home
Ménage à trois
Als een Engelsman iets beschaafd wil zeggen, gebruikt hij gewoon een Frans woord. Het woord threesome is al snel vulgair en duidt volgens mij vooral op de daad, een triootje zouden wij zeggen. Maar als het om iets minder vluchtigers gaat, wellicht ook iets mooiers, heeft hij het over een ménage à trois. Klinkt ook veel romantischer dan een driehoeksverhouding.

Politics van de jonge Britse schrijver Adam Thrilwell gaat over een ménage à trois. Twee meisjes en jongen in dit geval. Over hoe mooi het kan zijn, maar ook hoe lastig het kan zijn. Krijgt iedereen wat hem of haar toekomt? Is er niemand jaloers? Wie heeft recht op wat? De titel van het boek lijkt me duidelijk.

Behalve dat Thrilwell de ménage à trois van begin tot en met het onvermijdelijke einde beschrijft, weet hij de relatie ook nog eens te verbinden als het fetisjisme van Hiter, de SOA’s van Mao, het telefoongedrag van Stalin, het meningsverschil tussen Milan Kundera en Václav Havel en nog zo wat dingen.

Het enige nadeel van dit boek is dat de verteller (de auteur?) wel erg aanwezig blijft met continu commentaar op zijn personages. Maar het zou toch zonde zijn om deze roman daarom links te laten liggen. Politics is inmiddels ook in het Nederlands verschenen.
28 07 04 - 21:00 | | literatuur | negen reacties | §


De buik
‘De benen van de man leken te zwak om zijn buik te dragen, zijn mond te klein om hem van voedsel te voorzien. De man leek doodmoe van het onderhouden van de buik, die er niettemin ontevreden uitzag, alsof hij liever bij iemand anders op schoot zou zitten. De man leek wel met zijn buik getrouwd.’

Uit Mystiek lichaam van Frans Kellendonk, 1986
19 07 04 - 20:54 | | literatuur | vier reacties | §


Verhaal
Ik wil een verhaal voor haar schrijven dat zo mooi is dat ze het nooit meer vergeet.
“Er was eens …”
Nee.
Zo zeker niet.
Het moet beginnen met, of misschien juist helemaal niet.
Misschien moet het vooral lekker ruiken.
Naar vers gebakken brood in de oven.
Naar krullen die nat zijn van zout zeewater.
Maar niet samen.
Dat zou vies zijn.
Kiezen.
Of zijn het allebei clichés?
Zoals die blote voeten waarmee ze vanochtend over het nog natte gras naar de postbus liep.
Schrappen.
En opnieuw.
Het begint met:
dat ze over mijn schouder komt meelezen, en zegt
dat stamelen ook onvergetelijk mooi kan zijn.

Woorden: 107/Tekens: 500/Zij: 3


Dit is het 96ste van een serie korte verhalen die Dimitri Antonissen, een jonge Antwerpse schrijver, op verschillende weblogs heeft gepubliceerd. Voor meer informatie en de 95 andere verhalen, kijk op Boekblog.
15 07 04 - 21:23 | | literatuur | een reactie | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top