home
Coming up
29 februari, Krawattenklup, Patronaat, Haarlem v.a. 17.00 uur, met o.a. Seedling en Voicst (voor Krawattenklupen elders zie That Dam!)
6 maart, Franz Ferdinand, Paradiso, kleine zaal
11 maart, Unsigned Tour, Melkweg, met o.a. Moss, Gem en Voicst
12 maart, Furtips en Damer, Kultuurhuis Bosch, Arnhem
26 maart, The Mountain Goats, Paradiso
27 maart, London Calling, Paradiso
30 maart, Shellac, Melkweg
25 02 04 - 10:42 | | muziek | zeven reacties | §


Beste rockband van Nederland
Het was weer een aangename avond, afgelopen vrijdag in Winston op de Warmoestraat. Radio Mortale had weer drie bands geprogrammeerd en het was gezellig druk. Gastheer Yoast probeerde iets van zijn aankondigingen te maken. Het leek soms net of hij er de hele middag over na had gedacht.

Naar Voicst had hij, zo vertelde hij, diezelfde middag nog gegoogled door de zoekopdracht “beste rockband van Nederland” in te toetsen. Alle 254 hits zouden verwijzen naar Voicst. Nu is algemeen bekend dat ik Voicst een aardig bandje vind, maar erg aannemelijk vond ik dit verhaal niet. Tijd voor een onderzoek.

Zoeken op “beste rockband van Nederland” op Google levert maar 17 unieke resultaten op. De eerste twee verwijzen, heel verrassend, naar Fatal Flowers. De eerste is en quote uit NRC Handelsblad, de tweede is een quote uit OOR waarin overigens wordt beweerd dat Fatal Flowers juist niet de beste rockband van Nederland is. Hoe dan ook, Richard Jansen gefeliciteerd.

De overige resultaten verwijzen bijna allemaal naar Kane. Slechts twee keer gaat het over The Golden Earring net zo vaak als over Di-rect. Zelfs the Beatbusters krijgen deze kwalificatie één keer toebedeeld.

Voicst wordt dus helemaal niet genoemd. Maar dat betekent niet dat dat altijd zo moet blijven. We vragen dus nog maar een keer: Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de beste rockband van Nederland? (u doet toch ook mee?)
23 02 04 - 11:45 | | muziek | zestien reacties | §


Het fust
Afgelopen dinsdag in de bovenzaal van Paradiso. k-Tsjoem Het maandelijkse feestje van platenlabel Transformed Dreams. Op het podium staat een fust. Ik vraag me af waarom.

Even denk ik niet aan het fust. De gedachte eraan wordt overstemd door de cd-presentatie van Persil maar vooral door de intrigerende beelden van de vj. Tegen het einde van de set denk ik, dat fust wordt zo natuurlijk aangeslagen als een presentje van de band aan de fans ter ere van de nieuwe cd. Maar ik geloof het niet echt, en het is ook niet zo. De band stapt van het podium, het fust blijft staan.

Als David Gedge en Simon Cleave (bekend van Cinerama en The Wedding Present) met ieder een gitaar hun singer-songwriter-liedjes ten gehore brengen, staat het fust er gemoedelijk bij. Een soort niet spelend bandlid. Iets meer dan decor, iets minder dan een danseres. Het fust lijkt te willen zeggen: “Ik kom wel vaker met deze jongens in allerlei kroegen over de hele wereld. Volgende week gaan we naar Edinburgh.”

Het fust ontglipt weer aan mijn gedachte bij de bezwerende nummers van Melys. Voor het eerst vanavond blijft mijn aandacht voor honderd procent bij de muziek. Totdat de bassist (tot mijn verbazing heeft hij het hele optreden een flinke winterjas aan… je moet wat over hebben voor je imago) een klauwhamer, die ik niet had zien liggen, van het fust haalt. Ongenadig en met veel kracht laat hij, op de maat van het laatste nummer, de hamer op het fust neerkomen. Het fust heeft eindelijk zijn bestemming gevonden.
12 02 04 - 17:59 | | muziek | tien reacties | §


'Twie' jaar think small
Om het tweejarig bestaan van think small te vieren, brandde Martijn een beperkt aantal compilatie-cd’s. Gisteren lag het collectoritem in mijn brievenbus. Het schijfje bevat vierentwintig nummers die ik vroeger zou omschrijven als blije popliedjes… maar tegenwoordig heet dat twee (spreek uit twie).

Van alle bands (klik voor een complete lijst op Lees verder) herkende ik alleen Saloon meteen. Daar heb ik zelf een cd van. De andere artiesten kende ik alleen van naam; gelezen op think small waarschijnlijk. Erg aardig vond ik vooral het net iets minder blije Sportique, het op Liz Phair gelijkende Pipas en Ballboy dat in The Sash my father Wore iemand op beheerste en gedweeë toon de huid vol scheldt.

Hoogtepunt is toch wel de All Girl Summer Fun Band… alleen die naam al. En de muziek klink precies zoals de naam doet vermoeden. Geweldig cadeautje dus. Lees verder...
01 02 04 - 15:02 | | muziek | drie reacties | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top