Zebra
www.zebralog.nl

 
 
 
 
 

maandag 23 december

Misselijk
Het is al een aantal jaar een trend om niet eetbare kleinoden tussen de chips te verstoppen. Het begon met flippo’s, dat was een enorm succes. Vorige week verslikte ik me bijna in een soort kraslot. Na het met kloppend hard openkrassen van een aantal vakjes bleek ik niet de gelukkige winnaar van 10 of 20 euro zoals de verpakking schreeuwend vermelde. Maar ik was de iet wat beteuterde bezitter geworden van een tegoedbon.

Ik kreeg vier euro korting op de aanschaf van cd’s bij… De Free Record Shop. Nu heb ik het niet zo op de Free Record Shop. Ze verkopen daar zelden de cd’s die ik zoek, ze draaien daar heel hard de verkeerde muziek en bovendien zijn de cd’s er aanmerkelijk duurder dan in zelfstandige winkels. Ik snap dan ook niet waar het woord ‘Free’ in de naam op slaat. Het is juist een keten.

Maar nu had ik een bon van de chips, en als ik boodschappen doe, kom ik toch langs de Free Record Shop. Dus toch maar even binnengestapt en tot mijn grote verbazing hadden ze de cd die ik al een tijdje op het oog had in de rekken staan. Dat viel mee, de prijs van 19 euro kon er ook mee door.

Bij het afrekenen echter, bleek dat ik voor minimaal 20 euro moest besteden om mijn chipsbon te kunnen gebruiken. Het meisje bij de kassa stelde me voor om de prijs van de cd met één euro te verhogen. Zo had ik nog altijd drie euro korting. Dat was ook niet verkeerd en ik stemde in. De cd kostte me zo dus 16 euro.

Een paar dagen later was ik in een van mijn ‘vaste’ cd-winkels. Daar zag ik mijn ‘chipsaanschaf’ staan voor de vriendelijke prijs van 16,50 euro. Een schuldgevoel bekroop mij. Met terugwerkende kracht werd ik nog misselijk van de chips. En niet in de laatste plaats omdat ik uit vrije wil en voor een marginale winst van 50 eurocent heb meebetaald aan de nieuwe neus en lippen van mevrouw Free Record Shop.
[ gepost om 13:40 door zebra ]


donderdag 19 december

Happy en Occii
In Occii hangt altijd een vriendelijke sfeer. De mensen zijn er aardig, het bier is goedkoop. Het zaaltje zelf geeft met zijn deels betegelde vloer met kuilen en door kleuters versierde muren een gezellige, amateuristische indruk. Occii lijkt een van de weinige rudimenten die nog uit het punktijdperk van de jaren tachtig stammen. Tegen het podium staat een lange lage bank die ik nog ken uit het gymlokaal van de lagere school. Als je hem op de kop zet, is het een evenwichtsbalk.

Het voorprogramma van de avond werd gevuld door een kwartet dat zich De reizende verkoper noemde. Even was ik bang dat het geweld dat uit twee saxofoons een drumstel en een gitaar de eerste minuten over ons heen werd gegooid de hele set zou voortduren. Maar nog tijdens het eerste nummer (ik geloof dat de set bestond uit drie nummers van ongeveer een kwartier) kreeg de muziek meer structuur. Het bleef boeien tot het moment dat de saxofonist op een keyboard een lange solo deed.

De hoofdact was het negenkoppige Degenerate Art Ensemble uit Seatle. Met onder anderen blazers een violiste en een percussionist was het een ware bigband. Om beurten stapten de leden in carnavaleske pakken vanuit het publiek op het podium en vielen in bij een melodie die was ingezet door de drie eerste leden. Als laatste klom een kleine zangeres op het podium in een poppenjurk. Behalve zingen gaf ze ook een performance weg die het midden hield tussen babygetroetel en een expressieve vrijage met een Popeye-pop. Zelf omschrijven ze hun voorstelling als experimentele jazz, akoestische punk en performance art. Ik zou het niet beter kunnen zeggen.

Eigenlijk is het schande dat een dergelijk creatief, vernieuwend maar vooral swingend ensemble in Amsterdam moet optreden voor een paar dozijn liefhebbers. Ik weet zeker dat er in de omgeving met gemak een Paradiso vol mensen te vinden was geweest die dit prachtig had gevonden. Maar laat ik vooral blij zijn dat ik er zelf wel was, gisteravond in dat gemoedelijke Occii met een pilsje van een euro in mijn hand.
[ gepost om 16:00 door zebra ]


maandag 16 december

Nog een boek
Het naïeve stijltje van Aukelien Weverling kan op den duur een beetje irritant worden. Maar het zou zonde zijn om passages zoals deze hieronder dan maar ongelezen te laten:

Ik at niet meer. Ik wilde wel eten, maar ik moest steeds overgeven als ik iets at. Daarom moest in naar de dokter en die zei dat het psychisch was. Ik dacht: het zal verdomme een keer niet psychisch zijn. Mijn moeder bekeek het van de zonnige kant: ‘Ach, wees blij, als het psychisch is, is het in ieder geval geen kanker.’ Even genoten we van de wetenschap dat het geen kanker was. Daarna zei mijn moeder: ‘Kanker was wel origineler geweest.’ En daar had ze groot gelijk in.

Uit Liever gekust van Aukelien Weverling.

P.S. Omrekenen doe ik niet meer. Maar ik moet toch nog even wennen aan euro’s in de literatuur.
[ gepost om 23:08 door zebra ]


vrijdag 13 december



Zoeken in stijl
Halverwege de jaren negentig las ik veel romans die gingen over jongeren die zich verveelden en daarom rare dingen gingen doen. Het waren boeken van een groep auteurs die generatie X werd genoemd. Douglas Coupland was de Amerikaanse aanvoerder van die stroming. Maar ook in Nederland kwamen veel van dergelijke boeken uit. Zo ook Dormantique’s manco van Tommy Wieringa.

Van Wieringa verscheen onlangs zijn derde boek. Van generatie-x-elementen is daarin geen sprake meer, en dat is maar goed ook, want ik heb het wel een beetje gehad met de verheerlijking van cokesnuivers en nietsnutten.

In Alles over Tristan probeert een universitair docent alle feiten over het leven van de overleden dichter Viktor Tristan te achterhalen. Zijn doel is het schrijven van zijn definitieve biografie. Hij stuit echter op tegenstand bij de mensen bij wie hij deze informatie moet zien los te krijgen. Stukje bij beetje lukt het hem het leven van Tristan bloot te leggen, maar daarmee raakt de onderzoeker zelf steeds meer verstrikt in het verleden van de door hem bewonderde dichter.

In het begin van het boek lijkt Wieringa moeite te hebben om met zijn stijl het cliché te overstijgen. Maar naar veertig pagina’s komt de schrijver los en presenteert de lezer beeldende zinnen als: Zijn poëzie deugde niet, op zij wangen gloeide het soort couperose dat wordt veroorzaakt door te veel drank, hij had flets melkboerenhondenhaar en zijn gebit werd bijeen gehouden door een orthodontistisch meesterwerk van kronen en bruggen, zichtbaar wanneer hij sprak.

Het verhaal speelt zich af in een wereld die niet de onze is maar daar wel veel op lijkt. Het geeft het boek een exotisch tintje dat me deed denken aan de setting van Honderd jaar eenzaamheid van Gabriel García Márquez. Maar het zorgvuldig vrijgeven van informatie teneinde bizarre banden tussen de personages geleidelijk bloot te leggen had weer meer weg van Paul Austers Moon Palace.

Met zijn 160 pagina’s is vond ik Alles over Tristan een lekker tussendoortje.
[ gepost om 12:34 door zebra ]


maandag 9 december

‘Duurtlang’ in Utrecht
Ik ben zeker niet onbekend in Utrecht, maar toch zette ik gisteravond voor het eerst voet in de Ekko. In de gang kwam mij het Oehoehoehoehoe! van Voicst me al tegemoet. Ik heb de jongens van Voicst dit jaar een keer of vijf zien spelen. Het is geweldig hoe meer dan de helft van de nummers mij inmiddels in de oren klinkt alsof ik ze thuis op cd heb. Dat komt op zich goed uit, want een cd is er voorlopig nog niet (inderdaad: duurtlang!). Jongens, jullie denken ons toch niet zoet te kunnen houden met een split 7”? Wellicht biedt Noorderslag uitkomst.

Het is altijd even afwachten welke bezetting Pfaff meeneemt. Dit keer werd het orkest met twee drummers aangevuld tot drie leden. Over het nut van twee drummers heb ik het mijne al eens gezegd. Maar het is een leuk gezicht dat ze niet alleen synchroon drummen maar ook zo hun blikjes bier open maken en een slok nemen. Helaas maakte een technisch mankement een vroegtijdig einde aan de kuur.

Persoonlijk vind ik Ikara Colt toch wel een van de ontdekkingen van dit jaar. De energie, het eigen geluid: Brits en toch geen britpop. Drie kwartier knallen en dan is het op, dus geen toegift… eigenlijk is dat het beste. Wat me wel dwars zit is dat het label van Ikara Colt commercieel genoeg is om hun cd, Chat and Business, in Nederland uit te brengen met een extra EP. Maar voor mensen zoals ik die de import-cd al maanden in huis hebben, is de EP niet los te verkrijgen. Jammer dat de band zelf niet commercieel genoeg is om op hun toer zelf die EP’s aan het publiek te verkopen. Doe er dan meteen maar een T-shirt bij.
[ gepost om 13:13 door zebra ]


zaterdag 7 december



Glazenwasser
Vrijdagmiddag liep ik door de Paulus Potterstraat. Het was al ouderwets koud en in de buurt van het Museumplein waait het ook nog harder. Ik dacht aan Erwin Krol en wat hij nu over de ‘gevoelstemperatuur’ zou kunnen zeggen.

Bij het huis naast het Van Gogh Museum was een glazenwasser in de weer met een enorme ladder. Hij was bezig de ladder met korte krachtige rukken naar een ander venster te verplaatsten. Het was een vervaarlijk aangezicht dat ook de belangstelling van twee Amerikaanse toeristen trok. Al lopend keken zij naar boven en liepen daarbij bijna twee van hun Japanse tegenhangers ondersteboven.

Daarna liep ik langs Coster Diamonds en moest denken aan de diamantroof van afgelopen week. Diamantroof is toch wel een van de meest romantische criminele acties. Hoeveel films zijn er wel niet over gemaakt?

Politici hebben de mond vol van normen en waarden. We moeten terug naar de veilige samenleving van de jaren vijftig. Niets past daar beter in dan een goed uitgedachte diamantroof. Zo zie je maar dat de criminaliteit zich altijd bijzonder rap weet aan te passen aan de tijdgeest.

Vanmorgen hoorde ik dat er twee Van Goghs uit het Van Gogh Museum waren gestolen. De dieven waren met lange ladders via het dak naar binnen gekomen. Ik kon er niets aan doen dat enige euforie zich van mij meester maakte. Ik zag Hollywood-acteurs in strakke zwarte pakken en met bivakmutsen onder lazerstralen doorkruipen die zij even daarvoor met behulp van rook zichtbaar hadden gemaakt. En vergenoegd dacht ik terug aan de glazenwasser van de vorige dag.
[ gepost om 22:38 door zebra ]


woensdag 4 december



Don't shoot the piano player
The Pianist laat onomwonden zien hoe de joden in Warschau tijdens de Tweede Wereldoorlog stapsgewijs het leven, letterlijk, onmogelijk werd gemaakt. De joodse pianist Szpilman is de hele film in touw om niet in handen van de Duitsers te vallen. Familie en vrienden worden op transport gezet dan wel doodgeschoten. Szpilman zelf weet steeds op het nippertje de dans te ontspringen.

Je kunt je afvragen of het onderwerp niet vaak genoeg gebruikt is voor een film. Je zou kunnen zeggen dat met Schindler's List de holocaust definitief in beeld is gebracht. Maar nog afgezien van het feit dat The Pianist vooral gaat over iemand die juist aan de vernietigingskampen weet te ontsnappen, heeft de film alle bestaansrecht. Er wordt goed gespeeld, de beelden zijn, hoe gruwelijk soms ook, van bijzondere schoonheid en de muziek is prachtig.
[ gepost om 14:37 door zebra ]


zondag 1 december

Godspeed You Black Emperor! - Yanqui U.X.O.


Muziek als een film
Een tijd geleden ging ik op iemands advies eens luisteren naar een plaat van Godspeed You Black Emperor! (GYBE!) Blijkbaar was ik niet in de goede stemming of ik was er gewoon nog niet klaar voor. Ik kon niks met de compositie van geluiden die via de klamme hoofdtelefoon mijn hoofd instroomden.

Omdat onlangs een nieuwe cd verscheen van dit illustere gezelschap en ik me niet graag gewonnen geef, kreeg GYBE! een nieuwe kans. Ook met Yanqui U.X.O. (ja, zo heet die plaat) wist ik me even geen raad. Maar na al mijn voorbehouden aan de kant te hebben geschoven, begon de muziek me te intrigeren.

Het grote probleem zit hem in de referentie. Ik ken eigenlijk geen muziek die hier op lijkt. Is het pop? Er zitten drums en elektrische gitaren in, maar daar houdt de vergelijking wel mee op. Is het klassiek? De 5 nummers duren gemiddeld een kwartier, er wordt niet gezongen en ik hoor soms violen. Maar zijn dat steekhoudende criteria? Filmmuziek, daar heeft het wel wat van. Maar het is meer dan dat want de muziek kan ruimschoots op zichzelf staan.

Daarna kwam ik op het idee dat deze muziek een film ís. Een film die een verhaal vertelt in 5 bedrijven en met melodieën die een conversatie met elkaar aangaan. Een film met zo een subtiel plot dat het ongemerkt naar een hoogtepunt leidt. Alsof je in gedachten verzonken naar je werk fietst, plots opschrikt en denkt: goh, ben ik hier al! Bovendien roept de muziek continu beelden op: een oldtimer op een zanderige weg (in zwart-wit), voorbijtrekkende legers, een treurende moeder, spelende kinderen, een James-Bond-achtige ruimtereis, een bloedstollend gevecht en een wielerwedstrijd… om maar eens wat te noemen. En verder zijn er landschappen, vooral veel landschappen.

Mijn advies voor hulpklazen en kerstknarren mag duidelijk zijn. GYBE! heeft op de valreep een van de boeiendste cd’s van het jaar afgeleverd. Wel jammer dat de afbeelding op de hoes niet echt strookt met de kerstgedachte. Eigenlijk had de hoes helemaal wit moeten zijn. Niet als metafoor voor een witte kerst, maar omdat de muziek zelf al rijk genoeg is aan beelden.
[ gepost om 14:27 door zebra ]




 
 
 


aanwezig:



 
 
 
 
 
 
©2003 zebra