home
Porno
De Casa Rosso, glimmende parel van de wallen. Van buiten heeft het een Las Vegas-achtige allure. Als ik er langs kwam vermoedde ik binnen een roze pluchen podium met daaromheen tafeltjes waaraan sigaren rokende patjakkers voor veel geld flessen goedkope champagne lieten aanrukken door meisjes met konijnenstaartjes op hun kont en bijpassende oortjes op een haarband. Onderwijl quasiongeïnteresseerd kijkend naar de vleselijke arbeid die een afgetraind stel vakkundig op dat podium aflevert. Die illusie ben ik nu kwijt (het is dus maar goed dat ik ‘m opschrijf).

Jack Stafford presenteerde zondag zijn nieuwe cd in deze Casa Rosso, een klein theaterzaaltje met stoeltjes in rijen zo dicht op elkaar dat de voorstelling nog net te zien is over de toppen van je opgetrokken knieën. Alles in het zaaltje leek in half vergane staat. Zelfs de zogenaamde ex van Jack die ons in het sardineblikje (nee, deze metafoor geldt niet de atmosfeer) verwelkomde.

Een goed idee, dat dan weer wel, om een cd te presenteren op een onverwachte plek. Ik hou wel van die acties.
Jack heeft wat je noemt een marketable head, en dat weet hij. En hij heeft al zijn poses en knipoogjes ook hard nodig om zichzelf te verkopen. Want muzikaal ontbreekt elke urgentie. Niets wijst op enige eigenheid, niks klinkt onverwacht. De meegeleverde band had de begeleidingsband van elke schnabbelartiest kunnen zijn.

Op uitnodiging van Jack, springen twee ‘vrijwilligsters’ op het podium. Snel ontkleden ze zich tot op hun ondergoed en springen met kinderlijk enthousiasme in een paaldanspaal. Hoewel ik hun lenigheid bewonder, doet het niet professioneel aan, het is te onbevangen, bijna onschuldig. Die onbevangenheid, maar ook hun degelijke HEMA-onderbroek en dito hemd, contrasteren met de gehele setting. Dat had Jack alweer verschrikkelijk goed bedacht. Schreef hij zijn nummers maar zo.
15 02 05 - 23:46 | | muziek | vijf reacties | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top