Zebra
www.zebralog.nl

 
 
 
 
 

donderdag 30 januari

Waarom James Bond zo goed is
Mijn moeder las me vroeger wel eens een verhaaltje voor over een jongen die een kersenpit op de grond spuwde. Uit die pit groeide een boom. Die boom werd gekapt en van het hout werd een lepeltje gesneden dat gekocht werd door een oma die het aan haar kleinkind gaf. Dit verhaal, en nog vele andere, wilde ik keer op keer weer horen, ook al wist ik al hoe het afliep. Juist omdat ik wist hoe het ging, wilde ik het steeds weer horen. Mijn moeder kent het nu nog uit haar hoofd.

James Bond


De makers van James Bond kun je verwijten dat de films voorspelbaar zijn. Maar de voorspelbaarheid is juist de kracht van de film. Je gaat niet naar een Die Another Day om je te laten verrassen door een ingenieus plot. Deze film is zo leuk omdat het een parodie is op alle vorige Bonds. Net als de vorige een parodie was op alle films dáárvoor.

Je gaat zitten in je bioscoopstoel en denkt: Hoe explosief zal het begin zijn? En zo snel die vraag beantwoord is komt de volgende vraag, en de volgende. Waar blijft de bondgirl? Waar blijft de tweede? Welke van de twee is er slecht? Welk snode plan heeft de badguy en aspirant wereldheerser in petto? Welke hightech snufjes heeft Q voor 007 ontwikkeld? Waar blijft die Wodka Martini? Bij elk antwoord dat je krijgt gaat er een zucht van herkenning door je heen. Uiteindelijk verlaat je de zaal met een tevreden gevoel. Gelukkig, alles klopt weer.

De kracht van de herhaling is natuurlijk niet alleen op kinderboeken en James Bond van toepassing. Ook in bijvoorbeeld de literatuur wordt graag gespeeld met het feest der herkenning. Veel auteurs doen niets liever dan hun romans modelleren naar een bekend Grieks drama of een Bijbelverhaal. Dat moet je als lezer dan natuurlijk wel kennen. Om James Bond te snappen, hoef je alleen maar James Bond gezien te hebben.
[ gepost om 12:28 door zebra ]


zaterdag 25 januari

Wat is muziek?
Een tijdje terug hoorde ik op een sampler bij The Wire een track van de experimentele plaat uit de serie In the Fischtank door Sonic Youth, ICP en The Ex. Een experimentele verzameling onsamenhangende geluiden waar ik niks mee kon. Vorige week schreef Het Parool echter redelijk positief over de plaat. Ik besloot hem toch maar te gaan beluisteren.

In the fishtank


Het eerste nummer is ook het nummer van de Wire-sampler, en is een verzameling geluiden afkomstig van gitaren en een drumstel. Het is het meest structuurloze van de acht. Er is geen herkenbare melodie, geen thema. De vraag rijst of dit wel muziek is. Ineens zit je verlegen om een definitie van 'muziek'.

De volgende track is vergelijkbaar. Er wordt echter een trompet aan toegevoegd die het geheel en jazz-achtige sound geeft. Ik besef dat deze geluiden nog het meest lijken op improvisatiejazz. Maar het gitaargeluid is onmiskenbaar Sonic Youth.

Track acht, de laatste, heeft nog het meeste weg van een nummer. Niet dat er een melodielijn in zit, maar er is (op basis van de vorige tracks) een structuur geschapen en het heeft een continu ritme (maar dat heeft een heimachine ook). Bovendien heeft het een bepaalde drive gekregen. Het lijkt ergens heen te gaan.

Als experiment besloot ik het album aan te schaffen. Ik heb gemerkt dat het je uitdaagt je grenzen voor wat betreft je definitie van muziek te verleggen. Maar behalve dat vind ik het na een aantal draaibeurten zelfs aangenaam om naar te luisteren. Ook niet onbelangrijk.
[ gepost om 14:39 door zebra ]


woensdag 22 januari

Glossyfotografie
Vorige week was ik in fotogalerie Foam. Daar is (tot en met 23 maart) een tentoonstelling van Mario Testino. De uit Peru afkomstige fotograaf voelt zich vooral thuis in het internationale Glamourland. Behalve modellen als Kate Moss portretteert hij ook sterren als Madonna, Robbie Williams, Kylie Minogue, Cameron Diaz, Nicole Kidman en zelfs prinses Diana (hoeveel hits gaat deze zin me opleveren?).



Dat Testino veel voor Vogue fotografeert, geloof je meteen. De glossiness straalt van de tot enorme afmetingen opgeblazen foto's af. Alles is perfect, alles is glad maar spannend is het nooit. Alleen het formaat imponeert.
[ gepost om 12:32 door zebra ]


maandag 20 januari

Country girl
Neko Case speelde ooit drums in het punkbandje Maow. Maar onlangs verscheen alweer haar derde album als countryzangeres: Blacklisted. Helaas is deze cd, die overigens schitterende composities bevat, op z'n Amerikaans zeer gepolijst en van een overdreven reverb voorzien. Overgeproduceerd zou je kunnen zeggen. In ieder geval verliezen de nummers zo hun intimiteit.

Neko Case


Gelukkig is er dan ook nog een optreden. Gisteravond speelde ze in de kleine zaal van Paradiso. Ze werd begeleid door slechts twee uiterst bekwame muzikanten op staande bas en gitaar/banjo. In het begin bleven de nummers vrij vlak, maar in de loop van het concert werd ik meegenomen door haar warme stemgeluid.

Case was zeer zelfkritisch. Een valse snaar, een kuchje aan het eind van een nummer, overal werd breeduit voor geëxcuseerd. Het publiek werd zelfs uitgenodigd haar naar afloop van het concert in de maag te stompen. Nou snap ik dat het er in Texas stevig aan toegaat, maar ze moet toch snappen dat zulks in het Nederland van JP uit den boze is.

Bij dit soort concerten schijnt er ook altijd een malloot aanwezig te zijn die om de haverklap, als een Duke of Hazard, 'Jeeehaaa!' moet roepen. Natuurlijk stond die figuur precies achter mij. Helaas had ik m'n revolver in mijn zadeltas laten zitten (of was het nou m'n dubbelloops jachtgeweer in m'n pick-uptruck?).
[ gepost om 13:29 door zebra ]


vrijdag 17 januari

Hype
De tweede hype van het jaar, na Wouter Bos, schijnen The Riplets te zijn. Vorige week hoorde ik voor het eerst van The Riplets. De volgende dag speelden ze op Noorderslag, daarna las ik wat over ze en gisteren speelden ze in Paradiso. Goede timing is een belangrijk kenmerk van een hype.

The Riplets zijn met z'n vieren, komen uit Rotterdam en spelen punk. Niet echt iets om te hypen zou je zeggen. Maar The Riplets zijn ook meisjes, die zich de ene keer in Britse schooluniformpjes hijsen en de andere keer zwarte jurkjes dragen en zich dan tooien met poezenoortjes. Heel snoezig. Gelukkig konden ze ook nog een beetje spelen, al was het allemaal niet bijster origineel. Maar daar is het punk voor.

Geen hype zijn The Skidmarks. Want het zijn jongens en ze dragen geen poezenoortjes. Ze spelen wel punk, en hoe. Ze schotelden het door The Riplets opgewarmde publiek een professionele set voor. Snel, energiek en geolied. Het publiek, variërend van jonge skaters tot onvervalste Blauwbrugveteranen, ging helemaal los. Ik zit dan misschien niet echt te wachten op hun nieuwe cd. Maar live zijn ze zeker voor herhaling vatbaar.
[ gepost om 16:32 door zebra ]


woensdag 15 januari

May the Voicst be with you
‘Weet je al wat je morgen gaat schrijven?’
Vraagt de drummer van Voicst na het succesvolle optreden gisteravond in de kleine zaal van Paradiso.
‘Ik weet het niet.’ zeg ik ‘Wat moet ik nou nog over jullie schrijven?’
‘Gewoon, hoe goed we waren’
‘Ik schrijf iedere keer al dat jullie goed zijn. Dat wordt wel saai hoor.’

2003 kan het jaar van Voicst worden. Ze stonden al in Club Lek, en afgelopen zaterdag speelden ze een goede set op Noorderslag, aandacht in de media is onverdeeld positief. Maar al die positieve vibes konden wel eens overwaaien als er niet op korte termijn een cd komt. En tot die er is, ga ik niet meer schrijven hoe goed, destructief, furieus, knallend en energiek Voicst wel niet is. Dat weten we nou wel.

En als die cd er is, wil ik wel een interview met ze doen. Dan wil ik alles weten over life barefoot en de liefde voor bomen, over de eerste groupie en over hoe je zoveel mogelijk blikjes bier uit Paradiso smokkelt. Als ze dan nog met me willen praten natuurlijk.

Voicst is te bewonderen op 18 januari in Donkyshot in Heemskerk en op 24 januari in Hedon in Zwolle.
[ gepost om 12:32 door zebra ]


dinsdag 14 januari

Bedrogen
Onlangs kocht ik het boek Negen dagen naar Mukalla (1953) van de Amerikaanse auteur Frederic Prokosch. Ik had nog nooit van deze schrijver gehoord, maar omdat het om een in linnen gebonden exemplaar ging dat slechts licht beschadigd was aan het stofomslag, kon ik het voor 2 euro niet laten liggen.

De roman gaat over een viertal westerlingen dat met een vliegtuig neerstort in Jemen. Ze proberen met behulp van de lokale bevolking de beschaafde wereld te bereiken. Het is een echte avonturenroman. Het meest opvallende zijn de beschrijvingen van het landschap en de cultuur. Prokosch vertelt letterlijk in geuren en kleuren. Ik twijfelde er niet aan dat de auteur uit zijn eigen ervaring putte.

Toen ik ongeveer op de helft van het boek was, las in Vrij Nederland van deze week een artikel over Prokosch. Jan Brokken doet daarin uit de doeken dat Prokosch nooit in zijn leven in Afrika of Azië is geweest. Ik weet niet of ik me nu bedrogen moet voelen of dat ik de vertelkunst van Prokosch nu juist nog meer moet prijzen. Maar ik merk wel dat ik het vervolg van het boek heel anders ervaar.
[ gepost om 16:55 door zebra ]


zaterdag 11 januari

Tribute to a bus
Januari blijkt de tijd van verrassingen en try-outs te zijn. Gisteravond in Occii speelden zes bands waarvan er slechts twee waren aangekondigd.

Als eerste speelde Pfaff, als altijd experimenterend en dit keer als tweemansformatie. Alleen de drummer nam plaats op het podium. Zanger/gitarist Bas stond op een geïmproviseerd podiumpje voor het mengpaneel. Leuk als experiment maar voor het publiek niet echt makkelijk, tenzij je speelt voor de vereniging van tennisscheidsrechters. De nieuwe lp (vinyl only) is trouwens al geperst, er dienen alleen nog wat stickers op geplakt te worden en dan is hij ook echt af.

De volgende verrassing was een optreden van Voicst. Zij gebruikten deze avond als opwarmertje voor hun optreden vanavond op Noorderslag. Hun split 7" is ook in aantocht. Het wachten is op de Vlamingen van Buffoon die hun artwork nog niet hebben voltooid.

Daarna volgde een elektronisch intermezzo van Cyozlab. Twee jongens stonden op het podium te springen achter een computer die een voor mij moeilijk te volgen elektronische muziek produceerde.

Seedling was de eerste wel aangekondigde band. Ze grepen de avond aan om enkel nieuw materiaal uit te proberen. Ik kan wel zeggen dat er een aantal juweeltjes tussen zitten. Reden genoeg om de studio in te duiken en een plaat op te nemen. Die moet, als alles goed gaat, in mei van dit jaar verschijnen. Als opwarmertje komt er eind februari ("Het zal dus wel maart worden") een singel. Vol spanning wachten we af.

Bij Zea werd de opzet van de avond duidelijk. Zanger/Gitarist Arnold had een bus die door verschillende bands werd gebruikt. Helaas gaan bussen wel eens kapot en om de reparatie te betalen was deze avond georganiseerd. Helaas werd het al met al toch te duur om het voertuig te handhaven. Zo werd het een afscheidsavond voor 'de bus'. Ook Zea presenteerde nieuw materiaal. Er was zojuist een single (7") verschenen en er komen er nog twee waaronder een split 7" met het Britse Fonda 500. Bovendien gaat Zea ons culturele goed vertegenwoordigen op het Texaanse festival South by Southwest.

Zoppo was gisteravond voor mij net een bandje teveel. Ik heb er dus naar geluisterd vanaf de bar. Ineens deed me de muziek van Zoppo me denken aan het Deens/Duitse 18th dye. Thuisgekomen viste ik de betreffende cd uit mijn collectie. Hij heet Tribute to a bus.
[ gepost om 17:17 door zebra ]


donderdag 9 januari

Magnapop @ SXSW


Magnapop still alive?
Na mijn vorige stukje heb ik toch even gezocht naar een teken van leven van mijn verloren helden. Op een fansite vond ik deze foto van een optreden op 16 maart 2002 op het South by Southwest festival in Austin, Texas. Zowaar met de originele bassist Shannon McNair.

Bovendien kon de site melden dat de band afgelopen oktober twee optredens deed in thuisstaat Georgia. De eerste sinds zeven jaar! Over eventuele toekomstplannen werd helaas niks gemeld. Maar mijn hoop leeft weer op, al stelt de foto me niet helemaal gerust.
[ gepost om 22:25 door zebra ]


woensdag 8 januari

Fan
Vandaag kwam ik op het nieuwe weblog van Rickert. Rickert is de helft van het webcamstel van cam@home. In Nederland dé pioniers op dit gebied. Maar aangezien cam@home meer “Corries ding" is geworden, en Rickert zelf ook wel eens zijn ei kwijt moet, is hij ‘voor zichzelf begonnen'.

Op de site noemde hij zijn ‘lief’ een fan van Spinvis. Maar Corrie reageerde daarop door te schrijven dat ze Spinvis gewoon leuk vindt. Vroeger toen ze twaalf was, toen was ze fan van Wham. Ik vroeg mezelf af of ik ooit een echte fan van wat dan ook ben geweest. Wanneer ben je eigenlijk fan? En kun je alleen maar fan zijn als je 12 (of in ieder geval heel jong) bent?

Fan ben je alleen van een band/artiest of een voetbalclub. In ieder geval moet je er tegenop kunnen kijken. Erover kunnen dromen. Het is de paradox van iets dat onbereikbaar is maar waar je toch zo dicht mogelijk bij wilt zijn door alles van het idool te verzamelen (platen, posters, t-shirts, speldjes, boeken enz.). En hoe jonger je bent, hoe bevattelijker je bent voor het fandom. Nog niet zo lang geleden geloofde je nog in Sinterklaas, dus waarom zou je niet in deze dromen kunnen geloven.

Zelf ben ik nooit echt bevattelijk voor het fandom geweest. Niet dat ik als kleine jongen geen dromen had, maar die waren niet zozeer gerelateerd aan bestaande personen. Wat betreft muziek zijn er wel bands die ik bovengemiddeld waardeer, maar ik heb nog nooit bij een kleedkamer staan dringen om een handtekening op m’n t-shirt te krijgen, om het vervolgens nooit meer te wassen.

Wat misschien nog het dichtste bij komt is mijn enthousiasme voor de band Magnapop. In 1991 kwam hun demo op cd uit. Maar ze braken vervolgens vooral door in Nederland en niet echt in hun thuisland Amerika. Vervolgens verschenen er nog twee cd’s. De enige keer dat ik ze zag, was tijdens een tournee naar aanleiding van hun laatste album Rubbing doesn’t help uit 1996. In die zeven jaar heb ik geprobeerd zoveel mogelijk te verzamelen. Een opsomming:

3 cd’s (waaronder hun als cd uitgebrachte demo uit ’91)
5 cd-singles (met daarop een aantal nummers die op geen van de albums staan, waaronder een Fugazi-cover)
1 ep (met geen enkel nummer dat niet op hun laatste cd staat)
2 7” singles (waaronder die van Merry, hun allereerste)
1 lp (die had ik ook al op cd maar hij is van rood vinyl)
1 sticker (die ik op mijn akoestische gitaar heb geplakt)
1 t-shirt (dat ik heel vaak heb gedragen maar natuurlijk niet weggooi)
En tenslotte een echt relikwie, altijd het topstuk voor de fan. Het is het plectrum dat ik kreeg van gitariste Ruthie Morris direct na het eerdergenoemde optreden en dat ik, ingeklemd tussen twee onderdelen van een cd-doosje, nog steeds zorgvuldig bewaar.

Helaas hoor ik nooit meer wat van Magnapop. De band is officieel nooit opgeheven. Een paar jaar geleden mailde ik met een meisje in Atlanta, hun thuisstad. Zij kon me vertellen dat de zangeres en de gitariste, na het opstappen van de twee mannelijke leden, nog af en toe samen een optreden geven in kleine clubs. Ik kreeg er een triest beeld bij, dat van vergane glorie.
[ gepost om 17:02 door zebra ]


zaterdag 4 januari

Verrassing
Gisteren besloot ik op de valreep om Alamo Race Track in Winston te bekijken. Een leuk bandje dat voortkomt uit Redivider en dat ik al eens zag in de VPRO-studio. Bij binnenkomst werd ik er echter direct op geattendeerd dat Caesar die avond een verrassingoptreden zou geven. Een aangename verrassing.

Caesar is mijn favoriete bandje uit de Excelsior-stal. Bands al Daryll-Ann (Waar ik dankzij Vido niet meer naar kan luisteren zonder aan een pottenbakker te denken) en Johan zijn mij te gepolijst. Caesar is wat ruwer en daardoor spannender en, ook niet onbelangrijk, niet gefundeerd op een jaren zestig geluid.

‘We gaan wat uitproberen’ vertrouwde drumster Marit me voor het optreden toe. Het kwam erop neer dat Caesar voornamelijk nummers speelde van hun nieuwe cd die in februari uit moet komen. Veel nummers hadden voor mijn gevoel weer het frisse geluid van hun debuut Clean. Een geluid dat ik hun derde cd Leaving Sparks toch wel miste. Voor mij heeft Excelsior de prijsverlaging (tot 15 euro) van de cd’s precies op tijd afgekondigd.

Had de yell ‘Nog een liedje!’ de laatste tijd terrein gewonnen, sinds de oudejaarsconference van Youp van ’t Hek is het ‘We want more!’ weer helemaal terug. En het hielp ook. Bassist en gitarist wisselden van instrument en School van Nirvana knalde eruit.

‘Wat is dit? Een Nirvana-coverband?’ zag je de vroege discogangers denken die Winston kwamen binnendruppelen. Afwachtend bekeken ze het laatste nummer van de band met de blonde zanger/gitarist en de lange bassist.

Het jaar is goed begonnen.
[ gepost om 15:42 door zebra ]




 
 
 


aanwezig:



 
 
 
 
 
 
©2003 zebra