home
Geheim
De telefoon gaat. Een damesstem zegt het codewoord dat mij erop attent maakt dat het zover is. Ik antwoord ter bevestiging met mijn codewoord. ‘Vanavond halfnegen, vaste plek’ zegt ze. Ik weet genoeg.

Op mijn fiets rijd ik in de richting van een industrieel terrein aan de rand van de stad. Ik negeer de mannen in regenjas met hoed op bankjes die doen alsof ze een krant lezen met twee gaten erin. Aangekomen zet ik mijn fiets tegen een loods en stap naar binnen. In de loods staan twee duistere figuren wiens gezicht ik niet kan ontwaren naast een zwarte Lincoln. ‘Je kent de procedure?’ vraagt de linker van de twee. Ik knik en draai hen mijn rug toe. Ik laat me blinddoeken. Een van de mannen leidt me naar mijn zitplaats achter in de auto.

Ik probeer op mijn gevoel te bepalen waar we heenrijden, maar ik raak door de vele bochten al snel het spoor bijster. Na een halfuur rijden, stopt de Lincoln. Ik wordt krachtig van de achterbank getrokken en aan twee armen meegevoerd. Plotseling krijg ik een zet en val op de grond. Daarna hoor ik een deur dichtslaan, dan is het stil. Ik doe mijn blinddoek af, het is donker. Met een aansteker die ik uit voorzorg bij me heb gestoken vind ik de deur van de kleine ruimte waarin ik me bevind. Hij blijkt niet op slot.

Als ik naar buiten stap, sta ik ineens in een lange verlichte gang. Ik knipper even met mijn ogen door het felle licht. Aan de andere kant van de gang hoor ik rumoer. Voorzichtig loop ik door de gang tot bij een schuifdeur. Hier komt het geluid vandaan. Langzaam schuif ik de deur open en stap het feestgedruis in.

Met een wodkamartini in de hand kijk ik achtereenvolgens naar Dolly Grip, Sally Skunk en Seedling. Een zeer geslaagde avond in een zeer aangename omgeving.

Wil je ook eens naar een geheim optreden? Voor het volgende optreden is code acht van toepassing. Het wachtwoord is: ‘Dolle Marie heeft een wit konijn’. Ik zie je daar.
29 03 04 - 12:48 | | muziek | twee reacties | §


Beste rockband...
Het is nog niet helemaal wat ik voor ogen had, maar het begint er op te lijken. Kijk maar.
16 03 04 - 19:51 | | muziek | twee reacties | §


Champagne Franz
Ik was niet van plan te gaan. Ik had een keer een clipje van Franz Ferdinand gezien, dat zag er goed uit, maar de muziek klonk me te jaren tachtig. Tears for Fears was het eerste dat in me opkwam toen ik het liedje hoorde. Maar door omstandigheden die het uitleggen niet waard zijn, had ik wel een kaartje. Ik besloot het niet van de hand te doen, Scram C Baby en Gem speelden immers in het naprogramma.

Ik had mijn jas nauwelijks opgehangen of der Franz begon al te spelen. Het was net acht uur. In een uitverkochte zaal wurmde ik mij naar rechts vooraan op de verhoging, prima plek. Goed zicht, niet te druk. Tears for Fears maakte al snel plaats voor Talking Heads en ook dat deed er al snel niet meer toe. Overheersend waren het plezier en enthousiasme waarmee de band op het podium stond.

Ergens halverwege de set vroeg de band of er een drummer in de zaal was. Bij het volgende nummer hadden ze graag een tweede drummer op het podium gehad, toevallig stond er al een extra drumkit. Snel keek ik om me heen of ik de drumster zag met wie ik was binnengekomen. Maar al snel werd er een mij onbekende jongen op het podium gehesen.

Het optreden werd hervat en gleed meteen weer het spoor van opzwepend spelplezier. Als het een wedstrijd was geweest, was het een eclatante overwinning. Zo moet de band het ook gevoeld hebben, want voor de ereronde werd een fles champagne opengeplopt en leeggespoten. Er waren geen verliezers.

De benedenzaal werd snel schoongeveegd want Paradiso was deze avond tweemaal uitverkocht. Boven speelde Scram C Baby (Gem ging vanwege de tijdsplanning niet door) en beneden vulde zich de zaal met fans van Joss Stone. Vanaf het balkon heb ik tweeëneenhalf nummer van de jonge soulzangeres afgewacht, maar het was te saai om te wachten op haar vertolking van the White Stripes’ Fell in Love with a Girl.

Lees in Het Parool: Britse rock waarop ook meisjes kunnen dansen
08 03 04 - 15:48 | | muziek | zes reacties | §


Valies op reis
De Krawattenklup is het land ingegaan onder de noemer Valies op reis. Deze keer wordt Amsterdam helemaal overgeslagen. Dus verdreven uit hun natuurlijke habitat stonden Zebra en zijn vriendjes voor de aftrap in het voorlopig onderkomen van het Patronaat in Haarlem. Gelukkig voelden we ons al snel thuis want we werden wederom verrast door een uiteenlopend programma van film, theater en muziek dat zijn hoogtepunt vond in de bandcarrousel (hé, had ik dat woord niet verzonnen?) die draaiende werd gehouden door The Tenants, Dress, en Seedling om uiteindelijk bijna op te stijgen door de zwieperd die de beste rockband van Nederland hem gaf.

Je zou bijna vergeten dat That Dam Magazine nummer vier de aanleiding is van dit feestje. Deze aflevering staat in het teken van het muziekklimaat in Nederland. Serieuze statistieken vergezeld van argumenten voor (ja, u leest het goed) de afschaffing van het subsidieplan voor zaaltjes. En minder serieuze statistieken over gemiddelde leeftijden en andere gemiddelden van een aantal bands. Laptop-artiest Donna Summer spreekt zeer positief over het Nederlandse publiek. Zelf heb ik ook een bijdrage geleverd, een artikel over weblogs en muziek. Onder mijn echte naam… dat dan weer wel.

Bij That Dam Magazine zit dit keer overigens een aardige verzamel-cd met o.a. Norma Jean, Foam, Zea en Seedling.

De Krawattenklup komt ook nog langs in Nijmegen (3/3), Castricum (6/3), Utrecht (12/3) en Enschede (13/3). Kijk voor details op de site van That Dam!
01 03 04 - 23:21 | | muziek | vijf reacties | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top