home
Monster?
Hoe kan het? Van sommige films kun je jaren later, op een feestje of in de kroeg, een scène al dan niet met tekst zo oplepelen. Zonder moeite zie ik Dustin Hoffman als autist in Rainman in een dwangneurose over een keienpad in een parkje lopen. Om nog maar te zwijgen van beelden uit Tarantino-films.

Toen ik gisteren ging zwemmen na het zien van Monster in een bijna lege bioscoopzaal, was de film na drie baantjes al uit mijn geheugen gewist. Het enige wat overbleef was het beeld van die bijna lege zaal op de vroege donderdagmiddag en het algehele gevoel dat ik aan de film had overgehouden: niet goed, niet slecht en RTL4. Dat laatste komt waarschijnlijk door het ‘op feiten gebaseerde’ karakter van de film.

Je gaat je dan toch afvragen wat de drijfveren van de ‘Members of the Academy’ waren om Charlize Theron voor haar rol in Monster een Oscar toe te kennen. Scarlett Johansson die een sigaret opsteekt, of Uma Thurman die haar grote teen probeert te bewegen maakten op mij indruk, ik kan me herinneren dat ik daarvan genoot. Maar zij waren niet eens genomineerd…

Deze week geen Flmpgn in verband met het magere aanbod.
26 03 04 - 12:11 | | film | reageer | §


Flmpgn
Laatst zag ik in de bioscoop de trailer van een verstilde Japanse Koreaanse film. Ten minste, de trailer was verstild, en als de trailer al verstild is, nou dan zal de film dat ook wel zijn. Lezend in NRC Handelsblad van afgelopen woensdag zie ik dat die film Spring, Summer, Fall, Winter… and Spring heet. Mooi rond dus, daar houden Japanners Koreanen van. Daardoor ook een beetje voorspelbaar, maar dat schijnt door de ‘verpletterende schoonheid’ niet echt storend te zijn. De Groene Amsterdammer schrijft: ‘De trancedentale sfeer is vanaf het eerste beeld voelbaar…’ Ook Het Parool is positief.

Als Japanners (of Koreanen) geen verstilde films maken, dan doen ze in vechtfilms. Een klassieker is Seven Samurai uit 1954 van Akira Kurosawa die alleen in Nijmegen en Amsterdam gaat draaien. NRC: ‘De huilende wind, angstvallige kreten en een smerige modderpoel maken de arena uiterst dramatisch. Kurosawa’s flexibele mise-en-scène en dynamische montage zorgen dat deze actiescènes nog steeds opwindend zijn.’ Aardig detail is dat de Deense Dogma-film Mifunes Last Song is genoemd naar hoofdrolspeler Toshiro Mifune.

Voor Monster kreeg Charlize Theron een Oscar. Maar NRC dicht eigenlijk haar tegenspeelster Christina Ricci een gouden beeldje toe: ‘Selby, het personage van Ricci is al interessanter dan de Lee van Theron, en Ricci maakt haar driedubbel interessanter. Het zijn kleine oogopslagen, blikken die eerst wanhopig, dan verliefd, dan wreed en ten slotte schijnheilig zijn.’
19 03 04 - 11:52 | | film | drie reacties | §


Flmpgn
Hoe de plot van Elephant precies verloopt, vertelt NRC Handelsblad niet (en dat is goed), maar in het begin van het artikel wordt gerefereerd aan Bowling for Columbine en de roman Vernon God Little. Dat de film een gewelddadige apotheose heeft laat zich dus raden. De rest van het artikel doet vermoeden dat Elephant een must is. Twee citaten:

‘Hij mikt recht op het hart van de toeschouwer. Maar is dan weer niet sentimenteel, nee, klinisch bijna alsof er niets in deze film af mag leiden en zo de toeschouwer heel puur en onvoorbereid kan aanraken. Voelen wordt verstaan.’ En een stukje verder: ‘Heel geruisloos maar des te schokkender overtuigt Elephant ons (…) dat sommige dingen onbegrijpelijk zijn en blijven.’

Ik ben niet zo’n Grisham-fan, ik ben sowieso niet erg thuis in de wereld van de rechtbank-thriller (of hoe noem je dat?) Maar in The Runaway Jury spelen John Cusack, Gene Hackman, Dustin Hoffman én Rachel Weisz en dat maakt toch wel nieuwsgierig. NRC schrijft: ‘ Het is een genoegen de zwaargewichten Hoffman en Hackman voor het eerst samen in een film te zien. Ze hebben slecht één gezamenlijke scène, (…) maar die kans om flink uit te pakken grijpen ze met beide handen aan.’

Dan draait er in een aantal bioscopen een film van Stanley Kubrick die ik nog niet heb gezien: The Killing (1956). Een klassieke overvalfilm en een van de eerste films van Kubrick. NRC: ‘Kubrick zocht toen nog naar zijn vorm, al had hij er al heel wat elementen van gevonden. The Killing is dus altijd veel meer de moeite waard dan een doorsnee overvalfilm’

Quentin Tarantino schijnt van The Killing gezegd te hebben dat het zijn ‘favorite heist film’ is. De Groene Amsterdammer (die vorige week ook al naar Tarantino verwees) vergelijkt het sadisme van de hoofdfiguur dan ook met Mr. Blond die in Resevoir Dogs een agent onder begeleiding van koddige danspasjes zijn oor afsnijdt. Maar K-Billy’s Supersounds of the 70’s bestond natuurlijk nog niet...
11 03 04 - 16:28 | | film | een ractie | §


Into translation
Ik zit in de Roelof Hartstraat aan de tapas als K. vertelt dat haar vriend een baan aangeboden heeft gekregen in Zuid Korea (het Hiddink-effect?). Als hij volgende week zijn sollicitatiegesprek heeft, vliegt ze met hem mee om te kijken of ze het leuk vindt daar.

‘Heb je Lost in Translation gezien?’ is de eerste vraag die in me opkomt. Ja, ze had hem gezien en ervan genoten. Ze was erg benieuwd geworden naar die film omdat bijna iedereen aan wie ze het nieuws vertelde aan haar vroeg of ze Lost in Translation had gezien.

Later op de avond vraagt iemand het haar weer.
06 03 04 - 13:57 | | film | reageer | §


Flmpgn
Een beetje mager aanbod deze week op de filmpagina. Over Thirteen, een film over een aan haar ouders ontglippend pubermeisje, schrijft NRC Handelsbad: ‘Drugs, drank, piercings, seks, (en dan vooral de blowjobs waar Amerikanen in dit soort films door geobsedeerd lijken), kleren kopen, hongeren, jatten, alles zit erin. (…) Maar zoals het hier is opgestapeld heeft het de authenticiteit van een meerkeuzetest in een damesblad: “Als uw dochter zo doet…”.’

HP/De Tijd Schrijft over dezelfde film dat hij ‘beschikt (…) over kwaliteiten die identiek zijn aan die van Festen én aan die van een aantal andere sterke dramatische films zoals American Beauty, The Ice Storm en Secrets and Lies.’ Maakt toch wel nieuwsgierig.

Verder aandacht voor Cinema Animatie Cinema, drie avondvullende programma’s met korte animatiefilms, twee voor volwassenen en een voor kinderen. Na mijn ervaring met het Holland Animation Film Festival in Utrecht anderhalf jaar geleden, lijkt me dit zeer de moeite waard. Voor een overzicht van het programma en de bioscopen check de site van het Nederlands Instituut voor Animatiefilm

De Groene Amsterdammer, ten slotte, heeft een artikeltje over de op dvd verschenen films met Humprey Bogard: ‘Bogard als romantische slechterik baande de weg voor de moderne antiheld, van Clint Eastwood tot vrijwel alle personages in het oeuvre van Quentin Tarantino.’ Vooral The Treasure of the Sierra Madre uit 1948 wordt in deze als een onmisbare klassieker voorgespiegeld. Wellicht een aardig idee voor na mijn persoonlijke Charles Chaplin revival.
05 03 04 - 13:58 | | film | zes reacties | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top