home
M.J. moet dood
Ik ben nooit een echte superheldenfan geweest. Ik heb een stapeltje comics, maar een echte verzamelaar ben ik niet geworden. Toch heb ik Spiderman altijd wel gemogen. Niet de superheld staat centraal, maar zijn alter ego Peter Parker, een jonge fotograaf/student, die het niet makkelijk heeft met zijn dubbelrol. Zijn studie, zijn sociale leven en zijn liefdesleven lijden enorm onder het al webslingerend boeven vangen.

Kirsten Dunst als Mary Jane (klik)

Het is voor hem echter niet mogelijk het superheldenschap naast zich neer te leggen. Hij heeft nu eenmaal deze gave, en met die gave komt de verantwoordelijkheid. Een wijze les die hem in deel één al letterlijk wordt geleerd door zijn oom die hij echter niet meer kan redden.

In deel twee wordt dit thema verder uitgewerkt en is zelfs het belangrijkste thema van de film (zoals het ook hoort). Helaas wordt het er allemaal erg dik bovenop gelegd, maar ik snap ook wel dat Spidey ook kinderen en minder begaafden naar de bios moet lokken.

Even weet Parker zich te bevrijden en verlost zich van de spinnenman. Maar elke kijker snapt natuurlijk dat dit niet het einde van de film kan zijn. Hij wordt door Doc Ock weer in zijn heldenrol gedwongen en zijn grote liefde Mary Jane lijkt te gaan touwen met een ander.

Wat me mateloos irriteerde was het happy end. Ik had wel op een optimistisch maar toch ook op een minstens zo melancholisch einde gehoopt. Parker kiest voor Spiderman, en nog krijgt hij Mary Jane cadeau. Wat is dit nou voor een moraal? De hele tragiek van deze superheld gaat zo naar de verdoemenis. Voor die tragiek had het liefje van Parker in mijn ogen best geofferd mogen worden.

Overigens wordt de deur naar een deel drie wagenwijd opengezet. Hopelijk kan de regisseur zich dan iets meer vrijheid permitteren. Ik heb alvast een aardige ondertitel: The death of Mary Jane. Zou Hollywood het aandurven ons in een grafstemming de bioscoop te doen verlaten?
26 07 04 - 21:38 | | film | vijf reacties | §


Zomerreces
U heeft het gemerkt, het zomerreces heeft ook hier toegeslagen. Ondertussen zou u een filmpje kunnen gaan kijken, dat doe ik ook.

Huur bijvoorbeeld Thirteen in uw videotheek om de hoek. Wel veel drama voor op een warme zomeravond, en niet echt een bijzonder plot. Maar wel een sterk acterende cast. Met name de jonge Evan Rachel Wood laat bijzonder overtuigend zien hoe moeilijk het kan zijn om een dertienjarig meisje te zijn. Het knappe is dat ze voor haar moeder uitgroeit tot een onuitstaanbaar wicht met foute vrienden, maar als kijker krijgt u toch niet de behoefte om haar een corrigerende tik te verkopen.

American Splendor (klik)

Wilt u toch liever naar de bioscoop? Dan kan ik American Splendor aanraden. Daar is al veel te veel over geschreven de laatste tijd… en dat had u beter niet kunnen lezen. U had gewoon moeten gaan kijken. En dat kan nog. Snel!

En vanaf volgende week zou u naar King Arthur kunnen gaan. Maar dat doet u niet. Want na LotR één, twee en drie en Troy heeft u wel genoeg vechtende mannetjes in voorspelbare plots gezien. En echt beter wordt het er niet op, dat kan ik u wel vertellen. Maar als u het beeld dat u heeft van Guinevere wil laten bijschaven (want u ziet bij die naam toch ook een brave jonkvrouw met een witte jurk en een puntmuts met daaraan een sluier?) door de mooie, strijdlustige en slagvaardige Keira Knightley (what’s in the name), dan moet u vooral wèl gaan kijken.
22 07 04 - 21:52 | | film | reageer | §


Indiana Smith
Tom Selleck met een hoed op en een leren jas. Het is bijna niet voor te stellen maar toch is het zo. Het had niet veel gescheeld of de Olijke Snor had de rol van Indiana Jones gespeeld. Dat blijkt uit de screen test die te zien is op het bonusmateriaal bij de Indiana Jones verzamelcassette.

Indiana Jones

Ik vraag me af of die film met Selleck geflopt zou zijn, of dat ik nu gewoon niet beter zou weten en Tom nu gewoon ‘mijn’ Indiana Jones zou zijn. Dat laatste betwijfel ik zeer. Al bijna net zo onvoorstelbaar is de oorspronkelijke naam die Spielberg verzon: Indiana Smith. Dat klinkt toch niet. Dat vond George Lucas gelukkig ook.

De box met vier dvd’s (de 3 films en een schijfje met bonusmateriaal) heeft eindelijk zo een schappelijke prijs bereikt dat aanschaf voor mij onvermijdelijk werd. Afgelopen weekend heb ik dan ook het voetbal gelaten voor wat het was en de eerste twee Indies gekeken. Om er achter te komen dat The Temple of Doom toch niet zo’n goede film was als ik me herinnerde. Maar dat Raiders of the Lost Ark juist veel sterker is dan ik dacht.

Een goed gevoel is het. Dat deze held uit mijn jeugd nu altijd binnen handbereik in mijn kast staat. Tatadataa tatadadadaa, tatadataa tatadadadaaa!
02 07 04 - 10:26 | | film | vijf reacties | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top