Zebra
www.zebralog.nl

 
 
 
 
 

donderdag 29 mei

Pooiers
Dinsdagavond wilde ik het Vondelpark vanaf de oostkant in fietsen. Ik werd echter aangehouden door een exotisch uitziende dame. Ze was gekleed in een lange pluizige jas, geel met zwarte tijgerstrepen. Grotere kitsch bestaat er waarschijn lijk niet. Bovendien had ze ook nog een poenerige zonnebril op.

Ze had verschrikkelijke haast en kon aan deze kant van het park geen taxi krijgen. Of ze een stukje bij me achterop kon. Nieuwsgierig gemaakt door haar voorkomen stemde ik in. Een moment later ontweek ik met de tijgervrouw achterop de ene skater na de andere.

Nadat ze me had verzekert hoe geweldig ze het van me vond dat ik haar een lift wilde geven, verklaarde ze haar kleding. Ze had een surpriseparty georganiseerd, waar ze nu zelf te laat dreigde te komen. Ergens in de stad stonden zesentwintig mensen verkleed als pooier op haar te wachten. Ze had zelfs gezorgd voor een grabbelton met lelijke nepringen en een als hoer verklede Barbie.

"Ik vind het echt zo tof van je dat je dit doet" riep ze nog maar eens. En tegen een fietser die we passeerde (ik had er flink de sokken in, bewust van de haast van mijn passagier) riep ze: "Deze gozer is echt tof man." Daarna liet ze zich vooral uit over de sfeer in het vondelpark dat met een paar zonnestralen tot leven was gewekt.

Aan de andere kant van het Vondelpark aangekomen gaf ze me een hand en bedankte me nog maar eens. Ze stak over en stapte in een taxi.
[ gepost om 18:13 door zebra ]


vrijdag 23 mei

Vinyl #2
Bij het herlezen van mijn vorige stukje over vinyl, herinner ik me de volgende anekdote die kenmerkend is voor de teloorgang van vinyl:

In 1998 bracht U2 een Best of (1980-1990) uit. Bij speciale editie hiervan zat een extra cd met daarop ook alle b-kantjes uit die periode. Op Radio 3 was een prijsvraag of belspelletje waarmee je deze cd kon winnen. DJ Isabelle spoorde haar luisteraars ongeveer om het nummer aan om hieraan mee te doen.

Na een halfuur kwam Isabelle met een nieuwe mededeling. De telefooncentrale van Radio 3 lag bijna plat. Massa's veertienjarigen belden naar Hilversum om te vragen wat b-kantjes nu toch waren. Gelukkig kon Isabelle dat uitleggen.

En dat was vijf jaar gelelden!
[ gepost om 12:36 door zebra ]


woensdag 21 mei

Cadeautje?
Vanmiddag kocht ik een boek. Het doet er eigenlijk niet toe welk boek, maar volledigheidshalve wil ik wel vermelden dat het Mr Vertigo van Paul Auster betrof. Ik liep er mee naar de kassa en legde het exemplaar op de toonbank. "Is het een cadeautje?" vroeg het meisje dat erachter stond plichtmatig.

Voor ik het wist, hoorde ik mezelf resoluut "ja" zeggen. Ik weet volstrekt niet waarom, ik was helemaal niet van plan het boek aan wie dan ook cadeau te geven. (Moon Palace, van dezelfde auteur, heb ik al wel meerdere malen en met succes cadeau gedaan.) Maar ik kon nu niet meer terug.

Het meisje begon heel secuur mijn boek in te pakken. Bij Scheltema hebben ze papier dat aan elke kant anders van kleur is. Normaal is het rood met blauw, maar omdat de boekhandel jubileert (150 jaar!), is het gangbare papier vervangen door roze met oranje inpakpapier. Het aardige van tweekleurig papier is dat je een boek extra feestelijk kan verpakken door een strook om te vouwen zodat aan de buitenkant beide kleuren zichtbaar zijn. Er zijn vele variaties op deze inpakwijze en dit meisje scheen er zeer bedreven in.

Het leek heel lang te duren. En hoe langer het duurde, hoe harder het oneigenlijk gebruik van het cadeaupapier aan mijn geweten begon te knagen. Maar na een paar welgemikte plakbandjes en een feestelijk jubileumstickertje was mijn boek dan toch ingepakt. Ik kreeg er zelfs nog een boekje over reisboeken gratis bij.

Aangezien ik vaak boeken koop die ik niet meteen lees, laat ik dit boek maar ingepakt tot het zover is. Misschien kan ik mezelf er nog eens mee verrassen.
[ gepost om 16:21 door zebra ]


maandag 19 mei

Wijsjes uit het Oosten
Gistermiddag één uur. Ik bel aan op een adres ergens in Amsterdam Oost. Niet uitgeslapen, de alcohol van een feestje van de avond ervoor nog in mijn bloed. Ik word gastvrij ontvangen in een huis waar een verjaardagsstemming heerst; kopje thee, gevulde koek erbij. Ik verkeer in een select gezelschap dat zich vandaag laat rondleiden langs de woningen van diverse muzikanten in deze buurt. Als eerste krijst Pfaff, op een rondtollend tafeltje, zijn country-repertoire (meeschreeuwen gewenst). Vervolgens legt Sely Friday iedereen het zwijgen op met knappe en heldere songs over bomen en vissen. Dan worden we ineens op straat gegooid.

Empee Holwerda van Solbakken heeft een huis zonder meubels. Enkelen vragen zich af of hij echt zo Spartaans leeft, of dat hij zijn woning voor de gelegenheid ontruimd heeft. Terwijl de solbakkenist in pyjamaboek melancholieke nummers ten gehore brengt, doet het gezelschap zich tegoed aan jenever en roggebrood met kaas. Een aparte combinatie die me echter op een of andere manier perfect lijkt aan te sluiten op het repertoire van de muzikant. Dan wordt de tocht vervolgd.

In het atelier van Louisa Lilani & John Prop krijgen we een goedgevulde omelet en rosé. Smullend en nippend laten de uitverkorenen (want zo voel ik me inmiddels) zich een halfuur durende set geboeid welgevallen. Zelfs de buurt loopt uit en staat, met de neus tegen het glas gedrukt, door de luxaflex te staren.

De tocht eindigt in de kantine van een bedrijf waarvan de werkzaamheden me onduidelijk blijven. Al zijn de kalenders met schaars geklede dames, bewapend met hogedrukreinigers en kettingzagen, wel een aanwijzing. De catering uit het Oosten zorgt dit keer voor bier en cocktailworstjes. Zea speelt een volle set met veel nummers van hun laatste cd (die, voor zover ik hem heb gehoord, erg goed is).

Toen had het afgelopen moeten zijn. Maar toen begon het eigenlijk pas. Pfaff nam weer de gitaar op waarna vrijwel iedere aanwezige artiest zijn voorbeeld volgde en nog een nummertje speelde. Dat wekte weer kriebels op bij ieder ander die een gitaar kon vasthouden. Drank begon publiek en artiesten duidelijk parten te spelen. Toen ik eindelijk het gebouw verliet, was het nog licht. Al had ik eerder het gevoel dat het alweer licht was.
[ gepost om 17:34 door zebra ]


vrijdag 16 mei

Decorstuk
Amsterdam, 22.34 uur, Volta tijdens de Radio Mortale-avond.

Daar zit ze. Ze is vrij klein van stuk, ze heeft een vriendelijk gezicht. Donker haar tot op haar oren. Zwarte schoenen, zwarte broek, zwart jasje met daaronder een geel met oranje shirt. Ze zit op een barkruk, haar benen over elkaar geslagen. Ze rookt een sigaret.

De barkruk waarop ze zit, staat op het podium. Ik ga er nochtans vanuit dat ze bij de band hoort. Om haar heen beginnen de vijf jongens van LPG te spelen. Het lijkt haar allerminst te storen. Ze is volkomen op haar gemak. Even lacht ze met een blik van herkenning naar een bekende in het publiek. Ze hangt niet de diva uit, ze zit er alsof ze ook aan de bar had kunnen zitten. Maar ze is zeer aanwezig. Ik hoop dat ze zo blijft zitten en niet met de band hoeft mee te doen.

"Gaat ze nog iets doen?" vraag ik aan J., die het zou kunnen weten. "Ze hebben maar voor vijf man consumptiebonnen gehad, dus ik verwacht het niet" zegt hij. Gerustgesteld zie ik hoe ze een tweede sigaret opsteekt, al ben ik lichtelijk teleurgesteld dat de spanning er af is. Ik weet nu dat ze blijft zitten.

Iemand uit het publiek komt haar een glas rode wijn brengen. Met een dankbare blik neemt ze het glas aan, nipt er even aan en zet het naast zich neer. Als ze een sigaretje heeft gedraaid springt ze plots van haar kruk om het aan de toetsenist te overhandigen. Maar voor ik besef wat er gebeurt, neemt ze haar vertrouwde plek weer in. Ze houdt haar performance vol tot het einde van de set. Ze is geweldig.

En LPG? Ik was even bang dat Excelsior weer een Daryll-Ann had binnen gehaald met mooie koortjes en brave liedjes. Maar LPG bleek onverwachte wendingen in elk nummer te stoppen die me steeds bleven boeien. Heel verrassend, zeker als je weet dat dit pas hun tweede optreden was. Ik kijk uit naar de 7". Mag zij dan op de hoes?
[ gepost om 12:29 door zebra ]


donderdag 15 mei

Vinyl
Vanaf de burelen van het platenlabel Excelsior is de discussie over vinyl maar eens opgeworpen (uit marketingtechnische overwegingen natuurlijk). De vraag is dus of muziekliefhebbers in het tijdperk van cd-branders en mp3 nog zitten te wachten op een kwetsbare, geribbelde zwarte plak.

Zelf koop ik af en toe nog iets op vinyl. En mezelf analyserend zijn er drie redenen waarom ik tot die aanschaf overga. Op de eerste plaats zijn er de gevallen waarin de artiest heeft besloten zijn muziek alleen op vinyl uit te brengen. Als reden wordt door de artiest dan meestal het geluid gegeven als verpakking van een hang naar nostalgie of gewoon tegendraadsheid. Bello ma folle Questo è il mio segreto (op 10") van Pfaff is een mooi voorbeeld. Shellac had in deze ook een voorbeeld moeten zijn. Maar zij brengen de lp alleen maar een paar weken eerder op de markt. Toen ze de laatste keer zelfs meer materiaal op de cd-versie presenteerden, voelde ik me echt bekocht. Ik kon die Albini wel schieten. Verrader!

Op de tweede plaats zijn er de bands die weinig geld hebben, of nog weinig materiaal (maar in ieder geval geen cd) die een 7" (of split 7") verkopen bij hun concerten. Kun je als bezoeker toch iets mee naar huis nemen en je krijgt er het fijne gevoel van een jonge band te steunen. "Ach ja, doe er ook maar zo'n charmante button bij."

Voordeel van een split 7" is trouwens dat je op de andere kant ineens een leuke ontdekking kan doen; op de andere kant van I'm Jill's Smirking Revenge van Seedling staat het voor mij totaal onbekende maar niet minder geslaagde Action Hero van de Britse Dayglo Superstars.



Op de derde plaats, het collectors item. Mijn laatste aanwinst op vinyl is het nieuwe album van The White Stripes. Het is een dubbel-lp dus ik moet, om het hele album te horen, twee keer een plaat op de draaitafel leggen en twee keer een plaat omdraaien. Dat heb ik graag over voor het kunstwerkje dat nu mijn huiskamer siert. Andere voorbeelden zijn de geweldige hoezen (of dozen) van, wederom, Shellac en de 7" van Caesar: Firefly met een hoes getekend door Peter Pontiac in een oplage van tweehonderd stuks.

Even terzijde: The White Stripes hebben naar recensenten enkel vinylexemplaren van hun laatste album verstuurd. Dit om te voorkomen dat ze gerecenseerd zouden worden door mensen die geen platenspeler in huis hebben. Wat natuurlijk ook een schande zou zijn.

Ten slotte voor de 'marketingafdeling' van Excelsior nog een tip. Om de collectebility van een plaatje te verhogen kun je het vinyl een leuk kleurtje geven. Helpt altijd.
[ gepost om 15:34 door zebra ]


donderdag 8 mei

Beschuit-bh
Deze foto, die de term eetbaar ondergoed een veel onschuldiger betekenis geeft, kwam ik tegen in Galerie Serieuze Zaken (Elandstraat 90, in de Jordaan). Het is werk van de Duitse kunstenares Judith Samen die in al haar werk een onwerkelijke maar toch gemoedelijke sfeer oproept.



De tentoonstelling duurt nog tot en met woensdag 4 juni.
[ gepost om 21:38 door zebra ]


dinsdag 6 mei

Bevrijdingsdag
Als gisteren in Rotterdam niet Magnapop en Caesar hadden gespeeld, was ik nooit naar het Grote Kerkplein getogen om bevrijdingsdag te vieren. Dat is mijn goed recht; we leven in een vrij land. En dat is dan precies waar tijdens zo'n festival toch altijd even aan gerefereerd wordt.

In een moeite door wordt dan aandacht gegeven aan organisaties die strijden voor de vrijheid in landen waar die vrijheid minder vanzelfsprekend is. Hoewel ik dat nuttig vind (al ben ik zelf al lid van Amnesty), sta ik vooral te wachten op m'n bandjes. Het regent zachtjes.

Dolf Jansen is per helikopter gearriveerd en doet ook een duit in het zakje. Op zijn manier. Hij neemt de vrijheid om te vertellen dat de marinehelikopter waarvan hij gebruik maakt, het toestel van Patricia Paay heeft neergeschoten. Vooral de groene strepen die haar siliconen borsten (of zei hij nou tieten?) veroorzaakten fascineerden hem.

Dan toch Magnapop en Caesar die hun optreden van anderhalve week geleden in de Melkweg nog eens dunnetjes over doen. Nadeel van regen is dat, hoe leuk je een bandje ook vindt, je toch een beetje staat te wachten tot het is afgelopen. Maar natuurlijk blijf ik staan, het valt wel mee. Bovendien ben ik vrij om te schuilen, mocht het echt gaan hozen.

R. is zo vrij geweest voor mij een poster mee te nemen (en droog te houden) die hij heeft gescoord bij Plato. Het is de reclameposter van de nieuwe cd van Cat Power, You Are Free. Een toepasselijke boodschap. Ik heb hem boven mijn bed gehangen (echt!) zodat ik er elke ochtend mee geconfronteerd word. Vanaf nu is het voor mij elke dag bevrijdingsdag.
[ gepost om 21:50 door zebra ]


vrijdag 2 mei

24 Hour Party People
Op Koninginnedag om kwart over zeven meldde ik me in Studio Desmet waar ik de voorpremière van 24 Hour Party People mocht meemaken. Maar er werd mij verteld dat ik veel te vroeg was. Drie kwartier later kwam ik terug maar toen bleek de film al enige tijd bezig. En bedankt. (achteraf bleek dat veel mensen hem te lang vonden, dus het kwam eigenlijk wel goed uit)

24 Hour Party People vertelt het verhaal over de Manchester pop scene vanaf 1976 tot halverwege de jaren tachtig. Tv-verslaggever Tony Wilson zet het legendarische Factory Records label en The Hyena Club op. De belangrijkste elementen in de verhaallijn zijn de opvallende geschiedenissen van de bands Joy Division (later New Order) en de Happy Mondays. Een ideaal thema voor een film omdat het soms heel goed gaat, en dan weer niet. Neem daarbij de onvermijdelijke portie seks en drugs en je hebt een gegarandeerde hit.

Ik heb zelf helemaal niks met muziek uit die tijd, en al helemaal niks met Britse muziek uit die tijd. Ik heb de film dan ook gelaten over me heen laten komen en kon achteraf vaststellen dat ik een aangename kijkervaring had gehad. De scène waarin honderden vergiftigde duiven uit de lucht storten is zelfs onvergetelijk.

Je zou de makers ervan kunnen betichten dat ze niet stijlvast zijn. Het ene moment is het een serieuze gedramatiseerde verfilming van een op feiten gebaseerd verhaal, maar op het andere moment geven karakters direct commentaar op de film met een olijke blik in de camera. Om nog maar te zwijgen van de Monty Python-achtige taferelen met een ufo of een in de lucht hangende Godverschijning. Maar ach, stijlloosheid is ook een stijl.
[ gepost om 21:53 door zebra ]




 
 
 


aanwezig:



 
 
 
 
 
 
©2003 zebra