home
Moordlijst?
Vandaag in NRC Handelsblad de Uitvaart top-50 zoals uitvaartverzekeraar Monuta die onlangs heeft samengesteld. De lijst is een verzameling van de meest vreselijke nummers aller tijden. Op één staat het Katholieke Ave Maria, op twee Time to say goodbye van Sarah Brightman & Andrea Bocelli. En gezakt naar nummer drie het onvermijdelijke Waarheen, waarvoor van Mieke Telkamp (leeft die nog eigenlijk?).

Frans Bauer is, een zak chinees in elke hand, met maarliefst drie nummers de top-50 binnengewandeld. Dus je wordt eerst met ‘m dood gegooid en vervolgens…

Nou is mijn smaak natuurlijk niet die van stervend Nederland, dat is niet erg. Maar ook de tiplijst (die komt dan weer van concurrent Dela) belooft niet veel goeds. Guns’n’Roses, de nieuwe Marco Borsato en Paul de Leeuw gaan het helemaal maken in begraafland.

Wat ik zelf zou willen (laten) horen weet ik eigenlijk niet. En ik wil er ook liever niet al te lang over nadenken. Voorlopig houd ik het even op Hits of Sunshine van Sonic Youth. Het is een requiem voor Allen Ginsberg en duurt elf minuten… dan weet je dat vast.

Nou ik het toch over de dood heb: volgens de radio moet ik een goed doel in m’n testament opnemen. Misschien kan ik de Cliniclowns nog eens met m’n studieschuld opzadelen.

PS: Zojuist Hits of Sunshine maar even opgezet en stilgestaan bij het heengaan van Seesaw. Dit is echt jammer.
28 01 04 - 20:11 | | muziek | vier reacties | §


Silent Minority Uproar
De Silent Minority Uproar afgelopen woensdagavond in Paradiso was een succes. Met acht bands op een avond was ik bang dat mijn aandacht halverwege wel vervlogen zou zijn. Maar niet was minder waar (om er maar eens een cliché in te gooien)…

Een aantal maanden geleden, in Volta op een Mortale-avond, verraste LPG met kwetsbaar rammelende nummers en al even kwetsbare samenzang. De performance was af met een zesde bandlid dat zwijgend op een kruk haar glimlach het zaaltje inwierp. Ik was bang dat de band inmiddels hun geluid gepolijst zou hebben en daarmee hun uniciteit verloren. Gelukkig was dat niet het geval… het eerste hoogtepunt was binnen.

Audiotransparent maakt mooie muziek, maar wel erg dromerig voor zo vroeg op de avond. Ik denk dat ik op de cd goed in slaap zou kunnen vallen... en dit is niet negatief bedoeld. Tijdens het concert zag ik ineens het beeld voor me van een Paradiso waarin tientallen witte stretchers in rechte rijen de grote zaal vullen. Sluit je ogen en laat je meevoeren…

Propeller was voor mij de verrassing van de avond. Ik had nog nooit van de band gehoord maar ze maken precies het soort muziek waar ik een zwak voor heb. Ik dacht bij het eerste nummer meteen aan Blonde Redhead, waarbij de zanger van Propeller zowel de hoge als de lagere zangpartijen voor zijn rekening neemt. Maar vooral het rauwe open geluid van bands als Unwound en Shellac sprak me erg aan.

Blues Brother Castro stond te spelen alsof ze een heel stadion moesten vermaken. Een extravagante lichtshow en een paar megagrote beeldschermen zouden deze band niet misstaan. En waarom eigenlijk ook niet… Het verklaart wel waarom ze me eerder, op een van de kleinste podia van Amsterdam, niet konden overtuigen.

Ook van Coparck dacht ik een slechte nasmaak overgehouden te hebben. Ik weet echt niet meer waarom, en na woensdagavond wil daar ook niet meer over nadenken. Ik werd compleet verrast door een overtuigend eigen geluid van samples en een jazzy bas die echter altijd in dienst van het liedje bleven. Moet ik vaker gaan zien, die jongens.
23 01 04 - 14:34 | | muziek | een reactie | §


Het Platenbal
Vijf jaar geleden viel mij de eer en het genoegen ten deel dat ik op het Boekenbal mocht rondlopen. Zwervend door de gangen kon ik me de hele avond vergapen aan een flink aangeschoten Jan Mulder en een bezopen Thomas Verbogt, en Harry Mulisch die tot laat met Rudi Fuchs op een trap zat te keuvelen. Iedereen die er wat toe doet, of denkt er wat te toe doen, in het boekenvak liep of danste er rond.

Noorderslag is het Boekenbal van de Nederlandse popmuziek. Dat idee kreeg ik tenminste toen ik zaterdag door de gangen van de Oosterpoort van zaaltje naar zaaltje slenterde om zoveel mogelijk indrukken op te doen. Ik was net te laat om Bløf, de winnaars van de jaarlijkse Popprijs, met bier te bekogelen. Niet dat ik een hekel heb aan Bløf, maar het is een traditie waar ik wel eens deel van wilde uitmaken. Ik zag hoe Jerney Kaagman op het podium werd groepen. Ze werd flink uitgefloten, maar ze vertrok geen spier (maar dat schijnt ze ook helemaal niet te kunnen). Ik luisterde naar twee nummers van Within Temptation die in decor zo theatraal als hun muziek stonden te spelen, nadat ze een gouden plaat uit Duitsland in ontvangst hadden genomen.

Verder zag ik voornamelijk bands die ik al eerder zag. Gem, Oil, Zea, Lawn, Voicst, Green Hornet. Vooral de jongens van Zea gingen erin alsof hun leven er vanaf hing. In een soort muzikale drift werden snaren en toetsen geteisterd tot de snoeren eruit vlogen. De tafeltjes met apparatuur wankelden angstwekkend onder al het geweld. Na een halve set snel een biertje gepakt en in looppas naar de entreehal om niets van Voicst te hoeven missen.

Muziekaal gezien was het toen wel afgelopen. Maar de gangen bleven nog lang gevuld met aangeschoten mensen die er wat toe doen of denken er wat te toe doen in de Nederlandse popmuziek.
12 01 04 - 23:09 | | muziek | reageer | §


Going North
Vanmiddag lekker in een busje zitten, op naar Groningen. Eindelijk ga ik een keer naar Noorderslag. Ik weet trouwens niet of het door Noorderslag komt maar ineens kom ik enorme artikelen in kranten tegen, met dito foto’s, van Nederlandse bands.

Donderdag had de Volkskrant een interview van Gijsbert Kramer met Gem over de snelle opkomst van deze band.

"Er gebeurde meteen van alles. VPRO’s 3VOOR12 belde, ze hadden ons ook niet gezien, maar wel over Gem gehoord. Hadden we niet wat muziek? En zo ging het maar door." (…) "Cool man, we mogen pizza eten."

Vrijdag in het CS van NRC Handelsblad een interview van Hester Carvalho met John Cees Smit van Scram C Baby.

"Onze muziek mag ballen hebben, om het bot te zeggen. Maar dat wil ik niet choreografisch onderstrepen door met één voet op de monitorbox te gaan staan zingen. Of met mijn microfoonstandaard te gaan zwaaien. Dat doe ik alleen als er iets los zit."

In De Groene Amsterdammer van deze week geen popmuziek. Wel een verhaal van de Nederlands/Australische Schot Michel Faber over een man wiens zoon een Eminem-kapsel wil.

"Eminem, zei hij, was een wandelende oproep aan jongeren om alles op te geven en te zwelgen in negativisme. Dankzij rapsterren als hij werd aan jongeren pessimisme verkocht. Kinderen die te jong waren om ook maar iets te weten over de grote wijde wereld kwamen tot de conclusie dat de planeet Aarde door en door verrot was en dat zij daar niets aan konden doen behalve cd’s en T-shirts kopen."

Gisteravond Jalla Jalla! gekeken. (Van dezelfde maker draait momenteel Kops in de filmhuizen). Mooie film is dat. Grappig ook dat het geweldige nummer Tanhauser / Derive van de experimentele emo-hardcore band Refused gebruikt werd. Het nummer staat op het album The Shape of Punk to Come. Kijk eens of je dat ergens kan downloaden.
10 01 04 - 23:07 | | muziek | reageer | §


Deurwaarders in Ommen
Als ik Paradiso binnenkom hangt er een rare sfeer. Een andere sfeer dan anders. De grote zaal blijkt afgehuurd voor een privé-feest. Zeker studenten of zo, zegt G. Inderdaad hangen en wat ballerige figuren bij de deur. Mannen in pak die het toch lukt er ordinair uit te zien.

Het rockpubliek vlucht snel naar de bovenzaal voor het eerste van drie Unsigned concerten. Boven heeft iedereen het over de invasie van aliens in 'ons Paradiso'. Het zijn verzekeringagenten weet iemand me te vertellen. Ondertussen sterft het optreden van Mullhouse , dat halverwege nog op een climax leek af te stevenen, in de roep om het laatste nummer.

Beneden bij de toiletten kom in T. (zanger/gitarist van Voicst) tegen. Hij neemt met behulp van een voicerecorder (voicstrecorder?) nog even een kersvers nummer door dat hij zo met Voicst gaat spelen. Volgens hem gaat het om een partijtje van deurwaarders. Hij duwt de eerste de beste dasdrager zijn recorder onder de neus. Het blijkt een deurwaarder uit Ommen (ik denk onwillekeurig aan Youp van 't Hek). Alsof we echt zijn geïnteresseerd vertelt hij over deurwaarders in Ommen en dat je in Amsterdam geen deurwaarders hebt… maar wel andere mannen in pakken… enz. Als we weglopen roept hij nog: 'Wat gaan jullie met die opnamen doen?' Maar helaas, geen royaltie's voor Ommen.

Boven begint Gem . Na Gem te hebben gezien vraag ik me af waarom er nog mensen zijn die hun geld met koffers tegelijk naar Bierhal en Ticketwoekeraar brengen voor een uurtje Strokes. Heel slim ook van Excelsior om deze jonge honden te tekenen. (Lees ook over Gem in de kunstbijlage van de Volkskrant van donderdag)

Voicst geeft alweer een retestrakke set. Ik moet uitkijken dat ik er niet teveel aan gewend ga raken. Maar tot nu toe weten ze me toch steeds weer te verrassen. Deze keer zat er nog meer elektronica in het optreden dan de keren hiervoor. Halverwege wordt de set onderbroken voor een 'zakelijke mededeling'. T. houdt zijn recorder tegen de microfoon. Ik hoor de deurwaarder uit Ommen weer, nu in ingeblikte versie. Toch jammer dat Ommen geen weet heeft van zijn bijdrage aan de rock 'n' roll.
06 01 04 - 23:04 | | muziek | 736 reacties | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top