home
Straatfotografie

Garry Winogrand

De kunst ligt op straat, je moet het alleen even zien, en dan op het juiste moment afdrukken. In Foam hangen nu heerlijk nonchalante foto's van Garry Winogrand en andere Amerikaanse street photographers.
27 02 05 - 21:06 | | algemeen | drie reacties | §


Popfoto

Foto Joni Spaan

In de Chill Out van De Bijenkorf (Amsterdam) is vanaf vandaag een tentoonstelling te zien van werk van fotografen van muziekblad FRET. Het zijn foto's die de afgelopen jaren in het tijdschrift hebben gestaan. In totaal ruim twintig afbeeldingen van louter Amsterdamse bands en artiesten als Herman Brood, Caesar, De Dijk, Junkie XL, Voicst, Ellen ten Damme, Bettie Serveert, Flemming, Bastian en Scram C Baby. De tentoonstelling duurt nog tot 1 maart.

Bovenstaande foto van Scram C Baby is gemaakt door Joni Spaan.

bron: NPI
18 02 05 - 12:17 | | algemeen | reageer | §


Porno
De Casa Rosso, glimmende parel van de wallen. Van buiten heeft het een Las Vegas-achtige allure. Als ik er langs kwam vermoedde ik binnen een roze pluchen podium met daaromheen tafeltjes waaraan sigaren rokende patjakkers voor veel geld flessen goedkope champagne lieten aanrukken door meisjes met konijnenstaartjes op hun kont en bijpassende oortjes op een haarband. Onderwijl quasiongeïnteresseerd kijkend naar de vleselijke arbeid die een afgetraind stel vakkundig op dat podium aflevert. Die illusie ben ik nu kwijt (het is dus maar goed dat ik ‘m opschrijf).

Jack Stafford presenteerde zondag zijn nieuwe cd in deze Casa Rosso, een klein theaterzaaltje met stoeltjes in rijen zo dicht op elkaar dat de voorstelling nog net te zien is over de toppen van je opgetrokken knieën. Alles in het zaaltje leek in half vergane staat. Zelfs de zogenaamde ex van Jack die ons in het sardineblikje (nee, deze metafoor geldt niet de atmosfeer) verwelkomde.

Een goed idee, dat dan weer wel, om een cd te presenteren op een onverwachte plek. Ik hou wel van die acties.
Jack heeft wat je noemt een marketable head, en dat weet hij. En hij heeft al zijn poses en knipoogjes ook hard nodig om zichzelf te verkopen. Want muzikaal ontbreekt elke urgentie. Niets wijst op enige eigenheid, niks klinkt onverwacht. De meegeleverde band had de begeleidingsband van elke schnabbelartiest kunnen zijn.

Op uitnodiging van Jack, springen twee ‘vrijwilligsters’ op het podium. Snel ontkleden ze zich tot op hun ondergoed en springen met kinderlijk enthousiasme in een paaldanspaal. Hoewel ik hun lenigheid bewonder, doet het niet professioneel aan, het is te onbevangen, bijna onschuldig. Die onbevangenheid, maar ook hun degelijke HEMA-onderbroek en dito hemd, contrasteren met de gehele setting. Dat had Jack alweer verschrikkelijk goed bedacht. Schreef hij zijn nummers maar zo.
15 02 05 - 23:46 | | muziek | vijf reacties | §


Tussen-n
Een aantal jaar geleden liep ik over een Nederlandse uitgeversbeurs. Ik was toen stagiair bij een wetenschappelijke uitgeverij. Uitgeverijen laten op die beurs aan pers en boekhandelaren zien wat ze het komende halfjaar gaan uitgeven. Daartoe heeft elke uitgeverij een tafeltje waarop boeken en folders worden uitgestald. Een enkele kapitaalkrachtige uitgeverij permitteert zich een schaaltje met dropjes.

Ik keek bij het tafeltje van Uitgeverij Van Oorschot. De meeste uitgevers hebben marketingmensen achter hun tafeltje zitten, maar achter het tafeltje van Van Oorschot zat Wouter van Oorschot zelf. Terwijl ik zijn boeken bekeek (er waren geen dropjes), keek Wouter naar mijn badge. Op mijn badge stond mijn naam en de naam van de uitgeverij waar ik toen werkte. Aan de kleur van de badge kon je zien of iemand uitgever, boekhandelaar of pers was. Mijn badge was uitgeversblauw.

‘Doen jullie ook niet aan de tussen-n?’ vroeg Wouter opeens. Waarschijnlijk had de naam van de uitgeverij op mijn badge die vraag bij hem opgeroepen. De vraag verraste me, en het duurde even voor ik snapte waar hij het over had. Sommige taalpuristen was de spelling van 1996 in het verkeerde geschoten. En het niet doorvoeren van die spelling was zelfs Wouters stokpaardje geworden. Vooral de tussen-n moest het ontgelden.

Ik antwoordde dat ik het niet wist omdat ik van marketing was en dat ik dat aan de mensen van redactie zou moeten vragen. Maar eigenlijk wist ik het niet omdat ik pas een maand bij die uitgeverij werkte. Wat ik had moeten zeggen, was dat we de nieuwe spelling natuurlijk wel hadden doorgevoerd, omdat je als wetenschappelijke uitgeverij helemaal geen keuze hebt.

Vorige week las ik de autobiografische vertelling van Wouter van Oorschot, Verkleed als mens. Een zeer aangrijpend familiedrama met als uitgangspunt de zelfmoord van broer Guido. Bovendien schetst het een mooi tijdsbeeld van Amsterdam in de jaren ‘60 en ‘70. De stijl is mooi, hoewel af en toe wat slordig, en vooral eigenzinnig. Maar na bovenstaande ontmoeting had ik ook niet anders verwacht.

Achterin het boek staat een colofon dat als volgt begint: ‘Verkleed als mens wijkt af van de Spelling 1996 voor wat betreft samentrekkingen, het gebruik van trema, koppelteken en (op een enkele uitzondering na) de tussen-n, (…)’
08 02 05 - 12:58 | | literatuur | twee reacties | §


Jan Tooropstraat
07 02 05 - 21:34 | | algemeen | twee reacties | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top