Zebra
www.zebralog.nl

 
 
 
 
 

zondag 27 april

"4x is scheepsrecht of zoiets"
Door alle nostalgie zou ik bijna vergeten dat Caesar gisteren het hoofdprogramma was. (Hun debuut Clean verscheen overigens in hetzelfde jaar, 1996, waarin het laatste album van Magnapop verscheen). Het viel me op dat het trio met steeds meer gemak een goede show lijkt neer te zetten. Er werd gespeeld met het eigen materiaal alsof het niks is. Toppunt van deze ten toon gespreide professionaliteit was het lang uitgesponnen Mistaken.

Minder professioneel was het tot drie keer toe uitvallen van de meelopende tape bij Supersonic. En dat was niet de eerste keer dat ze dit overkwam. Maar een goed publiek vermaakt zich prima met een beetje paniek op het podium. En daar gaat het tenslotte om: Here we are now, entertain us.
[ gepost om 22:13 door zebra ]


Het gevoel van...
Het is lang geleden dat ik bij een bandje vooraan stond en springend met alle nummers meezong. Gisteren was het weer even begin jaren negentig. Ik heb eigenlijk geen flauw idee of Magnapop goed of wat minder speelde; Ik ging helemaal op in mijn eigen Het gevoel van...-gevoel. Na het optreden sprak ik een aantal mensen die dezelfde ervaring hadden gehad. Nuchter bekeken was de set vrij sober. Tien nummers in chronologische volgorde en geen toegift. Niet echt rock 'n roll maar het kon me niks schelen. Het gevoel was goed en voor old time's sake heb ik ook maar een T-shirt gekocht. Mijn vorige, inmiddels zeven jaar oud, is redelijk afgedragen.
[ gepost om 21:25 door zebra ]


donderdag 24 april

Skateboard
Afgelopen vrijdag speelde het Canadese Hangedup in Occii. Ik had ze nooit eerder gehoord en vroeg me af of een band met alleen drums (maar wel voorzien van een ventilatierooster en een met twee snaren bespannen skateboard) en een viool (dus zonder zang) een optreden lang kon blijven boeien. Het viel zeker niet tegen. Afwisselende ritmes en originele melodie vormden uitdagende muziek die door het leven schijnt te gaan onder de iet wat lullige naam post-rock. Dat neemt niet weg dat Hangedup met enige regelmaat doeltreffend op een muzikaal orgasme afstevende.



De cd Kicker In Tow (ook verkrijgbaar op vinyl) is iets ingetogener dan het optreden maar toch zeker de moeite waard. Voor Godspeed-adepten misschien wel een must.
[ gepost om 21:34 door zebra ]


maandag 21 april

Traditie
Na het eierfetisjisme zijn de Paasconcerten in de Jacobiberg toch wel de belangrijkste traditie rond Pasen in mijn roots-stad Arnhem. Meestal tref ik daar naast veel gezellige mensen een weinig verheffende compilatie van Arnhems hardste bands: punk, metal, hardcore en meer van die dingen. Gisteren werd ik echter blij verrast. Een surprise-ei met kwaliteit.

Volgens de bandleden was het een show van niks. Maar het publiek genoot duidelijk van Jacuzi Baby. Mooie popsongs in de Excelsior-traditie maar dan met een knipoog naar de jaren '80 in plaats van de jaren '60, inclusief trompet en toetsen. Ik ben zeer benieuwd naar de demo die de band momenteel maakt met niemand minder dan Frans Hagenaars. In mei moet hij klaar zijn.

Klapper van de avond was de tweemansformatie Ladybooster. Niet te geloven hoe een zanger/gitarist en een drummer de zaal zo kunnen vullen met vieze, vuige rock. Dat de band oorspronkelijk wel met bassist speelde werd alleen duidelijk bij de solo's waar het laag node werd gemist. Maar ondanks dat werd de zaal met gemak plat gespeeld. Ik zie ook deze band graag terug op de nationale podia. Dan waarschijnlijk weer met zijn drieën want na het optreden meldden zich spontaan vier bassisten.

Ander nieuws uit Arnhem: Hotel Bosch was altijd en van de oudste (zoniet, het oudste) kraakpand van Nederland. Tot de bewoners het in 1999 aankochten. Momenteel wordt het pand drastisch verbouwd en uit het puin dient Kultuurhuis Bosch (waarom met een K?) te verrijzen. Een podium voor een zo breed mogelijke programmering met een capaciteit van 250 tot 300 man. Officiële opening op 3 oktober. Men zoekt nog bands en vrijwilligers.
[ gepost om 14:12 door zebra ]


vrijdag 18 april

Lezingenangst
Naar een lezing van een schrijver gaan, is altijd een gok. Het is altijd maar afwachten of de auteur sprekend net zo interessant is als in geschrift. Bovendien kunnen het publiek en de sfeer van de plek bepalend zijn voor het welslagen van de avond.

Zo was ik ooit bij een lezing over biografieën. Op zich een interessant genre, maar het betrof een bijeenkomst van insiders die elkaars opvattingen bestookten met inside jokes waar de honden geen brood van lustten. Ik voelde me een vreemde eend in de bijt in een poel van roddel en achterklap waar een gemiddeld bejaardentehuis zich nog voor zou schamen.

Afgelopen woensdag ging ik naar een lezing van Yann Martel, de Canadese schrijver die onlangs voor zijn boek Life of Pi (Het leven van Pi) de Britse Booker Prize ontving. De lezing vond plaats in de kaalste kerk die ik ooit heb gezien, namelijk die van de Doopsgezinde Gemeente aan de Singel.

Mijn lezingenangst bleek dit keer gelukkig voorbarig. Martel bleek een zeer mondig verteller die graag over het hoe en waarom van zijn schepping praat, en in één moeite door over zijn bestaan als schrijver. Dat was maar goed ook want interviewer Arie Storms bleek de Engelse taal maar matig te beheersen. Een opmerkelijke keuze van organisatoren Waterstone's en Prometheus (de Nederlandse uitgever van Martel).

Een ander angstbeeld van mij bij dit soort gelegenheden zijn de publieksvragen. Want in tegenstelling tot wat de volksmond je wil doen geloven, bestaan domme vragen wel. Meestal worden ze gesteld door mensen die niet zozeer iets willen weten, maar die het interessant vinden om zichzelf een vraag te horen te stellen. Of door mensen die niet hebben zitten opletten en iets vragen wat de spreker al lang heeft behandeld.

Maar gelukkig bleek ook deze vrees deze keer ongegrond. De meeste vragen gingen over de door Martel gebruikte symboliek in het verhaal en de religie die er op een areligieuze wijze in is verwerkt. De vragen maakten een enthousiaste stroom van uitleg los die mij uitnodigde het boek maar eens te herlezen. Opgelucht verliet ik de kerk.
[ gepost om 13:44 door zebra ]


dinsdag 15 april

Aardig plaatje
Vorige week dinsdag las ik deze recensie van Dik-Jan Arensman in Het Parool. Het gebeurt niet vaak dat je professionele recensenten zo uitgelaten hoort praten over een artiest. Het gaat om de laatste cd van singer/songwriter Dayna Kurtz Postcards from Downtown. Ook OOR en Nanne Tepper in NRC Handelsblad schijnen zich uitermate positief uitgelaten te hebben over deze artieste. Je zou haast denken dat er wat aan de hand is.

Diezelfde middag zou Kurtz in de Plaatboef een in store optreden verzorgen. Nieuwsgierig gemaakt door de superlatieven in Het Parool kon ik dit niet voorbij laten gaan. En inderdaad: Met een schitterende stem (voor een vrouw best laag maar daardoor erg warm) zong ze zeer overtuigende nummers in de blues- en folktraditie. Zichzelf begeleidend op gitaar. Een sterke performance.

De volgende dag bleek ook NRC-columnist Frits Abrahams bij dit opreden aanwezig te zijn geweest. Ook hij was zeer onder de indruk en gebruikte in zijn column woorden als indringend en hartverscheurend. De arme man was zelfs aangeslagen bij de Arena aangekomen en was blij dat de Ajacieden niet waren blootgesteld aan het optreden.

Natuurlijk kocht ik na het optreden de cd en liet hem ook meteen maar signeren. Thuisgekomen het schijfje meteen in de cd-speler gegooid. Wachtend op het wonder. Even schrok ik want de muziek was voorzien van strijkers en orgeltjes en bovendien redelijk gladjes geproduceerd. Een flink contrast met het solo-optreden van die middag. Maar na een paar luisterbeurten kan ik toch niet anders zeggen dat het best een aardig plaatje is.
[ gepost om 14:40 door zebra ]


Sebjon: Bigfoot & Grandpa



[ gepost om 11:01 door zebra ]


donderdag 10 april

Wachten
Voor de Melkweg, gisteravond negen uur. Er staat een enorme rij, bijna tot op het Leidseplein. Wie Interpol wil zien, moet een beetje geduld hebben. Eenmaal binnen is support act British Sea Power (BSP) al begonnen. Ik herken zowaar een nummer. Maar eerst moeten we weer wachten in de rij: jas ophangen.

Als we eindelijk door de propvolle zaal naar voren zijn doorgestoten en een plaatsje aan de zijkant hebben gevonden, is BSP aan hun laatste maar gelukkig lange nummer begonnen. Hoewel de naam het niet doet vermoeden, zijn de jongens van BSP echte bosmensen. Het podium is opgeleukt met groene takken en levensgrote realistische beelden van vogels. Een deel van het decor moet er aan geloven in de daverende apotheose van het optreden. BSP is een lekkere band. Ik ben blij dat ik toch nog een stukje heb kunnen meepikken.

Dan is het weer wachten. Even naar de wc is een hele onderneming, maar loont wel de moeite. Al is het erg moeilijk om ons plekje vooraan weer terug te krijgen. Een jongen voor me stuurt een sms-je naar een meisje aan de andere kant van de zaal. Even later zwaait ze terug.

Dan begint Interpol. De zanger/gitarist heeft ondanks de hitte gedurende het hele concert een sjaal strak om zijn nek geknoopt. De bassist met stropdas en pikzwarte haar lijkt weggelopen van de hoes van het Kraftwerk-album Man Machine. Hij stampt heftig in het rond zonder dat de muziek daar aanleiding toe geeft. Aanstellers denk ik.

Interpol is voor mij te gelikt, te veel Britpop (hoewel het toch Amerikanen zijn), maar vooral te weinig geïnspireerd. Na drie nummers heb ik het wel gehad en sta ik toch weer te wachten. Ik dood de tijd met me te ergeren aan mensen die overdreven uit hun bol gaan; zingen, springen, handen in de lucht. Ik ben duidelijk weer eens op de verkeerde plek.

Gelukkig duurt het allemaal niet al te lang. Ongeveer net zo lang als het duurt voor ik m'n jas weer terug heb. Een volle Melkweg hoeft voor mij niet. En geef mijn portie Interpol ook maar aan Fikkie. Het zal wel weer aan mij liggen.
[ gepost om 12:13 door zebra ]


zondag 6 april

Hermitage Experience
Russian Ark is een bijzondere film van Russische makelij. Hij speelt zich geheel af in de Hermitage van Sint Petersburg. Maar het bijzondere is vooral dat hij is opgenomen in één lange take van anderhalf uur. Allemaal digitaal opgenomen, want op ouderwetse filmrollen schiet je hooguit een minuut of twintig.



Een onzichtbare verteller en een Franse markies lopen door de het enorme paleis en ontmoeten diverse historische personen en zijn getuige van belangrijke gebeurtenissen uit de Russische geschiedenis. Helaas ben ik zelf niet zo vertrouwd met Rusland zodat ik lang niet alle kopstukken herkende.

Russian Ark mag dan door zij decor en manier van opname uniek zijn; de film heeft geen verhaal. Dat maakt dat het soms toch even doorbijten is (bezoekers Theo van G. en Hans T. hielden het dan ook halverwege voor gezien). Bovendien bleef ik me continu bewust van de cameraman die zich, met 35 kilo apparatuur, moest manoeuvreren tussen de dames in baljurken en gedecoreerde en besnorde heren.

Misschien geen aanrader voor een onspannen avondje uit. Wel een must voor iedereen met een beetje bewustzijn van de geschiedenis van de cinema. Ook voor iedereen die de Hermitage eens wil bezoeken maar voorlopig niet naar Sint petersburg kan afreizen is Russian Ark een uitkomst.
[ gepost om 15:04 door zebra ]


dinsdag 1 april

Charlie Kaufman
Scripts geschreven door Charlie Kaufman wijken af van de scripts vaan de doorsnee Hollywood-productie. Of er ook een goede film van wordt gemaakt, moet je dan nog even afwachten. Being John Malkovich (regie Spike Jonze) was hilarisch en geniaal, Human Nature (regie Michel Gondry) viel vies tegen.

Momenteel draaien er twee films in de bioscoop die gebaseerd zijn op scripts van Kaufman. Adaptation (regie Spike Jonze) gaat over de scriptschrijver Charlie Kaufman. Hij heeft moeite met zichzelf en met het omzetten van een boek naar een filmscript. Dat het script er uiteindelijk toch komt, wordt gedurende de film duidelijk als blijkt dat je kijkt naar de verfilming van het script dat in de film wordt geschreven. Het gevolg daarvan is dat de film voortdurend commentaar geeft op zichzelf, en daar moet je van houden. Bovendien is er fotografisch weinig te beleven. Wel erg goed zijn de dubbelrol van Nicolas Cage (die zowel de aan zichzelf twijfelende hoofdpersoon speelt als zijn zelfverzekerde broer) en de met een Oscar bekroonde bijrol van Chris Cooper als excentrieke bioloog.



Confessions of a Dangerous Mind is het regiedebuut van George Clooney. Voor Kaufman-begrippen heeft het een redelijk normaal verhaal. Alhoewel het leven van de man die televisiespelletjes bedenkt en een dubbelleven leidt als hitman voor de CIA niet bepaald alledaags is. Hij vindt onder andere de Gong Show uit, een oervariant van Idols, en een dating show die als cover wordt gebruikt om spionnen in Europa uit te schakelen. Het verhaal is geen moment geloofwaardig (hoewel deels gebaseerd is op feiten), maar dat doet er niet toe. De humor is goed, en de film levert ook mooiere plaatjes op dan Adaptation.

Dit jaar komt er, als het goed is, nog een film uit naar een script van Kaufman getiteld Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Ditmaal weer geregisseerd door Michel Gondry en met een hoofdrol voor Jim Carrey. Of dat wat wordt, moet ik nog zien.
[ gepost om 22:27 door zebra ]




 
 
 


aanwezig:



 
 
 
 
 
 
©2003 zebra