Zebra
www.zebralog.nl

 
 
 
 
 

vrijdag 28 februari

Love songs
'Mijn stekels gaan recht overeind staan als ik iemand popmuziek met een vooruitstrevende levensinstelling hoor verbinden, Mo. Ik heb hoogst zelden een popnummer gehoord zonder tekst vol kinderachtig gerijmel op platte muziek. Het zijn altijd liefdesliedjes...'

'Liedjes... zo drukken poprecensenten zich uit, om lucht te geven aan hun minachting voor het eigen onderwerp. Een karretje op de Zandweg reed;/ De maan scheen helder, de weg was breed... dat is een liedje. Er is geen conventie die zegt dat popsongs over verliefdheid, liefde of liefdesverdriet moeten gaan. Toch bestaat het genre voor negenennegentig procent uit love songs... ongevraagd... Al tastend en zoekend naar akkoorden en de bijpassende zinsneden ontdekken de zanger en zijn gitarist dat ze in negen van de tien gevallen bij de liefde uitkomen. En het wordt gevreten ook, wat dacht je. De hardnekkigheid waarmee al die honderden tekstdichters en componisten altijd maar weer, in couplet en refrein, dezelfde liefdeskreten op rijm en op vierkwartsmaat weten te zetten... misschien moeten we daaruit opmaken dat hier een grote waarheid omtrent de wereld in het geding is...'

'Liefde is... wat bewezen wordt door de overvloed aan love songs.'

'Zo ongeveer.'

Uit De Movo Tapes van A.F.Th., blz. 301.
[ gepost om 09:57 door zebra ]


woensdag 26 februari

Sprookje
Heel lang geleden, in een ver land, woonde eens een bakker die Ferdinand Rozebrood heette. Ferdinand bakte erg lekkere broodjes en vooral de indie-anen die in het land woonden, konden er geen genoeg van krijgen. Elke keer als bakker Ferdinand een nieuw recept uitprobeerde, stonden ze in lange rijen voor Excalibur. Want zo heette de winkel van Ferdinand.

Op een dag had Ferdinand weer een nieuw recept, speciaal voor hem samengesteld door receptenbureau Von, Obscure & Automatic. Ferdinand had bedacht dat hij zijn broodjes goedkoper ging maken. Want zo konden nog meer mensen, en niet alleen de indie-anen, genieten van zijn bakkunst. Iedereen was blij, want de indie-anen hadden al een tijdje lopen zeuren dat het brood zo duur werd.

Helaas werd het land bestuurd door een boze graaf. Graaf Von Breukhoffen heette hij. Graaf Von Breukhoffen had er lucht van gekregen dat bakker Ferdinand de prijs van zijn brood omlaag had gedaan. De boze graaf dacht: als het brood goedkoper is, dan houden de mensen meer geld over. Ik kan dus best meer belasting gaan heffen. Dat geld kan ik goed gebruiken.

Want wat de mensen in het land niet wisten, was dat de vrouw van de graaf, gravin Plastisha, al een jaar geleden was overleden. Maar de graaf wilde haar dood niet accepteren en haalde van heinde en verre wetenschappers naar zijn blauwgele kasteel. De wetenschappers wisten, door kruidenmengsels onder haar huid te spuiten, de gravin weer tot leven te wekken. Echt fraai zag het er niet uit, maar dat kon de graaf niet schelen. Om de wetenschappers te betalen, had de graaf veel geld nodig en dit was zijn kans.

De mensen, vooral de indie-anen, waren boos. Want zo schoten ze er nog niks mee op en ook bakker Ferdinand en receptenbureau Von, Obscure & Automatic hadden zo geen profijt van de prijsverlaging. De indie-anen kwamen in opstand tegen de graaf en betaalden gewoon geen belasting meer. Want wat kon die graaf in zijn blauwgele kasteel met zijn kunstmatige vrouw hen eigenlijk maken? Helemaal niks… want zo machtig was de graaf nu ook weer niet. En ze leefden nog lang en gelukkig.

Moraal van dit verhaal: betaal niet meer dan 15 euro voor de nieuwe cd van Caesar.
[ gepost om 10:21 door zebra ]


maandag 24 februari

Bloedzusters
Dat jongens in hun jeugd graag geheime clubs en genootschappen oprichten is mij bekend. Niet alleen uit eigen ervaring, maar ook uit jongensboeken, literatuur en films. Hoe meisjes in de leeftijd van, laten we zeggen, een jaar of veertien, zich onderling gedragen is me altijd een mysterie geweest.

Tot zaterdagavond dan. Toen was ik in theater Frascati en zag Pure passie, een horror een stuk van actrices Carla Mulder en Joke Tjalsma. Zij konden me in een kleine anderhalf uur duidelijk maken wat vriendinnen doen om de aanstormende volwassenheid te pareren.

Meisjes van veertien voelen zich niet begrepen door de rest van de wereld, met name hun moeders, maar alleen door elkaar. Ze verklaren elkaar geniaal en zweren elkaar eeuwig trouw. Om dit te bevestigen worden ze bloedzusters door elkaars bloed te drinken (gewonnen door een tampon in een kop anijsmelk te hangen). Daarna maken ze plannen om van huis weg te lopen, om aan geld te komen zullen ze zich moeten prostitueren. Ten slotte dragen ze elkaar op om elkaars moeder te vermoorden.

Ik ben blij dat ik het eindelijk weet. Gelukkig niks om je zorgen over te maken.

Pure passie, een horror is vanavond en morgenavond nog te zien in de Rotterdamse Schouwburg, donderdag in Het Kruithuis in Groningen en vrijdag in Theater Bouwkunde in Deventer.
[ gepost om 13:21 door zebra ]


zaterdag 22 februari

Sebjon

sebjon #1


Vanaf vandaag wordt mijn weblog zo nu en dan verrijkt met de absurde cartoons van Sebjon. Vandaag zijn eerste bijdrage.
[ gepost om 10:37 door zebra ]


vrijdag 21 februari

Jong en hip
The Raveonettes zijn jong en hip. Vanaf de mini-cd Whip it on word ik in zwart-wit aangekeken door twee lieden die uit een film noir lijken gestapt. De broeierige enigszins zeurderige nummers lijken ook na een aantal draaibeurten nog op elkaar. Maar de sound is goed. Er lijkt zelfs iets bijzonders aanstaande te zijn.

Toen ik gisteravond de bovenzaal van Paradiso binnenkwam, viel me meteen op dat de gemiddelde leeftijd hoger was dan anders. "De helft is schrijvende pers." liet ik me influisteren. Blijkbaar was ik niet de enige die iets bijzonders verwachtte. De spanning steeg.

Helaas, de band stond op het podium met de spontaniteit van een Tupperware-party. Er werd met een tapeje meegespeeld dus de spontaniteit bleef ver te zoeken. Eigenlijk hoorde ik weinig verschil met de cd. Na een paar nummers wist ik al dat alle hoop vergeefs was geweest. Tegen het einde betrapte ik mezelf op een geeuw.

Het ritueel van applaus en toegift werd overgeslagen. Alle nummers werden er maar snel doorheen geramd. Mevrouw de bassiste was niet zo lekker, maar dat had de band er niet van weerhouden zich 's middags vol te laten gieten met "Hainieken". Het was een wonder dat ze niks over koffieshops hadden te melden. Binnen drie kwartier waren ze klaar. Ik nog iets eerder.

Toen ik, een illusie armer, over het Leidseplein liep, zag ik een straatmuzikant in een T-shirt optreden. Hij was niet jong en zeker niet hip. Maar hij bracht zijn liedjes met tien keer zoveel overtuigingskracht als alle Raveonettes bij elkaar. Er was toch nog iets gebeurd vanavond. (Update 10:40: Voor een positieve visie op dit optreden en foto's, zie het verslag van Nicole)
[ gepost om 00:06 door zebra ]


maandag 17 februari

Radio
Ik moet bekennen dat ik niet zo'n radioluisteraar ben. De enige momenten dat ik wel naar de radio luister, zijn vlak voor ik ga slapen en vlak nadat ik wakker word. 's Morgens vroeg kan ik nog geen muziek verdragen. De wekkerradio naast mijn bed staat daarom afgesteld op Radio 1 en daar moet ie op blijven; als ik er aan draai is het bijna onmogelijk die zender weer terug te vinden.

Zo komt het dat ik Club Lek of De Avonden alleen hoor als ik in de studio als klapvee aanwezig ben, en dat ik van Radio 100 nog nooit had gehoord. Maar omdat ik elk initiatief dat alternatieve muziek een platform geeft een warm hart toedraag, was ik bereid 10 euro neer te leggen voor een benefiet "Sterrengala" om de zender staande te houden en zette ik vol overtuiging mijn handtekening. Bovendien speelden drie van mijn favoriete Nederlandse bandjes. Ondanks een flink artikel in de Volkskrant, viel de opkomst me echter tegen.

Over Voicst zou ik niet meer schrijven tot ze een cd hebben uitgebracht. Maar omdat er nu wel een split 7" (op de andere kant staat Major Tom van Buffoon) is verschenen, mag ik van mezelf zeggen dat hun optreden alweer erg goed was. Er was duidelijk aan de sound gesleuteld waardoor een opener geluid ontstond. Ook het door sommige mensen als irritant ervaren gepraat tussen nummers bleef achterwege. Op de single staat overigens het vrij rustige Sgt. Gonzo. Het heeft op mij de uitwerking van een stokbroodje met kruidenboter in een pizzeria: je krijgt er meer trek van. Gelukkig ruik ik pizza.

De laatste keer dat ik Zea zag, leek er een soort schakelaartje om te gaan. Alsof ik ineens wist waar de muzikale trip van gitaar, zang en keyboardsampledinges heengaat. Gisteravond leverde dat een plezierige herkenning op. Uitschieters waren de opzwepende Stones-cover Under my thumb en het zeer vrolijke We buried indie rock years ago dat nog in mijn hoofd rond zong tot ik thuis in slaap viel. Ik hoefde de radio niet aan te zetten.

Seedling vond ik wat minder inspirerend dan een paar weken terug in Occii. Al blijf ik er bij dat het nieuwe materiaal goed is. Ik ben zeer benieuwd naar de nieuwe cd.

Toen ik met m'n jas weer aan in de hal van de Melkweg stond, zei een drummer/VPRO-medewerker tegen een geluidsman: "Snel, vertel nu een goeie grap, dan staat het morgen op Zebralog!" Helaas liet de persoon in kwestie deze kans op eeuwige roem liggen. Volgende keer beter.
[ gepost om 14:18 door zebra ]


vrijdag 14 februari

Ontdekking
Vanmiddag liep ik rond bij V&D. Ik ontdekte dat Renée Soutendijk haar naam had verbonden aan een aantal artikelen van het warenhuis. Het zou om haar eigen voorkeur gaan. Nou ben ik Renée al een tijdje niet meer tegengekomen in een film of serie, maar dat ze zo aan de grond zou zitten had ik toch niet verwacht.

Maar toen ik beter om me heen keek, zag ik dat ook Daan Schuurmans, die toch niet om aandacht verlegen zal zitten, ook zijn getekende hoofd als plakkertje op de artikelen van zijn keuze had achtergelaten. Zelfs op een kinderboekje over een muis. En ook de onvermijdelijke Jan des Bouvrie was in deze hoedanigheid aanwezig. Al zag ik hem op aanmerkelijk minder producten prijken. Wellicht was hij iets kieskeuriger geweest.

Ik moest ineens denken aan de eerste honderd pagina’s van A.F.Th’s Movo Tapes die ik inmiddels gelezen heb. Daarin is het niemand minder dan de god Apollo die in de jaren zestig van de vorige eeuw zijn naam verkoopt aan de NASA. De NASA gebruikt die naam vervolgens voor het ruimtevaartproject dat tot de maanlanding leidt. De naamloze god moet het honderd jaar lang doen met de Star-Wars-achtige codenaam QX-Q-8, de naam van een camera van ‘Staatswaterbeheer’. Verzin het maar eens.

Ik dacht hierover na toen ik een beveiligingsman, gebukt achter een rek met Daan-Schuurmans-sweaters, iemand zag bespieden. Met een walkietalkie hield hij zijn collega’s op de hoogte. Ik besloot van achter het volgende rek met hem mee te kijken. Al snel zag ik een grote man op de luchtjesafdeling met een aantal doosjes. Hij keek onzeker om zich heen. Opvallend onopvallend liep hij in de richting van een uitgang. De beveiligingsman riep iets door zijn walkietalkie en volgde de man. Ik er achteraan.

De man met de doosjes (van Soutendijk?) stond nog niet buiten of hij werd door drie beveiligingsmannen in de nek gesprongen (ja, vrij letterlijk). Even besefte ik dat nu de andere uitgang onbewaakt was. Ik zou ongemerkt met een stapel favoriete onderbroeken van Daan Schuurmans onder mijn arm het pand kunnen verlaten. Maar ja…
[ gepost om 21:23 door zebra ]


dinsdag 11 februari

Meisje van zeventien
Haar naam is Sally Mara.
Sally meet 1,68 m. en weegt 63 kilo. Haar borstomvang is 88 cm, haar middel 65 cm en haar heupen 92 cm.
Sally draagt heel kort rokken, een slipje en schoenen met platte hakken.
Sally slaat graag haar benen over elkaar.
Sally vraagt zich af waarom mannen naar haar kijken.
Sally is erg naïef.
Sally snapt niet waarom haar oom zijn geit naar de bok van de buurman moet brengen.
Sally vraagt zich af waarom de klassieke beelden in de tuin van het museum onderbroeken dragen.
Sally heeft een broer die veel drinkt en om een onduidelijke reden de hulp heeft besprongen.
Sally heeft een zus die alle twaalfhonderd Filippijnse eilanden kan opnoemen.
Sally krijgt langzamerhand in de gaten dat 'al dat gedoe' iets met 'de voortplanting' en 'het huwelijk' te maken heeft.
Goddank houdt Sally een dagboek bij.

Van de Fransman Raymond Queneau verscheen in 1962 Le journal intime de Sally Mara. Dit jaar is eindelijk de Nederlandse vertaling uitgekomen bij Uitgeverij IJzer, ter ere van Queneau's honderdste geboortedag, als Dagboek van Sally. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat, zelfs in 1935 (want in die tijd speelt het boek zich af), een meisje van zeventien zo onwetend kan zijn over alles wat met seks te maken heeft. Maar door Queneau's lichtvoetige stijl en onorthodox taalgebruik (Queneau schrijft bv consequent 'oeieskie' ipv 'whiskey') is het een lust om te lezen.
[ gepost om 09:50 door zebra ]


vrijdag 7 februari

Experiment
Afgelopen woensdag speelde het Gorge Trio in het voorprogramma van Deerhoof in Occii. De band stond aangekondigd als een experimentele noise act. Ik ben altijd wel in voor een experiment. Maar het geluid dat uit twee gitaren en een xylofoon werd voortgebracht, leek echt elke richting te missen, en erger, elke spanning. Een enkele welwillende toeschouwer bewoog zijn hoofd op de maat die er niet was. Maar ik vroeg me af wat een experiment tot een geslaagd experiment maakt.

Een filmisch voorbeeld: Ooit zag ik in het Filmmuseum de film Nostalghia van de Russische regisseur Tarkovski. Daarin zit een scène waarin de hoofdrolspeler een kaars brandend naar de overkant van een leeg zwembad probeert te brengen. Als de kaars onderweg uitgaat, moet hij teruglopen en opnieuw beginnen. Deze scène duurt zeker een kwartier (in ieder geval voor mijn gevoel) en het doel van de actie ontging me. Maar als het de acteur na twee mislukte pogingen eindelijk lukt de overkant te bereiken, wil je als toeschouwer bijna op je bioscoopstoeltje gaan staan juichen. Experiment geslaagd.

Deerhoof, dat me door de sound van de gitaar en het hoge stemgeluid van de Japanse zangeres deed denken aan Blonde Redhead, bewees ook dat een experiment kan slagen. Natuurlijk heeft deze muziek meer structuur en is daardoor toegankelijker. Maar het lang uitgesponnen nummer The Last Trumpeter Swan waren het de gitaren die door het constant herhalen van twee noten het ritme aangaven. De drummer vulde met een lange en gedreven solo de plek van de melodie in het nummer. De band wist net als de zwembadscène van Tarkovski het publiek gedurende lange tijd te boeien met minimale middelen.

Reveille, de meest recente cd van Deerhoof mag er ook wezen. Al mist hij de intensiteit van een optreden. Ook moet je het stellen zonder de aandoenlijke danspasjes van zangeres/bassiste Satomi Matsuzaki. Lees ook het verslag van Stereo.
[ gepost om 17:33 door zebra ]


maandag 3 februari

Hits for the Kane-kids
Een goed initiatief verdient aandacht. De jongens van Livingroom Records hebben voor de derde keer een staalkaart van lo-fi Nederland uitgebracht. -,but you don't really care for music, do you? heet hij deze keer. Dat is leuk voor de liefhebber; als lokkertje staat er tussen de twintig songs nieuw werk van Bauer en Scram C Baby. Maar de heren hebben een hoger doel. Namelijk de kids die denken dat Kane de Nederlandse vertegenwoordiger is van alternatieve muziek laten zien dat er meer is. En dat lijkt me een nobel streven.

-,but you don't really care for music, do you?


Gelukkig heeft deze derde LVR-sampler al meer aandacht gekregen dan zijn twee voorgangers. Zelfs landelijke dagbladen als de Volkskrant en NRC Handelsblad zijn gehaald. Maar het blijft natuurlijk de vraag of je daarmee ook het Kane-publiek bereikt. Ik denk het niet; daarvoor moet je op zijn minst de aandacht van de televisie hebben. Maar gelukkig zit er progressie in de mate van aandacht, dus wie weet wat er met een vierde sampler gebeurt.

Over aandacht voor alternatieve muziek op televisie gesproken: waar is eigenlijk een programma als Onrust (VPRO) gebleven dat mij zo'n tien jaar geleden op het spoor van menig bandje heeft gezet? Overigens kunnen we in Nederland wel weer een fatsoenlijk boekenprogramma tegemoet zien. Met het vertrek van Michaël Zeeman naar Rome was Zeeman met boeken verloren gegaan. Maar het schijnt dat er plannen zijn voor een literair keuvelprogramma met onze nationale theetante Hanneke Groenteman.
[ gepost om 22:42 door zebra ]




 
 
 


aanwezig:



 
 
 
 
 
 
©2003 zebra