Zebra
www.zebralog.nl

 
 
 
 
 

zaterdag 28 juni

Dokter Boots
Beste bezoeker, ik hoor je denken 'Waar hangt die Zebra toch uit?' Is hij soms op vakantie? Ligt hij met zijn luie zebrareet op het strand van St. Tropez? Nee, beste bezoeker, niets van dit al. Maar mijn maatschappelijke carrière heeft deze week een nieuwe wending genomen waardoor ik niet in staat was iets zinnigs op te schrijven. Een korte update:

Afgelopen woensdag was ik in Studio Desmet alwaar de uitzending van VPRO's Club 3VOOR12 plaatsvond. Presentator Jaap Boots steeg boven zichzelf uit in de rol van psychiater. Zij patiënt was ex-Pixies frontman Frank Black die zich geheel aan de dokter overleverde en zichzelf daartoe languit over Jaaps bankje had gedrapeerd. Dokter Boots drong adequaat tot de kern door. Het probleem waren niet zijn ouders (zij gaven hem immers zijn eerste gitaar) en het waren niet de meisjes ook al verliepen die relaties niet altijd als gewenst. Nee, de onmogelijkheid om in zijn jeugd vrienden te maken (door constante verhuizing) was de oorzaak van alle ellende. De voedingsbodem van een rock 'n roll-grootheid was blootgelegd. Spelen!

Toen donderdagavond mijn hoofd overliep van de hersenspinsels die mijn nieuwe baan met zich meebrengt, was het nodig mijn zinnen te verzetten door in het verleden te vluchten. Bij de buurtvideotheek vond ik een drie uur durende speelfilm over het leven van Napoleon Bonaparte getiteld: Napoleon Bonaparte. Een aardige indruk van de carrière van 'de kleine koporaal' met goede acteurs als John Malkovich, Isabella Rossellini en Gerard Depardieu.

Tussen de bedrijven door lees ik ook de dagboeknotities van A.F.Th. van der Heijden waarvan een selectie pas is uitgekomen in de reeks privé-domein onder de titel Engelenplaque. Erg aardig om te lezen alhoewel er ook saaie stukken in staan. Met enig leedvermaak lees ik hoe de auteur zich verzucht over zijn lichaam dat, net als zijn boeken, steeds dikker wordt. Ik lees ook dat het zijn eigen schuld is, want op elke pagina wordt wel alcohol genuttigd of pizza gehaald. Maar of hij dat nou bedoelt met 'Leven in de breedte'?
[ gepost om 12:48 door zebra ]


donderdag 19 juni

Zelfconsumptie
Gisteren las ik op teletekst een bizar berichtje. Een Australiër inhaleerde butagas om in hogere sferen te geraken. Hij kwam in zo'n heftige trip terecht dat hij een paar van zijn tenen afhakte. Vervolgens frituurde hij zijn tenen (met of zonder nagels vertelt het verhaal niet) en at ze op tussen twee sneetjes brood.

Dit bericht deed me denken aan een verhaal van Belcampo. Daarin slaat een man zijn duim eraf, per ongeluk, tijdens het houthakken. Hij weet niet wat hij met de vinger aanmoet en besluit hem uiteindelijk te bakken en op te eten. Het smaakt hem zo goed dat hij verslaafd raakt aan het eten van zijn eigen vlees. Als hij twee benen en een arm, stukje bij beetje, heeft verorberd, belt hij aan bij een oude vriend. Hij verzoekt hem (de vriend is dokter) zijn laatste arm te amputeren ter zelfconsumptie. Want ja, probeer je eigen arm er maar eens af te zagen als het je laatste is.

Waar komt die fascinatie voor eten van je eigen lichaamsdelen vandaan? Ik ben er helemaal niet benieuwd naar en mensenvlees schijnt culinair niet veel voor te stellen. Maar het butagas laat ik voorlopig maar even staan.

Als iemand weet hoe dit verhaal van Belcampo heet en in welke bundel het te vinden is, dan hoor ik dat graag.
[ gepost om 20:50 door zebra ]


dinsdag 17 juni

Absurdistische kronieken
'Hier hebben we iemand die zijn diepste ik bereikte via de selderiesalade. De man werd omringd door dingen. Hij had een hond, vier kinderen, twee auto's, een vrouw die net zo rond was als hijzelf, een kanariepiet, een chef die uit zijn mond rook, een hometrainer, een secretaresse, een appartement met terras, een weegschaal waarvan de naald was gesprongen, een maand vakantie, een Visa-kaart, een seizoenkaart voor Real Madrid, diverse porseleinen voorwerpen, fascikels en zilveren dienbladen, veertig en nog wat jaren achter de rug, heel wat pondjes te veel en een melancholieke osseblik in zijn ogen. Hij was depressief.

Twee maal per week ging een gediplomeerde masseuse met de reeschaaf over zijn volumineuze lichaam en haalde er krulletjes boter vanaf. Dit was zo'n dikzak die door de katafalk van de psychoanalyticus zakt. Hij kon zelfmoord plegen, zijn vrouw neersteken, ervandoor gaan naar Brazilië met de loonzakjes van de zaak of mohammedaan worden, maar hij wilde alleen maar zijn kalende kruin in de baarmoeder van zijn moeder steken en in een karper veranderen.'

Zo begint het verhaal Zomermetamorfose uit de bundel Kronieken van de grote stad van de Spanjaard Manuel Vicent. De verhalen zijn alweer twintig jaar oud maar refereren stuk voor stuk aan de onvolkomenheden van de moderne tijd. De problemen van de gewone man, maar altijd met een absurdistische wending. Zoals de vrouw die in het warenhuis binnenstapt en terecht komt in een mierennest van consumenten maar de uitgang niet meer kan vinden. Absurd maar soms ook dodelijk herkenbaar. Geweldig boek.
[ gepost om 14:23 door zebra ]


zondag 15 juni

Wakker worden in Tirol
Getekend door een middag vol zon, bier en muziek in het Vondelpark (ter ere van de vrije radio), kom ik aan in een bijna lege Occii voor het vervolg van het programma. Ik vraag me af of ik er goed aan heb gedaan hier te komen. Zeker als twee jongens gedichten met elektronische geluiden beginnen te combineren tot een soort ongeïnspireerde Serge van Duinhoven-act, vraag ik me af of ik niet beter direct naar huis had kunnen gaan.

Maar dat gevoel slaat helemaal om als het trio Liana Flu begint te spelen. Vrolijke muziek van uiteenlopende, moeilijk thuis te brengen genres doet me opstaan van mijn bankje. Zonder er moeite voor te hoeven doen, word ik meegevoerd op klanken die lijken te variëren van filmmuziek uit een door Quentin Tarantino gemaakte low budget western tot een Tiroler reisliedje. Mede mogelijk gemaakt door het geluid van, onder andere, banjo, cello en orgel. Een drietal (instrumentale) nummers is door drie filmmakers voorzien van een filmpje dat op een ouderwetse projector achter de band wordt geprojecteerd. Als de band klaar is, word ik wakker uit een droom.

Nauwelijks bijgekomen van deze onverwachte ontdekking, spat het volgende trio van het podium. Ilse Lau komt uit Bremen en heeft een drummer zo strak als een lederhose (om maar even in Tirol te blijven). Verder zijn er een bassist en een gitarist en er wordt niet gezongen. Het komt me voor als een soort Shellac maar dan veel dansbaarder. Het open geluid en de op herhaling gebaseerde composities stuwen het handjevol publiek naar een muzikaal hoogtepunt. Eén keer vaker dan gepland moeten de mannen terugkomen voor een toegift (Zugabe!). Ik ben verbluft en snap niet dat ik niet eerder van deze band heb gehoord.
[ gepost om 13:52 door zebra ]


vrijdag 13 juni

Magic Nina
Ooit zag ik hoe ze een volle Occii tot zwijgen bracht. Een klein meisje, lange zwarte haren, creëerde met haar stem een haast magische, serene sfeer. Het geluid van een viool versterkte dat alleen maar. Niemand durfde de betovering te verbreken. Haar naam klinkt al even magisch: Nina Nastasia.

Southern Records noemt het net verschenen Run to Ruin heel optimistisch Nina's derde full length album. Hij duurt echter maar een halfuur (acht nummers) en dat vind ik wat aan de korte kant. Maar dat halfuur is wel de moeite waard. Het zijn mooie songs met postrock invloeden begeleid door, onder andere, viool, cello en piano.

Het is misschien niet de meest opbeurende muziek. Mensen met een hoge gevoeligheid voor depressiviteit raad ik aan de nieuwe Zea als medicijn bij de hand te houden.

'I know what you said. Look at me. I am a mess.' - uit Superstar
[ gepost om 10:23 door zebra ]


dinsdag 10 juni

Vinyl #3
Voor mijn twaalfde was ik nauwelijks geïnteresseerd in popmuziek. Ik draaide af en toe een lp uit de platenkast van mijn vader. Maar ik volgde geen hitlijsten, Toppop kon me niet veel schelen, en zelf platen kopen deed ik al helemaal niet. Dat veranderde na de aanschaf van mijn eerste singletje ergens halverwege de laatste klas van de lagere school.

In die tijd keek ik elke week naar de Britse tv-serie The Young Ones. Vooral de hilariteit en de chaotische sfeer moeten me erg hebben aangetrokken. Toen ik onlangs een aflevering terugzag, kon ik me niet voorstellen dat ik destijds alle verwijzingen snapte.

Voor het goede doel namen de vier acteurs en Cliff Richard (Het nummer The Young Ones van Cliff Richard was de openingstune van de serie) het nummer Living Doll op. Als fan van de serie moest ik dat plaatje natuurlijk hebben. En ik was niet de enige want het nummer was op mijn hele school populair. Alleen de Doe Maar-rage deed daar in mijn herinnering meer stof opwaaien.



Een meisje uit mijn klas kopieerde voor alle liefhebbers de pagina uit de Popfoto waar de songtekst op stond (inclusief alle gesproken onzin op de plaat). Dat A4-tje zit ook nog steeds, opgevouwen, met het plaatje in de hoes.

Helaas kan ik hem momenteel niet draaien. De single heeft namelijk een groot gat in het midden en het benodigde adaptertje kan ik nergens vinden. Ik ben erg benieuwd wat er ook al weer op de b-kant staat.

Om de interactiviteit van mijn site iets te verhogen mogen jullie, mijn gewaardeerde bezoekers, in het reactiedingetje iets over je eigen eerste singletje vertellen.

Eh, yes, thanks Cliff, bye! Right kids, if you don't buy this record, you're an utter, utter, utter… (kras!)
[ gepost om 16:29 door zebra ]


vrijdag 6 juni

Ik heb gedanst met Donna Summer!
Ik heb heel lang moeten wennen aan computers op het podium. En eigenlijk ben ik er nog steeds niet echt aan gewend. Als een artiest muziek maakt door op een paar knoppen van een laptop in te drukken, blijf ik toch het gevoel houden dat ik voor de gek wordt gehouden. Muzikanten die er ook nog bij staan te springen, maken al snel een enigszins aanstellerige indruk op me. Maar het gaat steeds beter.

De eerste van wie ik het wel kon hebben was Tom Holkenborg van Junkie XL. Toen hij een paar cd's geleden nog met een band op het podium stond, was hij gewoon 'one of the rockers'. Met een of twee armen in de lucht stond hij in alle oprechtheid op de door hemzelf geproduceerde beats te springen. Maar toch. Hinderlijk is vooral dat het dansen vaak midden in een maat moet worden gestaakt om de performance voort te kunnen zetten. Springen en spelen met een gitaar is voor een beetje gitarist nog wel te doen. Maar probeer maar eens op en neer bewegend met je muis een sampletje te starten.

Een fenomeen in de wereld van de laptopdansers is Jason Forrest opererend onder de naam Donna Summer. Zijn muziek is al eigenaardig, want bij elkaar gejat uit alle hoeken van de dance-geschiedenis. Zijn podiumgedrag is al minstens zo opvallend. Springend, draaiend en andere spastische bewegingen makend gaat hij op in zijn beats. Tussen twee toetsen aanslaan door, heen en weer rennend over het podium.

Als het publiek niet net zo maf wordt als hij, stormt hij het podium af om met een willekeurig slachtoffer te gaan dansen. Ik was (woensdagavond in studio Desmet bij Club 3VOOR12) een van die willekeurige slachtoffers en dansen is misschien een groot woord. Maar hij pakte me vast en begon als een maniak carrousels met me te draaien. Mijn taak was mijn biertje zo recht mogelijk te houden in het geweld. Maar ik heb wel met Donna Summer gedanst.
[ gepost om 21:00 door zebra ]


dinsdag 3 juni

'I like it, I like it'
Vorige week maandag beviel de band Seedling van hun tweede album getiteld Let's play boys & girls. De nieuweling weegt dertien nummers en meet 35 minuten en 54 seconden. Kind en ouders schijnen het goed te maken.

Afgelopen donderdag werd de cd ten doop gehouden tijdens de Tombola in Paradiso. Hij (of zij) werd gedoopt in zweet, muzikantenzweet. Want in het bovenzaaltje was de temperatuur dermate hoog dat het zilte vocht de bandleden van het lichaam gutste en zelfs tot in de instrumenten geraakte. Voor kortsluiting werd gevreesd. Maar het optreden was er niet minder om.



Toen ik twee jaar geleden Seedlings eerste album, Elevator Tourist, kocht, nadat ik de band al diverse keren live had gezien, was ik lichtelijk teleurgesteld. De nummers waren goed, daar lag het niet aan. Maar ik miste de drive die tijdens optredens zo kenmerkend voor ze is. Ik heb ze daarna nog vaak live gezien maar de cd draaide ik weinig.

De band moet er ongeveer hetzelfde over hebben gedacht. Let's play boy's and girls staat vol met vooral snelle, catchy popnummers die in één week op de plaat zijn geslingerd, zonder veel poespas. En dat heeft veel van het live-gevoel overeind gehouden. En dat is in het geval van Seedling een hele goede zaak.

Die schitterde live-foto is trouwens afkomstig van de site Underexposed, photo's from the indie scene. De kop boven het stukje is een quote uit de song I'm Jill's Smirking Revenge van het nieuwe album.
[ gepost om 11:35 door zebra ]




 
 
 


aanwezig:



 
 
 
 
 
 
©2003 zebra