Zebra
www.zebralog.nl

 
 
 
 
 

woensdag 26 maart

Lieve Bettie,
Weet je nog dat we elkaar voor het eerst ontmoetten? Het was in de tijd van de eerste Golfoorlog. Tijdens een Koninginnedag in Arnhem. Jij had nog geen plaat gemaakt en ik begon nog maar net te ontdekken dat er meer was dan Top-40 en Countdown.



Samen groeiden we verder. Toen ik voor het eerst op Pinkpop was (en meteen voor het laatst), was jij daar ook. Ik herinner me nog dat Herman een geelzwart gestreept shirt aan had. Dat was omdat Vitesse de dag ervoor had gewonnen. Die tijd ligt ook ver achter ons.

Ik miste je toen je in Amerika was. Maar ik misgunde je nooit je succes, ik was oprecht blij voor je. Bovendien zat ik zelf ook niet stil. Ik bleef zoeken naar nieuwe klanken maar kwam uiteindelijk altijd terug bij jou.

Laatst zag ik op televisie een Amerikaanse soldaat. Hij lag in het zand met zijn automatische geweer in de aanslag. Een gehelmde reporter kroop naar hem toe. Hij duwde een microfoon onder de neus van de soldaat en vroeg hem: 'What do you see in the distance?'

Bettie, we leven in verwarrende tijden; de wereld verandert. Je was weer lang weg. Toen je onlangs ineens weer voor m'n deur stond, dacht ik dat ook jij erg veranderd was. Dat je niet meer mijn Bettie was. Maar nu je een tijdje bij me terug bent, zie ik toch dat jij het echt bent.

Blijf je nu weer bij me Bettie? Ik heb je nodig. Juist nu.

Future-present past, watch it go too fast, I'm in your arms at last. - Bettie Serveert, Log 22
[ gepost om 21:48 door zebra ]


vrijdag 21 maart

Cat Power



Ik luister nu al een paar weken naar deze schitterende cd van Cat Power. Ingetogen songs van Chan Marshall met veel piano, hier en daar een viool of een cello en a little help from friends als Dave Grohl en Eddie Vedder. Verder niks over zeggen, gewoon kopen die plaat. Al was het alleen maar omdat de cover zo lekker contrasteert met het beeld van door een stoffige woestijn rollende tanks.
[ gepost om 13:01 door zebra ]


woensdag 19 maart

Throwing Muses
Wie Kristin Hersh dinsdagmiddag door Utrecht had kunnen zien lopen, had haar waarschijnlijk niet eens opgemerkt. En wie haar wel opmerkte, had kunnen denken: daar loopt een moeder die, voor ze haar kinderen van school gaat halen, nog even een kledingstuk gaat ruilen dat ze afgelopen weekend in een opwelling heeft gekocht. Of: daar loopt een onderwijzeres die geniet van de zon op haar adv-dag.

Er was niemand die dacht: daar loopt Kristin Hersh, dé Kristin Hersh die vanavond in Tivoli (waarvan ik sinds het boekenweekgeschenk van Ronald Giphart weet dat het gebouwd is op de fundamenten van het oude klooster van de Orde der Zakbroeders) met haar band Throwing Muses een volle zaal gaat vermaken. Kristin is geen Idol.

Toch wist Kristin met haar stem die door merg en been gaat en een gitaargeluid dat dezelfde weg volgt een lekkere set neer te zetten. Een mix van oude en nieuwe nummers (van de cd Throwing Muses die maandag verscheen, een opmerkelijke titel omdat hun debuutalbum uit '86 ook zo heet), meer oude en dus bekende nummers naar het einde toe, twee toegiften, het voorlaatste nummer krachtig, de afsluiter stemmig. Een klassieker dus met enkel de begeleiding van bas en drums. Ik realiseerde me het enorme contrast met de bombastische uitspatting van The Flaming Lips vorige week, en zag dat het goed was.
[ gepost om 15:23 door zebra ]


maandag 17 maart

Selfkicker
Een paar weken geleden zag ik een documentaire over Johnny van Doorn, ook bekend als Johnny de Selfkicker. Schrijver, dichter en voordrachtskunstenaar. Er was een opname van een van zijn voordrachten ergens in de jaren zestig. In een grote huiskamer vol figuren met lang haar en baarden staat de pafferige Van Doorn met een grote bos rossig haar zijn kunsten te vertonen. Op haast spastische wijze roept hij 'komdanklaargodverdommekomdanklaar' en herhaalt dat. Met elke herhaling wordt zijn spasme groter totdat het niet meer te verstaan is. Een electric act noemt hij dat zelf.



In de ramsj vond ik laatst een bundel met zijn eerste drie prozaboeken, Dagdromen (voor maar 6,99). Zijn prozadebuut is Mijn kleine hersentjes (1972). Hij beschrijft daarin zijn jeugd in Arnhem, onder andere in een geweldige passage over jeugdbendes. Daarnaast vertelt hij over zijn leven in Amsterdam als beginnend voordrachtskunstenaar. Hoe hij moet sappelen, of poëtischer gezegd 'leven van de wind'.

Een ander stuk beschrijft een scène waarin hij bovenbeschreven electric act opvoert. Niet voor medehippies maar in Vroom & Dreesmann in Arnhem. Personeel en winkelend publiek nemen hem dat niet in dank af. Men wordt zelfs agressief. Met dank aan een paar vrienden weet hij toch, door de draaideur, het Velperplein op te vluchten. Het gedeelte van het plein waar Johnny zich in veiligheid bracht, heet nu Johnny van Doornplein.
[ gepost om 22:25 door zebra ]


donderdag 13 maart

Sebjon


[ gepost om 17:47 door zebra ]


dinsdag 11 maart

'Don't you spit on me'
Vanmiddag fietste ik door de stad. Toen ik bij boekhandel Scheltema kwam, zag ik een lange rij mensen staan. De rij begon ergens binnen maar liep, langs de etalage de hoek om, tot een stukje langs de Herengracht. Ik vroeg me af of de winnaar van Idols misschien al zijn autobiografie had geschreven. Maar dat leek me wat vroeg.

Of toch? Daar stond op het raam 'Jamai signeert'... oh nee, er stond 'Jamie'. De Engelse tv-kok Jamie Oliver kwam signeren. De enige kok die geen ster behoeft omdat hij er zelf een is. Nieuwsgierig liep ik naar binnen en vroeg me af of de mensen die buiten stonden, wisten dat de rij langs de tijdschriften, het trapje op, naar de tweede verdieping leidde. De rij binnen was nog langer dan de staart die buiten stond.

Ik posteerde me op de tweede verdieping aan de balustrade vanwaar ik kon neerkijken op het tafeltje en de lege stoel. Als een echte ster, namelijk een halfuur te laat, kwam de Naked Chef binnen. Hij gooide zijn camouflagejack over de stoel en keek omhoog. 'Don't you spit on me' riep hij me schertsend toe. Vervolgens ging hij zitten en begon zijn sessie. Hij nam het boek aan van een glunderende jonge vrouw. Met grote krullende letters die bijna de hele pagina vulde, schreef hij 'Jamie O'. 'O, Jamie' zag ik de jonge vrouw denken.
[ gepost om 19:57 door zebra ]


Flaming Lips
Erg goed kende ik ze eigenlijk niet, The Flaming Lips. Ik had hun laatste cd een keer gehoord. Het nummer Yoshimi Vs The Pink Robots heb ik op een HMV-sampler staan. En ik kende nog een ouder nummer. Aardig bandje vond ik. Mooie songs die goed in elkaar zitten.

Gisteren was ik aanwezig bij het optreden van The Flaming Lips in de Melkweg. Ik wist niet wat me overkwam. Al na tien seconden was het een onvergetelijke avond. Een show met ballonnen, licht, filmprojectie, confetti, als dieren aangeklede mensen (ja, er was ook een zebra bij) en nog meer barstte los. Beter dan Vido Liber reeds bij De Subjectivisten heeft gedaan kan ik dit feestelijk offensief niet beschrijven.

Normaal gesproken ben ik niet zo voor podiumeffecten. Het liefst zie ik een band die zich niet verschuilt achter een muur van uiterlijk vertoon. Maar voor de manier waarop The Flaming Lips hun songs met beeld versterken, maak ik graag een uitzondering. Soms verwijzen de beelden direct naar de song, een andere keer contrasteren ze er zo mee dat de song ineens een ironische ondertoon krijgt. Erg goed!

Kan iemand me trouwens vertellen hoe het kan dat als je een grote balloon richting het podium wil slaan dit bijna niet lukt, omdat anderen je voor zijn, terwijl als je helemaal niets doet die dingen gewoon op je hoofd vallen?

Lees ook de iets kritischer recensie in Het Parool.
[ gepost om 13:28 door zebra ]


zaterdag 8 maart

###
Concerten in Occii beginnen bijna altijd later dan staat aangekondigd. Een tijdje terug wilde de organisatie concerten toch op tijd laten beginnen. Maar omdat het gros van het publiek inmiddels gewend is een uur te laat te komen, kan men niet anders dan zich daar bij neerleggen. Gisteren bij het concert van Numbers was het niet anders.

Bovendien was het voorprogramma, Twiz, al enige tijd bezig voor ik er erg in had. Het bleek namelijk een dj die niet op het podium stond. Hij deed aan experimentele drum 'n bass die werd ondersteund door projecties op een scherm. Zeker niet onverdienstelijk, erg goed zelfs. Maar een dergelijke act lijkt me geschikter na een band dan ervoor.

Inmiddels hadden twee jongens hun entree gemaakt. Eén jongen had een duffelse coat aan en een bontgekleurde schaatsmuts op. De ander droeg een pet met daaroverheen een muts. Alleen de klep kwam onder de muts uit. Toen Numbers begon te spelen ontdeden ze zich echter snel van hun image dress en stortten zich woest op de dansvloer. Vooral de jongen van 'muts over pet' deed met zijn driftige armgezwaai menigeen vrezen voor zijn pilsje dan wel zijn tanden.

Zonder een gevaar voor anderen te worden, kon ik me wel vinden in het enthousiasme dat door de twee ten toon werd gespreid. Het drietal uit San Francisco (gitaar, drums, orgeltje) speelde een set van korte, heftige nummers. Zowel qua intensiteit als zang deed het me denken aan Ikara Colt. Die korte nummers houden natuurlijk wel vaart in een optreden. Toch vond ik dat sommige songs het verdienden wat langer uitgesponnen te worden. De sound van het brulkikkerorgeltje zou een mooie bezwerende werking kunnen hebben. Op deze manier had alles iets vluchtigs. Elke song, en zelfs de hele set, was voorbij voor ik er erg in had.

Reden genoeg dus om een cd te kopen. Op aanraden van Vido kocht ik het album Life (dat dus geen live-album is). Maar ook in de studio worden tien tracks er in minder dan twintig minuten doorheen gejaagd. Lang leve de repeat-knop.
[ gepost om 13:03 door zebra ]


dinsdag 4 maart

Drie uur Sonnenschein
Films lijken de laatste tijd steeds langer te worden. Films van twee uur of langer lijken geen uitzondering. Ik vind dat een opvallende trend in een wereld waar alles juist steeds sneller moet. De film Sunshine van de Hongaarse regisseur István Szabó duurt drie uur maar daarin komt dan ook wel een dikke eeuw geschiedenis voorbij.

Sunshine


De film beslaat de geschiedenis van een joodse familie in Boedapest over drie generaties. Elke generatie ondervindt problemen door haar joodse identiteit. Eind negentiende eeuw onder de keizer van Oostenrijk-Hongarije wordt ze het leven al niet makkelijk gemaakt. De volgende generatie krijgt te maken met het nazisme. En de jongste telg, ten slotte, lijdt onder het communistisch bewind.

Behalve problemen met de gevestigde orde heeft een vertegenwoordiger van elke generatie zijn relationele verwikkelingen. De eerste trouwt, tegen de wil van zijn vader, met zijn nichtje. De tweede krijgt een verhouding met zijn schoonzus. De derde wordt verliefd op een getrouwde vrouw met kinderen. Dit alles gebeurt tegen een subtiel met de geschiedenis meeveranderend decor.

Opvallend is dat één zoon uit elke generatie steeds door dezelfde acteur (Ralph Fiennes) wordt gespeeld. Ik dacht dat een dergelijke oplossing alleen geschikt was voor komedies. Maar het subtiel wisselen van baardje, snorretje en kapsel blijkt ook voor hoogstaand drama (wat deze film wel is) overtuigend te kunnen zijn. Het levert echter wel het nodige gefluister op in de bioscoopzaal.

Ik kan wel zeggen elke minuut van de 181 de moeite waard is. Het verhaal is boeiend, het decor is mooi. Er wordt goed in geacteerd en de karakters komen goed uit de verf. Een aanrader dus.
[ gepost om 12:20 door zebra ]




 
 
 


aanwezig:



 
 
 
 
 
 
©2003 zebra