home
Krulspelden
Afgelopen zondag alweer. In een huiskamer in de buurt van het Oosterpark. Op een mager boekenplankje staat wat Franse en Amerikaanse literatuur, ook de Lonely Planet van west Afrika. Op een tafeltje staat een verstofte typemachine met nonchalant daarin een velletje met de eerste alinea van een nooit voltooide roman.

Natuurlijk zijn muziek en lekker eten de hoofdingrediënten van ‘De wijsjes uit het oosten’, een minifestival in Amsterdam Oost dat de festivalgangers bij de muzikanten thuis brengt. Maar de mogelijkheid om een kijkje te nemen in boeken- of platenkast, dan wel overig interieur, maakt het voor mij minstens zo spannend.

Bovengenoemd boekenplankje en typemachine trof ik aan naast een gevulde kolenkit in het huis van een van de leden van een blue-grass band uit Pennsylvania. Vorig jaar had ik al eens rondgekeken in huiskamer van Solbakken, maar ook afgelopen jaar had de bewoner geen heil gezien in het aanschaffen van meubilair. Wat de ruimte overigens zeer geschikt maakt voor feestjes als deze. (Wel was er een boekenkast met cd’s en werk van Paul Auster.)

Behalve wat er in de muzikantenhuizen te zien is, is er ook nog het uitzicht. Vastgeklemd in een tweezitter, terwijl ik in het overvolle appartement naar een semi-akoestische set van de frontman van Soda P luister, zie ik achter de muzikant, door het raam aan de overkant van de straat, een voluptueuze Surinaamse met felgekleurde (groen, roze) krulspelden in de was binnenhalen. Kom daar maar eens om in Paradiso.
26 05 04 - 20:12 | | muziek | reageer | §


Ingezonden mededeling
Sonic Nurse, Sonic Youth's 19th long-playing album, will be released on June 8 worldwide. Describing the record, the band has asked listeners to imagine "Bare Trees" era Fleetwood Mac jamming with "Jealous Again" era Black Flag. Geffen Records will release the CD, and Goofin' Records will release the double LP in an attractive gatefold cover.

Also on June 8, Sonic Youth will release their first official DVD, which will be a complete retrospective of the band's music videos from the Geffen era plus bonus material all scoped and roped by filmmaker Lance Bangs. Twenty-three videos are included with over 3 hours of commentary and interviews by the band and others, with bonus videos, interviews, and more.

Bron: Sonic Youth Newsletter
22 05 04 - 17:52 | | muziek | twee reacties | §


Digger & The Pussycats
‘Blijf vooral nog even hangen tot en met de laatste band, want die zul je echt nooit meer vergeten’ sprak gastheer Jaap Boots zijn gasten toe aan het begin van Club 3VOOR12 gisteren in studio Desmet. Ik vroeg me af of hij dat zei om zich ook na twaalf uur van wat klapvee te verzekeren, of dat hij het echt meende. Gelukkig bleek het laatste.

Digger & The Pussycats zijn twee energieke Australiërs (we doen ons best in dit stukje de term ADHD-rock te vermijden) die met pfaffiaanse eenvoud minutemenesque songs brengen. Dat de drummer daarbij regelmatig de stokjes van zijn three-piece-drumkit de zaal in lanceert (waardoor hij tussen de nummers een nieuwe voorraad bij elkaar moet sprokkelen) doet daar niets aan af. Want hoewel het op het podium voortdurend onrustig was, stonden de nummers als een huis.

Gaan zien dus, die jongens. Dat kan 26 mei in Vera, 27 mei in het Waterfront, 2 juni in Ekko en 3 juni in het Paard. Koop dan meteen hun cd Young, Tight & Alright (incl. jungle-punk hidden track) want die mag er ook wezen.
20 05 04 - 13:08 | | muziek | vier reacties | §


Het eiland CocoRosie
Soms voel ik me een ontdekkingsreiziger. Ik heb verschillende schepen, een daarvan is De kleine Paradiso, geen enorm slagschip zoals zijn grote broer, maar toch zeker zeewaardig. Vaker dan met De grote Paradiso
kom ik er mee op plekken waar ik nog niet eerder voet aan wal zette… uiteindelijk toch het doel van een ontdekkingsreiziger.

Afgelopen donderdag gebeurde het weer, ik stuitte op een eilandje dat CocoRosie heette. Misschien voer ik er al regelmatig langs zonder het op te merken. De bewoners van CocoRosie bleken zelf ook fervente globetrotters. Tegen een achtergrond van mijn met instrumenten volgepakte ruim, gaven ze een indrukwekkend en exotisch concert.

Een meisje met gitaar speelt een folkachtig deuntje, maar zingt daarbij met een stem die aan opera doet denken. Haar zus (met kapiteinspet) heeft in een overboord geslagen zeecontainer verschillende soorten elektronisch speelgoed gevonden; piepjes en belletjes geven de muziek een onwerkelijke sfeer. Ze zingt, met en knerpende stem die me doet afvragen of ik deze wijze van zingen nou ken uit de oosterse volksmuziek of van Billy Holliday. Hoe dan ook de twee stemmen passen wonderwel erg goed bij elkaar. Het duo wordt aangevuld door een menselijke ritmebox die op standje subtiel is gezet.

Toen het was afgelopen leek ik wakker te worden uit een heerlijke droom. De werkelijkheid was dat ik me alweer op volle zee bevond. Ongedurig als ik ben, voer ik verder, naar bekende en minder bekende gebieden. Maar ik kwam die avond diezelfde intensiteit niet meer tegen. Met heimwee naar CocoRosie zette ik zeil voor mijn thuishaven.
17 05 04 - 21:29 | | muziek | twee reacties | §


Bandmarketing
Ima Robot klonk mij gisteravond zo jaren tachtig in de oren. Het was alsof ze de dag ervoor nog in de huiskamer van de Young Ones hadden staan spelen. Een beetje Franz Ferdinand meets The Buzzcocks maar dan anders. Helaas met minder pakkende nummers dan dit voorbeeld doet hopen.

Door de Von Bondies werden we nog een stuk verder terug in de tijd meegenomen, namelijk naar de hoogtijdagen van Van Morrison en The Animals. Ondanks dat de jongens en meisjes al 48 uur op waren (ze hadden dezelfde ochtend nog in Londen gespeeld) stonden ze stukken actiever en communicatiever op het podium dan de eerste keer dat ik ze zag. Vooral de dames straalden toen een en al wezenloosheid uit. Of was gespeelde ongeïnteresseerdheid.

Nu werd er bewogen gekeken en zelfs met het publiek gepraat. Dit monde tijdens de toegift zelfs uit tot een publieksspelletje van handen in de lucht en meeklappen. Dit was voor mijn nog koninginnedagbrakke gestel net iets te veel van het goede. Maar lekkere muziek is het wel.

Dan nog een korte cursus bandmarketing van zanger Jason Stollseimer. Treiter een aangeschoten Jack White zo hard dat hij uithaalt, stuur foto’s van je verbouwde gezicht naar de media en je speelt gegarandeerd voor een volle Melkweg.

Met koninginnedag begaf ik mij clandestien backstage in Paradiso en pestte daar Herman Bunskoeke van Bettie Serveert met zijn borsthaar… helaas hij was niet boos te krijgen. Damer is voorlopig nog in de kleinere zaaltjes te zien.
02 05 04 - 12:31 | | muziek | een reactie | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top