home
Kill Bill
Op een zaterdagmiddag zit ik in zaal 4 van bioscoop Odeon aan Renfield Street. Slechts een handjevol mensen heeft hetzelfde idee gehad. Als laatste komt een oud dametje de zaal binnen. Ze kijkt onwennig om zich heen. Die zit vast verkeerd denk ik, wat moet een bejaarde dame nu bij zo’n gewelddadige film?

Als ze in het gangpad ter hoogte van mijn stoel is gekomen, keert ze zich naar mij toe en vraagt “Is this Kill Bill?” Ik beaam dat en ze neemt drie rijen achter mij plaats. Gedurende de film vraag ik me een paar keer af wat de oude dame toch van deze film moet vinden. Vooral bij de scène waarin Uma Thurman in haar eentje een compleet peloton zwaardvechters over de kling jaagt. Mooi gefilmd, dat wel.

Als de film is afgelopen kom ik de dame weer tegen. Ze vraagt wat ik erven vond. Ik geef een twijfelend “Well…” Ze neemt meteen weer het woord en hekelt het geweld. Ze was blijkbaar niet op de naam Tarantino afgekomen. Nee, ze vertelt me dat onlangs twee vrienden (vriendinnen?) van haar zijn overleden en dat het verdriet nog steeds erg groot is. Haar dochter had haar aangeraden er eens uit te gaan, ter afleiding. Vandaar haar eerste bioscoopbezoek in jaren.

Ik zie voor me hoe ze naar de bioscoop gaat en een kaartje koopt voor de eerstvolgende voorstelling. Niet wetend dat ze de meest gewelddadige film van het jaar voorgeschoteld zal krijgen. Ook nog eens een film met een slap verhaal en daar dan nog maar het eerste deel van. Bij de uitgang houd ik de deur voor haar open. Meer kan ik niet voor haar doen.
21 11 03 - 22:16 | | film | reageer | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top