home
Drie walvissen
Momenteel lees ik nogal wat dingen door elkaar. Zo kwam ik kort na elkaar de volgende passages tegen:

‘In de tijd dat men nog niet beter wist of de aarde was plat en de zwaartekracht een naar beneden gerichte kracht, stond men voor de vraag: waar rust de aarde op? Wat verhindert de aarde naar beneden te vallen? Een van de theorieën hierover was, dat de aarde rustte op drie walvissen. De mensen die deze theorie aanhingen – wie het waren weet ik niet meer- schijnen daar eeuwenlang tevreden mee te zijn geweest. Wat mij altijd mateloos verbaasd heeft, was niet alleen dat men het bestaan aannam van drie vrij grote walvissen, die niemand ooit gezien had, maar vooral dat niemand zich al die tijd schijnt te hebben afgevraagd waar die walvissen dan weer op rustten. Neemt men een in één richting werkende zwaartekracht aan, dan moet de aarde, om niet te vallen, op een oneindig hoge stapel dingen rusten. Maar dat schijnt toen niemand te hebben ingezien. Iedereen was tevreden met die drie walvissen.’ (Uit Uren met Henk Broekhuis van Karel van het Reve, Van Oorschot, 1978)

[1931] ‘De aarde rust op drie walvissen. De walvissen staan op een schildpad. De schildpad zwemt in zee. Is dat zo? Nee, zo niet. De wereld drijft zelf in zee en heeft gewoon de vorm van een ondersteboven gekeerd kopje. En boven de aarde de kap van het hemelgewelf. Langs het hemelgewelf bewegen de zon, de maan en de bewegende sterren, de planeten, zich voort. De vaste sterren zijn aan het hemelgewelf vastgenageld en draaien samen met het hemelgewelf rond.’ (Uit Brieven en dagboeken van Daniil Charms, Pegasus, 1993)

Hoe kan het dat ik in m’n hele leven wel van vier olifanten heb gehoord, en van een schildpad (met of zonder die olifanten), maar dat ik van de 3-walvissen-theorie nog nooit had gehoord? En nu ineens twee keer in twee dagen.
07 02 04 - 11:01 | | literatuur | twee reacties | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top