home
70mm
Ik wist dat ze ergens bestonden, maar ik had ze nooit gezien in het wild. Maar afgelopen zaterdagmiddag in Cinerama spotte ik er zo een stuk of zeven: Duitse 70mm-nerds, een beetje mollige veertigers, kalend met bril en een fout overhemd dat net iets te ver in de broek is gestopt. En maar praten over wat ze het meest bezig hield: de kwaliteit van de 70mm-film. Speciaal voor hen organiseerde het Filmmuseum afgelopen weekend het Widescreen Festival.

Waar The Grate Race (1965) voor de Duitse specialisten een van de films was die bewees dat 70mm veruit te prefereren is boven het inferieure 35mm, was het voor mij de kans om een film, die ik mijn jeugd middels een van de eerste videorecorders in ons land verschillende keren heb gezien, nog eens op waarde te schatten. In mijn herinnering was het een komische draak die zijn hoogtepunt vond in een hilarisch taartgevecht. Soms vroegen mijn neefje en ik aan mijn oom om de video op dat punt klaar te zetten, en dan keken we alleen even naar het taartgevecht. Dat de film ook gaat over de verhouding tussen man en vrouw zal ons minder hebben aangesproken. Als we dat al door hadden.

In de pauze, die vanwege het internationale karakter van het festival intermission heet, wordt direct een laptop opengeklapt. De 70mm-gemeenschap die zich over de hele wereld uitgesmeerd bevindt, wordt in real time op de hoogte gehouden. Ongeveer zoals journaliste Maggie duBois (Nathalie Wood) in de film af en toe een duif loslaat om verslag te doen van de race ut de titel. De redactie van haar krant moet het beestje vervolgens met gevaar voor eigen leven van het balkon plukken.

Hoewel Nathalie Wood een zelfbewuste feministe speelt die met girl power avant-la-lettre die race wel even uit zal rijden, gaat haar auto op het eerste buitenweggetje al kapot, speelt ze het hulpbehoevende meisje en rent de rest van de film gillend in korset en netkousen door het brede beeld. Dit alles tot groot genoegen van held en machoman Tony Curtis, die met zijn fonkelende ogen en tanden (grote hilariteit) de race verliest maar het hart van Wood weet te winnen. En dat allemaal op 70mm.
23 08 05 - 22:58 | | film | één reactie | §


Ingezonden mededeling
Magnapop will leave Wednesday for a short tour of Belgium (playing festivals) mostly, with a show in Holland. Come see us!

Friday, August 26th: Rock Eikerheide (Bornem, Belgium) w/ TA GIRL MARIA, 5 DAY BOON, DELAVEGA
Saturday, August 27th: Rock Kortenaken (Kortenaken, Belgium)
Saturday, August 27th: Jospop (Schepdaal, Belgium)
Saturday, August 27th: Skalulfeesten (Lendelede, Belgium)
Sunday, August 28th: Club Fuego (Maaseik, Belgium)
Friday, September 2nd: Wonderfestival (Antwerp, Belgium)
Saturday, September 3rd: Koeioneur On Line (Duiven, Holland)
17:13 | | muziek | vier reacties | §


Napels vanuit je luie stoel
Ik zit onderuitgezakt op een driezitsbankstel in het filmcafé van het Ketelhuis. Nadat de meterslange gordijnen slechts gedeeltelijk het cafégedeelte van het filmgedeelte scheiden, en terwijl er nog met veel gesis een espresso wordt klaargestoomd, laat de documentaire De zielen van Napels ons de Vesuvius zien die bepalend is voor de omgeving van Napels.

Dat de film begint met losse schetsen van enigszins excentrieke Napolitanen is vermakelijk, maar hoe langer de film duurt, des te meer ik hoop dat de verschillende scènes enige samenhang gaan vertonen. Ik krijg de indruk dat er in Napels alleen maar hele arme en vaak een beetje geschifte mensen wonen. En een paar mensen van adel die wel rijk zijn maar niet minder geschift. Ze hebben namelijk een vadercomplex en verhullen hun vergane glorie achter maskertjes op een bal. Iedere keer als ik dacht dat het nu wel afgelopen zou zijn, wist de film er nog wel weer een mafketel uit te peuren.

Toen het was afgelopen zou er een interview met de maker zijn. Maar in plaats van een voorbereid interview mocht het publiek met losse flodders schieten. Dan krijg je al snel vragen als: Kunt u iets meer vertellen over…. of: Heeft water nog een bepaalde betekenis in uw film? Ik probeerde nog verder in het bankstel weg te zakken, maar ik hing al bijna met m’n kont op de grond. Gelukkig gaf de filmer zelf al antwoord op de vragen die ik eventueel had willen stellen als ik niet murw in m’n bankje lag. Namelijk: wat wil de u laten zien met deze film? Waar ging het over? Ik had moeten snappen dat het ging over de liefdadigheidsinstellingen van de oidipous-adel die een zo uitgebreide hulp gaven aan al die arme drommels. Ik had het wel gezien, maar als belangrijkste lijn was het voor mij ten onder gegaan in het woud van filmische schetsen. Alsof een schilder teveel verf voor zijn doek heeft gebruikt.

Want wat had die vulkanoloog ermee te maken? En die verveelde meisjes op hun scooters? En die maffe fotograaf die in een winkelpassage op zijn rug een bruidspaar fotografeert? Waarom heb ik het idee dat ik een heel vertekend beeld van die stad heb gekregen? Maar die vragen schoten mij pas te binnen toen ik weer thuis was. Misschien zijn die banken toch niet zo’n goed idee.
21 08 05 - 13:55 | | film | reageer | §


Einde zomerreces
Sinds mijn vorige stukje zijn er op internet 3.412.873 weblogs bijgekomen. En op tv één nieuwe zender. Ik kan me dus niet voorstellen dat u me echt gemist heeft. Toch wordt het een keer tijd, al was het maar voor mezelf, om dit onaangekondigde zomerreces maar eens af te breken.

Dit jaar ga ik niet naar Lowlands. Het was niet zo zeer een besluit om niet te gaan, maar meer dat ik dit jaar gewoon niet heb besloten wel te gaan. Van de afgelopen twaalf edities heb ik er twee gemist, dus van het breken met een traditie zou je wel kunnen spreken. Dat betekent dat ik veel goeie bands mis, en veel gezelligheid. Maar ach, al die goeie bands had ik al gezien in het gezellige Amsterdam. Bovendien spaart het me veel geld, een aantal bijna slapeloze nachten en een boel andere moeite.

Ik hoor u denken, die wordt gewoon oud. Maar nee, ik ben hooguit tot het besef gekomen dat je helemaal niet in een tentje hoeft weg te drijven (dan wel van de regen, dan wel in je eigen zweet) of op een dixie hoeft te schijten (tss, de spellingscontrole van Word kent dit woord niet) als je in Amsterdam woont.

Alleen al afgelopen weekend was ik eerst op een feestje met de naam Last Day on Earth, dat gevierd moest worden alsof het de laatste dag van je leven was. Youp van ‘t Hek was er niet en ik was ook en beetje teleurgesteld toen ik de volgende ochtend gewoon wakker werd. Maar dat was ik alweer vergeten toen ik ’s avonds in een tot zwembad omgebouwde Nieuwe Anita op het volgende feestje was, waar zowaar echte meisjes in badpak rondzwommen. U hoort het al, ik kom niks tekort hier. En dan is het seizoen nog niet eens begonnen.
18 08 05 - 21:35 | | algemeen | zes reacties | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top