Zebra
www.zebralog.nl

 
 
 
 
 

maandag 28 juli

Wat doen we met oma?
Op nu.nl las ik vandaag het volgende berichtje:

Een 81-jarige Italiaanse vrouw is door haar eigen familie uit het huis gezet. De 12 kinderen wilden ongestoord van de vakantie genieten. Agenten troffen de hulpeloze vrouw aan, die bij een hitte van bijna 40 graden op straat ronddoolde. Haar kinderen waren het niet eens geworden over wie tijdens de vakantie voor moeder zou zorgen.

Het deed me denken aan een verhaal van Manuel Vicent uit een bundel die ik laatst besprak:

In Eerste hulp wordt een bejaarde man door zijn familie elk jaar bij een ziekenhuis gedumpt, om vervolgens ongestoord op vakantie te kunnen. Maar dit keer wordt hij niet opgenomen. Terwijl de kinderen en kleinkinderen onderling weddenschappen afsluiten over de vraag waaraan opa dit keer geopereerd zou zijn, zet de man de bloemetjes buiten. Hij verpatst de inboedel van het familieappartement en koopt in een seksshop o.a. opblaaspoppen, zweepjes, tangojurken, condooms met hanenkammen en vibrators. Hij bezoekt pornobioscopen en begeeft zich vervolgens weer naar de winkel voor martelwerktuigen en andere attributen. Als de familie weer thuiskomt, zit hij opgemaakt en gekleed als tangodanseres in de kamer.

De familie van die Italiaanse opoe is bij deze gewaarschuwd.
[ gepost om 21:03 door zebra ]


zondag 27 juli

Ironie is... #2
Gisteren op het laatste moment besloten naar Utrecht af te reizen. In de Ekko speelden Zea, Seesaw en Seedling. Op het Centraal station van Amsterdam werd ik meteen al geconfronteerd met vertraging en een omleiding vanwege een kabelbreuk bij Breukelen (wie verzint toch die dingen?). Door deze omleiding gebeurde het dat de trein bijna stapvoets door de stad reed waar ik sinds enkele weken mijn brood verdien. Het station waar ik drie keer per week uitstap lag er in het weekend rustig bij.

Toen ik uiteindelijk in de Ekko aankwam, hoorde ik bij het voldoen van het entreegeld hoe Zea zijn laatste nummer het zaaltje inblies. Eenmaal binnen hoorde ik van verschillende kanten dat de band hun nummer Additional Expenses (dat begint met de zin Why can't I get work?) aan mij had opgedragen. Omdat ik na lang zoeken eindelijk werk had gevonden. Helaas, gemist, juist omdat de NS had besloten mij eerst in een toeristisch gangetje langs mijn nieuwe werkgever te voeren.
[ gepost om 14:27 door zebra ]


woensdag 16 juli

Krawattenklup revisited
Hoe kan een festival waarvan je het meest onverwachte verwacht je toch verrassen? Door ongeveer dezelfde opzet als de eerste keer te hanteren. Even was ik bang dat de hitte van de dag de avond de das om zou doen. Maar hoewel het gisteravond druk was in Occii, was het er uit te houden.

Een geweldige uitvinding is de bandjescarrousel: Vijf bands spelen ieder een paar nummers op hetzelfde podium zonder onderbrekingen. Tijdens de uitloop van het laatste akkoord van het ene bandje, stuiven de leden van het volgende bandje het podium op om af te tikken.

Verrast werd ik vooral door twee bandjes die ik nooit eerder gezien of gehoord had: Mono (een Rotterdams bandje waarvan de leden op zijn minst van Unwound en Fugazi gehoord moeten hebben) en Oil (een Rotterdams bandje waarvan de leden op zijn minst van Unwound en Fugazi gehoord moeten hebben). Ook de heren van Voicst waren weer van de partij en legde al hun energie in één nummer (duurtkort!). Ook Sal en Ninginkata hielden het estafettestokje even vast.

Voor een verslag van Enon (die hun bassiste niet hadden meegenomen), The Cherry Valence (waar op zijn minst vier drummers met open mond zich aan stonden te vergapen ) en Daelek (waar ik nauwelijks iets van heb meegekregen) verwijs ik graag naar andere loggers. Ik liep van binnen naar buiten en terug, en van beneden naar boven en weer terug. Ik liet me meesleuren in de sfeer van cocktails en poëzie op een warme zomeravond. Ik dompelde me onder in het feestgedruis van vrolijke meisjes en bierdrinkende jongens. Met de smaak van watermeloen nog in mijn mond constateerde ik dat het alweer een geslaagde avond was.

Toch nog vergeten That Dam Magazine #1 aan te schaffen. Terwijl het daar toch om begonnen was.
[ gepost om 17:43 door zebra ]


woensdag 9 juli

Banier aan een schooltas
Vorige week stond ik bij boekhandel Athenaeum de voordeelbakken te doorzoeken op gelukstreffers. Echt hoop had ik niet meer, maar ik bleef voor de show nog wat hangen om een gesprek af te luisteren (Je moet toch wat als weblogger). Een zojuist binnengekomen klant begon een gesprek met een medewerkster. Het ging over poëzie. Het gesprek kwam op een zekere dichter. De vrouw vond hem virtuoos, maar zijn poëzie raakte haar niet. De man, die recensent van een krant bleek te zijn en daarmee collega van de besproken dichter, was het met haar eens.
‘Ik zie hem wel eens met zijn jonge vriendinnetje in café De Zwart’ vertelde hij.
‘Hoe hij met haar omgaat, zo schrijft hij ook poëzie. Ik weet hoe het is om verliefd te zijn, maar hij straalt dat helemaal niet uit. Ze is voor hem een trofee, een banier aan z’n schooltas.’
Hoe een banier met een schooltas te combineren, kon ik me niet goed voorstellen. Maar ik snapte precies wat hij bedoelde, zonder ooit iets van die dichter gelezen te hebben.
[ gepost om 21:56 door zebra ]


dinsdag 1 juli

Wo ist der Bahnhof?
Afgelopen weekend reed ik met de fiets onder het Rijksmuseum door. Toen ik aan de andere kan bij het stoplicht stond, vroeg een Duitse toerist aan mij: 'Wo ist der Bahnhof?' Hij had van een afstand het Museum gezien en was erheen gelopen in de veronderstelling dat hij op het station afging. Daar aangekomen was er echter geen trein te bekennen.

Dat hij vroeg 'Wo ist der Bahnhof?' vond ik erg grappig. Ik wordt wel vaker de weg gevraagd, maar meestal is dat in de trant van: 'Where is the red light distict?' of 'Woar bunne de hoere?' of, en dat vind ik nog steeds de mooiste, 'Wo ist das Vergnügungsviertel?' (Je kan zeggen van de Duitse taal wat je wilt, maar dit klink toch wel erg beschaafd.)

Maar waarom ik zo leuk vond dat een Duitse toerist nu eens naar het station vroeg, komt door een sketch van Van Kooten & De Bie. Van Kooten speelde een 'verzetsheld' die met trots vertelde dat tijdens de oorlog een Duitse soldaat aan hem vroeg 'Wo ist der Bahnhof?' Vervolgens had hij precies in tegengestelde richting van het station gewezen en gezegd 'Do ist der Bahnhof!' Helaas kon hij niet meer achterhalen of door zijn moedige daad de oorlog nou langer of korter had geduurd.

Als een Duitster mij de weg vraagt, moet ik altijd aan deze sketch denken. Maar nooit vragen ze naar het station. Ik kon het dus niet laten toen ik er eindelijk eentje trof die het wel graag wilde weten en zei met enige verheffing in mijn stem 'Do ist der Bahnhof!' Ik wees daarbij echter wel in de goede richting.
[ gepost om 20:46 door zebra ]




 
 
 


aanwezig:



 
 
 
 
 
 
©2003 zebra