse geweld. Ook inhoudelijk lijkt Triplettes… een wapen in de culturele strijd die Frankrijk over de oceaan voert. Alle Amerikanen zijn dik, en lijken op wandelende hamburgers. De Oscar-beeldjes lijken gemodelleerd naar Rosanne Barr. En zelfs het vrijheidsbeeld is vadsig en heeft in plaats van een boek een hamburger in haar hand.
07 09 04 - 12:28 | | film | twee reacties | §


Eerste zin
Vorige week vrijdag (ja, ik loop nog een beetje achter, maar dat komt wel goed) in NRC Handelsblad riepen Robert-Jan Henkes en Erik Bindervoet (u weet wel die Joyce-vertalers) A.F.Th. van der Heijden uit tot kampioen slechte eerste zinnen schrijven. Laat nou de enige eerste zin uit de Nederlandse literatuur die ik uit mijn hoofd kan citeren uit Het Hof van Barmhartigheid van Van der Heijden komen. Komt ie:

Als Europa, wat wel gezegd wordt, de kaap van Azië is, dan is Holland de kut van Europa, vertel mij wat.

Nou, als dat geen goede eerste zin is, dan weet ik het niet meer. Als je dit leest, wil je toch doorlezen? Voor wie het wil weten, in de rest van het eerste hoofdstuk wordt de bewering uit deze eerste zin volledig uit de doeken gedaan. Maar leuker is misschien er eerst zelf even over te fantaseren.
03 09 04 - 12:03 | | literatuur | negen reacties | §


Less is more
Het was alweer een half jaartje geleden, dus het mocht wel weer eens, een nieuwe jas. Het ontwerp is gebaseerd op een eerder uiterlijk, maar dat was toen ineens verdwenen, samen met de rest van m’n log. Dit keer is ie nog strakker door het weglaten van de toeters en bellen. Maar voor de liefhebbers van toeters en bellen blijven de toeters en bellen beschikbaar onder de rode infopijl (knap hè?)
02 09 04 - 23:06 | | algemeen | tien reacties | §


Pop in Panama
Alsof er nog niet genoeg te doen was in Amsterdam:

Club Panama wil het derde poppodium van Amsterdam worden, na Paradiso en de Melkweg. Dat is het uitgangspunt van de nieuwe eigenaren van de club aan de Oostelijke Handelskade.

Lees verder in Het Parool.
13:31 | | muziek | twee reacties | §


Daddy Noise
Zaterdag op de Uitmarkt hoorde ik een stukje Kinderen voor kinderen. Het ging over kinderen die zich schamen voor hun vader. Papa doe toch eens normaal… of zoiets.

Daar moest ik ineens weer aan denken toen ik maandagavond naar Sonic Youth in Paradiso stond te kijken. Want hoewel Kim Gordon en Thurston Moore volkomen geloofwaardig zijn als ouwe rockers, is Lee Ranaldo toch wel de Charlie Watts van de band.

Lee Ranaldo zou je je zo kunnen voorstellen in een of andere kantoorbaan of als leraar wiskunde. Maar nee, hij kruipt met een loeiende gitaar over een podium. In een huisje van Center Parcs zou hij niet uit de toon vallen, een vouwcaravannetje in de Franse Rivierra zou hem ook niet misstaan. Maar Lee jongleert liever met decibellen.

Ik weet niet of Lee kinderen heeft. Maar als ze gisteren in Paradiso waren geweest, hadden ze groepen ‘Moet je nu weer de gekke undergroud-artiest spelen? Ga mee voetballen in het Vondelpark’ En Lee had gezegd ‘Nee, papa moet even feedback produceren voor zijn fans. Kijk maar eens hoe ik dat doe, daar kunnen jullie nog wat van leren.’ Lee hurkt met zijn gitaar op het podium en draait de snaren naar zijn buik. Op de achterkant van zijn gitaar wordt een sticker met het woord noise zichtbaar. Zijn kinderen slaan zuchtend de handen voor hun ogen. ‘Kijk, en dan sla je een paar keer flink tegen de body en de hals van de gitaar. En daarna sta je weer op…’ Lee komt langzaam omhoog ‘…en dan draai je met de punt van de gitaar nog een paar achtjes op het podium, dat geeft een lekker geluid’ Roept Lee steeds enthousiaster. ‘Kijk, zo…’ Hij draait zich weer in hun richting maar ze zijn het gebouw al ontvlucht, ieder een MP3-speler met Eminem op het hoofd.
01 09 04 - 00:00 | | muziek | 711 reacties | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top