Zebra
www.zebralog.nl

 
 
 
 
 

donderdag 25 september

Onder het museum de hel
De akoestiek van de onderdoorgang van het Rijksmuseum heb ik al eerder geroemd. Meestal wordt deze ruimte benut door in originele klederdracht gestoken Tibetaanse boventoonzagers, of lieden die hebben uitgevonden dat in de galerij een accordeon als een kerkorgel klinkt. Eenmaal trof ik er zelfs een volledig koor aan dat de galm benutte voor een openbare repetitie.

Laatst had ik echter een ijzingwekkende ervaring. Enkele meters voor ik op mijn fiets onder de Nachtwacht doorreed, zag ik de decibellen al op me afkomen. Zeker drie lagere-schoolklassen passeerden de tunnel. Luid gillend! De hoge kinderkrijsen weerkaatsten vanuit alle hoeken en tergden mijn trommelvliezen. Het ging werkelijk zo door merg en been dat ik dacht: zo klinkt de hel. Snel zette ik aan in de richting van het witte licht aan de andere kant.

Gisteren las ik dat bij de aanstaande verbouwing van het Rijksmuseum de onderdoorgang gespaard blijft. Voorlopig dan. Want de huidige directeur zegt uit klimatologische en veiligheidsoverwegingen de passage liever helemaal af te sluiten. Maar ik denk dat hij het helse gezang van die kleine duivels niet langer kan aanhoren.
[ gepost om 11:08 door zebra ]


dinsdag 23 september

Caesar interactief
Wat doe je als je als band de hele zomer al op festivals hebt gespeeld, als je alle zaaltjes in Nederland van binnen en van buiten kent? Hoe maak je een optreden in Arnhem dan nog een beetje interessant voor jezelf… en voor het publiek? Oplossing: je deelt kopietjes uit met daarop een groot deel van je repertoire en laat het publiek roepen wat het wil horen. Met een beetje geluk is er dan ook nog iemand jarig die zich op het podium wil klimmen om zich belachelijk te laten maken en je hebt een geweldige avond.

Wat doe je als een van je favoriete Nederlandse bandjes in je geboortestad speelt, en vervolgens aan het publiek overlaat wat het wil horen? Antwoord: je roept gewoon de titels van je favoriete nummers. Met een beetje mazzel kan het de rest van het publiek niet zoveel schelen welk nummer ze hoort, en voor je het weet heb je zelf je ideale setlist samengesteld.

Afgelopen zaterdag zag ik Caesar in de Goudvishal in Arnhem. Een erg goed optreden (alweer) en een zeer geslaagde avond. Ze speelden al m'n favoriete nummers… wie had dat nou gedacht ;-)
[ gepost om 11:04 door zebra ]


vrijdag 19 september

De barman
Gisteren in de Volta, het zaaltje met de ronde muren en het knusse licht nabij het Westerpark. Een Radio-Mortale-avond met alleen singer-songwriters, vijf in totaal. Ik vroeg me af of dat niet wat veel van het goede was. Maar goed…

Bij het bestellen van het eerste drankje blijkt al dat het vooral de barman zal zijn die de avond zal gaan bepalen. Er staan nog geen twee mensen aan de bar of hij weet al niet meer waar hij het zoeken moet. Alsof hij al een hele avond in een stampend vol Paradiso heeft gestaan vraagt hij zenuwachtig: “Hoeveel krijg je nou van me terug.”

Press A begint te spelen, Sely Friday vervolgt. Het publiek, zeer beschaafd, luistert aandachtig. De enige die ook tijdens de nummers te horen is, is de barman die met een vertwijfelde stem de bestellingen hardop probeert te herhalen. “Dus een appelsap… en eh… één bier?”

Onder A Balladeer zet ik een leeg bierglas op de bar. De barman kijkt me met verschrikte ogen aan en vraagt: “Kreeg jij nou nog wisselgeld van me?” Ik schud van nee. “Oh…” En hij vervolgt zijn driftige tocht naar het andere uiteinde van de bar. Om zich daar om te draaien en weer terug te keren.

Arthur speelt. Iets vrolijker en uitbundiger dan zijn voorgangers maar het blijft luistermuziek. Ineens schrik ik op. Met grote passen loopt de barman door het zaaltje. Hij roffelt met zijn handen op zijn broek. Keurig in de maat, maar wel twee keer zo snel. Hij is opzoek naar het door het dun gezaaide publiek verstopte glaswerk.

Dan ineens, onder J. Perkin, is het stil. Zelfs de barman hoor ik niet. Tegen het einde van de set komt het geluid van een loeiende ziekenwagen door een openstaande nooduitgang het zaaltje binnen. Precies aan het einde van het nummer, het lijkt haast ingestudeerd. Snel werp ik een blik op de barman. Maar nee, hij staat er nog. Hij lijkt tot rust te zijn gekomen.
[ gepost om 11:18 door zebra ]


zondag 14 september

Vluchten kan niet
Stel, je bent achttien en woont op IJsland, in een klein afgelegen dorp waar iedereen je kent. Je wil niet deugen en eigenlijk wil je weg, maar dat gaat niet zomaar. Je hebt geen geld en bovendien wil je vader dat je eerst je school afmaakt. Maar dat is alleen omdat hij zelf zijn kansen heeft verschoten, onder andere door te vroeg een kind te verwekken. Jou dus.

Nee, het valt niet mee om dan uit bed te komen. Je oma moet een geweer naast je bed afschieten om je nog enigszins op tijd op school te laten verschijnen. Maar daar haal je je toch alleen maar de woede van je leraren op de hals door daar verder te slapen of je te laten vertegenwoordigen door een taperecorder. Dus je gaat dan maar een biertje drinken in de plaatselijke cafetaria. Of in een desolaat en besneeuwd landschap stenen in het water gooien. Of dromen van een ver en tropisch oord.

Noi Albinoi


Nói Albinói in een geweldig debuut van regisseur Dagur Kári. Met heel veel humor ondanks het toch tragische plot. Erg goed gespeelde karakters en nergens voorspelbaar.
[ gepost om 21:44 door zebra ]


zaterdag 13 september

Prettig weekend
De boekwinkel blijkt weer de ideale plek voor het afluisteren van gesprekken.

Gistermiddag rond een uur of twaalf was ik in Athenaeum aan het Spui. Er stond een nieuw meisje achter de kassa. Ze moest worden ingewerkt maar gelukkig was ze leergierig.

“Kan ik op vrijdag al een prettig weekend wensen?” vraagt ze aan het meisje dat naast haar staat.

“Nou…” antwoordt haar meer ervaren collega aarzelend “vanaf twee uur.” Het meisje noteert dit antwoord nog net niet in een schriftje.

Ik ben blij dat er over dit soort zaken serieus wordt nagedacht. En dat ik nu weet dat men mij vanaf vrijdagmiddag twee uur een prettig weekend mag toewensen.
[ gepost om 11:16 door zebra ]


woensdag 10 september

Blije mail
Ik checkte zojuist mijn mail en kreeg twee vrijwel exact dezelfde berichtjes van twee heel verschillende kanten. Beide mails bevatten, luid juichend, dit linkje.

Ik het kort komt het erop neer dat, na veel geruchten, de Pixies hebben besloten weer bij elkaar te komen en volgend jaar april gaan toeren. Misschien komt er zelfs een nieuw album. Wel jammer dat de naam van de bandvertegenwoordiger, die het nieuws bracht, om een onduidelijke reden niet genoemd kan worden.

En alsof het goede nieuws niet op kan: mij komt zojuist ter oren dat ook Corry Konings en haar Rekels weer bij elkaar zijn.
[ gepost om 20:01 door zebra ]


dinsdag 9 september

Flashback to Lowlands
Na het toch zeer vermoeiende Lowlands van een week eerder, dacht ik me afgelopen zaterdag in Paradiso eens lekker passief een paar bandjes te laten voorschotelen. Maar niks: bij binnenkomst kreeg ik een groen en altijd irriterend polsbandje om, en voor ik het wist stond ik in het programmaboekje mijn eigen programma samen te stellen. Nederland - België is een festival dat zo heet om dat er enkel bands uit Nederland en België spelen, en had dus net zo goed Lowlands kunnen heten.

Eerst Alamo Race Track en Whipster in Paradiso, toen langs De Balie, over het Leidse plein, langs het eeuwige straattheater, het bruggetje over naar de Melkweg (ongeveer dezelfde afstand als van de Golf- naar de Alfa-tent). Ik waande me weer in de polder naast Six Flags en kon geen rust vinden bij de toch ingetogen en mooie liedjes van Daryll-Ann. Dus nog voor het einde van de set het bruggetje weer over, over het Leidse plein alwaar het straattheater inmiddels een enorme massa wist staande te houden, langs De Balie, de grote zaal van Paradiso in waar toen net iets was afgelopen (zul je altijd zien). Bier halen dan maar.

Onder Arno Hintjes, die met recht de Tom Waits van België genoemd mag worden, ontmoette ik Merel en haar aapje. Maar wederom het einde van de show niet afgewacht om in het bovenzaaltje niks van Voicst te hoeven missen en me strategisch te positioneren. En hoewel je van Voicst geen rust hoeft te verwachten, raakte ik eindelijk mijn onrust kwijt. De avond kon beginnen.

Het duurde nog lang voor ik mijn tentje ging zoeken.
[ gepost om 12:00 door zebra ]


woensdag 3 september

De beelden van Lowlands
Ik kan me de foto's herinneren die we zelf wel eens maakten op festivals. Meestal waren ze geschoten met een kartonnen wegwerptoestel. Een groot podium, mooi uitgelicht, dat wel, met hele kleine poppetjes. Alleen de maker kon zich soms nog herinneren welke band op welke foto stond aan de hand van de hoek waarin hij het plaatje schoot.

Ene Jacco pakte het op het afgelopen Lowlands een stuk professioneler aan en zette deze foto's online. (via Retecool)

Sharin Foo van The Raveonettes

[ gepost om 20:58 door zebra ]


dinsdag 2 september

De mensen op Lowlands:
De jongen met hele dikke brillenglazen (-18) die 's nachts maar bij onze tent bleef staan ouwehoeren. Maar je bent op Lowlands, dus je vraagt niet of hij alsjeblieft wil doorlopen.

Het meisje dat voor mij een zakje frieten vol schepte en verzuchtte: 'Dit doe ik nooit van mijn hele leven weer.' (En dat ging waarschijnlijk niet alleen om mijn portie.)

De jongen die beweerde de belangrijkste eigenaar van Bakker Bart te zijn, maar die niet genoeg geld bij zich had om een kaartje te kopen en dus zijn OV-kaart maar als onderpand had gegeven.

Het meisje dat naast een paar jongens tegen een hek stond te plassen. Ik moet nog even wennen aan het plastuitje in het straatbeeld. Maar ik wil best geloven dat dit kartonnen kleinood de grootste doorbraak in de vrouwenemancipatie is sinds De pil.

De jongen die bij het hopseflopsen (dat is Lowlands voor in een slaapzak over een rij liggende mensen heen springen) eeuwige roem en een ijsje vergaarde door over zes vrijwilligers heen te vliegen.

Zes vrijwilligers die met enige angst in hun ogen lagen te wachten op wat komen ging. Vooral nummer zes had het zichtbaar moeilijk.

En peloton postbodes, zo groot dat ik me ging afvragen of er afgelopen weekend nog wel post was bezorgd.

Charis die vooral de wolken boven de polder erg mooi vond.

Bob die foto's maakte met zijn mobiele telefoon.

Dubbel Mono die breeduit verslag deed.

En Theo, wiens naam tot in de vroege maandagochtend over de camping was te horen, maar door niemand ooit werd gevonden.
[ gepost om 22:07 door zebra ]




 
 
 


aanwezig:



 
 
 
 
 
 
©2003 zebra