home
Cape Fishermen's Supply
Losse aantekeningen bij het concert van Frank Black and the Catholics in de Melkweg, vrijdag 28 november.

Frank Black verliest midden in een nummer zijn plectrum. Met zijn worstenvingertjes raspt hij over zijn snaren. Het kleine oranje stukje plastic valt voor de neus van een meisje dat haar hand maar hoeft uit te steken om het souvenir te bemachtigen. Maar ze wacht. Pas bij het volgende nummer, als Black een nieuwe pakt en ze zich er van verzekerd heeft dat de maestro hem niet meer nodig heeft, pakt ze het ding op en geeft het aan haar vriendje.

Als Black een akoestische gitaar pakt, schuift een lange jongen met een camera voor me langs. “Sorry, even een plaatje schieten. Deze gitaar is legendarisch.” Ik kijk naar de gitaar. Er zit een gat in.

De gitarist ziet eruit alsof hij de vorige dag noch met Spinal Tap heeft opgetreden. Alles aan hem is over the top, zijn uiterlijk, zijn gedrag. De bassist heeft een ouderwetse kees-de-jongen-pet, ver naar voren, op zijn hoofd staan. Onder het spelen zijn zijn ogen niet zichtbaar. Zelfs niet voor mij, hoewel ik toch zo ver vooraan sta dat ik het zweet in kleine stroompjes van het kale hoofd in de dikke nek van Black zie kabbelen.

Om te laten zien dat het uiterlijk vertoon van de muzikanten slechts een gimmick betrof, zijn na afloop de bassistenpetten als merchandise te koop. Het T-shirt met daarop Cape Fishermen’s Supply dat Black droeg niet.
08 12 03 - 00:10 | | muziek | reageer | §


Popiang House
Love is not enough, het klinkt als de titel van een James Bond, maar het is de titel van de nieuwe Scram C Baby. Dertien tijdloze popsongs in een halfuur. Geen noot te weinig, geen geluid teveel. Precies goed. De eerste 500 exemplaren zijn in een kartonnetje gevouwen dat je met enige fantasie een digi-pack kunt noemen. Als aardigheidje zit er een unieke (?) foto bij.

Die van mij is een bewogen vakantiekiekje gemaakt in Thailand of Vietnam of iets in die buurt. Drie Aziatische meisjes voor een Popiang House. Ik ben erg benieuwd wat een Popiang House is. Ik weet alleen dat ze er Pepsi Cola en Heineken schenken en dat je er op rode en roze plastic tuinstoelen kan zitten. Boven de deur hangt in slingerletters Merry Christmas. Misschien leuk als kerstkaart."
06 12 03 - 00:08 | | muziek | reageer | §


Pfaff in het gevang
Onderstaande e-mail van That Dam Record Company vond ik vanmorgen in mijn mailbox. Hij is gericht aan de VPRO en roept meer vragen op dan dat hij antwoorden geeft. Wat is er aan de hand? Het lijkt wel de aankomst van Sinterklaas. "Als dat maar goed komt!" hoor ik Aart Staartjes uitroepen.

Dag,

1 dag koud in de UK zit de Amsterdamse band pfaff al vast in de gevangenis. Eerste excuses gaan uit naar voicst die ondertussen twee optredens hebben moeten afzeggen en een borgsom van 3.000 britse ponden hebben moeten
betalen. De gift van Essent kwam hierbij goed van pas. Pfaff loopt weer vrij rond en heeft vanavond een exclusief optreden gegeven in Richie's Kitchen in Leamington Spa met Akeal en Voicst.

Een van de drummers maar weer: "We gaan vandaag naar Hull en we zien wel of we daar mogen spelen. Als onze reputatie ons via de pers weer vooruit snelt, verwacht ik er niet veel van". De Britse Agent van Pfaff meldt dat het geen probleem mag wezen. "Dit soort bands mogen meer naar Engeland komen. Momenteel is het nogal een saaie bedoening en veel zaaleigenaren en boekers zitten met hun handen in het haar". De persvoorlichter van de lokale politie van Leamington Spa had geen tijd voor een toelichting.

Wij danken u, vanuit een hoopvol engeland.


Update (4 dec.): Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat bovenstaand bericht op een grap berust voor zover er sprake is van arrestaties en een borgsom. Maar dat vermoedden we natuurlijk al. De tournee van Pfaff verloopt naar wens. En wij kunnen vanavond gewoon onze schoen zetten.
01 12 03 - 00:02 | | muziek | reageer | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top