home
Lachen
“Mijn vriendin lachte zich dood om een van mijn gekke bekken. Haar vrienden zeiden dat ik me niet schuldig moest voelen; ze zou niets liever hebben gewild dan zo aan haar einde komen. Zij waren er niet bij toen haar klaterende lach overging in verstikkingsgeluiden, gekerm en doodsgerochel. Toen ik uitgetreurd was vond ik een ander mooi meisje. Zij lachte zich dood om een grapje dat ik over haar voeten maakte. De daaropvolgende overleed op soortgelijke wijze. Mijn meest recente vriendin is niet overleden, maar vertrokken omdat ze niet met me kon lachen. Ze wilde een man met gevoel voor humor.”

Uit Antropologie & 100 andere verhalen in 101 woorden, Dan Rhodes, Vassallucci
26 01 04 - 13:36 | | literatuur | twee reacties | §


Hier zit ik en ik kijk naar...
"En toen op een keer sliep ik de hele nacht niet. Ik ging liggen en stond meteen weer op. Maar toen ik opgestaan was begreep ik dat ik moest liggen. Opnieuw ging ik liggen maar sprong prompt weer overeind en ijsbeerde door de kamer. Ik ging aan tafel zitten en wilde schrijven. Legde een vel papier voor me neer, nam een pen ter hand en dacht na. Ik wist dat ik iets op moest schrijven, maar ik wist niet wat.

Ik wist zelf niet of het een gedicht moest zijn of een verhaal; een of ander opstel of gewoon een enkel woord. Ik keek om me heen en het kwam me voor, alsof er het volgende moment iets zou gaan gebeuren. Maar er gebeurde niets. Dat was verschrikkelijk. Ware het plafond neergestort, dan zou dat beter geweest zijn dan zo te zitten wachten op Joost mag weten wat.

De nacht was al voorbij; er reden weer trams en nog steeds had ik geen woord opgeschreven.

Ik stond op en liep naar het raam. Ik ging zitten en keek naar buiten.

En plotseling zei ik tot mezelf: ‘hier zit ik en kijk naar…’

Maar waarnaar keek ik in feite? En toen herinnerde ik me: ‘het raam waardoor ik naar een ster kijk’. Maar momenteel is het geen ster, waar ik naar kijk. Ik weet niet waar ik op het ogenblik naar kijk. Maar datgene waar ik naar kijk is hetzelfde als wat ik niet op kon schrijven.

Op dat moment zag ik U. In badkostuum liep U naar uw raam. Zo zag ik u de eerste keer. Ik zag u door een raam."

Uit: Daniil Charms, Brieven en dagboeken, Uitgeverij Pegasus
19 01 04 - 23:10 | | literatuur | reageer | §


Readers block
Tussen 8 augustus en 7 december van het afgelopen jaar heb ik geen boek uitgelezen. Voor wie mij een beetje kent, klinkt dit vrij onwaarschijnlijk. Maar het is echt zo. Niet dat ik niks las. Vooral kranten en tijdschriften in de trein, van en naar mijn werk. Ook wel boeken, maar uitlezen kwam er niet van alsof ik steeds in het verkeerde boek begon. Ik begon onder andere in de laatste roman van Grunberg, De asielzoeker, maar het stijltje wat mij ooit zo bekoorde kon me nu enkel irriteren.

Aan de andere kant bleef het kopen van boeken wel doorgaan. Dat heeft geresulteerd in een flinke stapel nog te lezen boeken. Gelukkig heb ik van iemand ooit de visie overgenomen de toegenomen hoeveelheid ongelezen literatuur niet te zien als een toegenomen last maar als een verruiming van de keuzemogelijkheid bij het kiezen van een volgend boek. Helaas had ik in de afgelopen tijd weinig aan die visie.

Mijn readers block werd uiteindelijk doorbroken toen ik in Oracle Night, de nieuwste roman van Paul Auster begon. Ik kocht het (ik moest het kopen) en las het vervolgens achter elkaar uit. Pieter Steinz schreef vrijdag in NRC Handelsblad over Oracle Night: De lezer roetsjt langs de bladzijden, niet alleen dankzij de heldere, functionele en op den duur hypnotiserende stijl, maar ook doordat de grote lijn van de roman blijft intrigeren.

Blijkbaar had ik dat nodig, een boek waarbij ik lekker langs de bladzijden kon roetsjen. Lekker woord trouwens: roetsjen. Inmiddels roetsj ik alweer verder langs de bladzijden van Mailman, een roman van J. Robert Lennon over een sociaal geïsoleerde postbode. Maar hierover later meer.
04 01 04 - 11:02 | | literatuur | twee reacties | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top