©2002 Zebra-log

Week 45 & 46


17 november 2002

Schrijvers & Boekendagen
In het buitenland is het heel gewoon. Een boekenbeurs voor het lezend publiek. In Spanje en Portugal zijn ze in mei in de buitenlucht. En in Antwerpen wordt jaarlijks een enorm zalencomplex ingericht om uitgevers de kans te geven hun nieuwe titels aan het publiek te presenteren. Ik heb me daar eens laten vertellen dat er Vlamingen zijn die nooit een boekwinkel van binnen zien maar één keer per jaar van de Boekenbeurs hun leesvoer met stapels tegelijk naar hun huizen slepen.

In Nederland waren er tot vorig jaar enkel vakbeurzen. Vorig jaar werd in Rotterdam een eerste poging gedaan een publieksbeurs te organiseren. Dit jaar was de beurs verplaatst naar de Beurs van Berlage in Amsterdam. Helaas was er weinig aandacht besteed in de kranten. Het was rustig afgelopen zaterdag op de Schrijvers & Boekendagen.

Bij de Amsterdamse krant Het Parool hadden ze het blijkbaar te druk met andere zaken. Getooid met infantiele feesthoedjes liep men de polonaise over de redactie. Andere kranten zagen wellicht niets in de beurs omdat een van de organisatoren concurrent Trouw was. En Trouw zelf maakt vooral reclame voor zichzelf. 's Morgens op de radio, abonnementverkopers vóór de Beurs, een stand ín de Beurs. Trouw, misschien wel de opdringerigste krant van Nederland.

Wie wel waren komen opdagen waren de rockfans. 's Morgens signeerde de voormalig bassist van de Rolling Stones Bill Wyman zijn veredelde plakboek. Stones fans uit den lande stonden massaal in de rij voor een even onleesbare als waardevolle krabbel.

Zelf heb ik een gesigneerd exemplaar van de bundel Liefde en ander leed van Frits Abrahams weten te bemachtigen. De door mij zo gewaardeerde columnist van NRC Handelsblad bleek ook nog eens een goede verkoper. Volgens hem was zijn boekje ook zeer geschikt om cadeau te doen. Ik zal het onthouden. Aan zo'n auteur heb je nog eens wat als uitgever.

15 november 2002

Affiche Hollan Animation Film Festival

Applaus voor twee schaamharen
In Utrecht vindt van 13 tot en met 17 november het Holland Animation Film Festival plaats. Gisteren bezocht ik dit festival en mengde me tussen de animation diehards.

In een van de kleine bioscoopjes was helaas niet alles naar wens. Dat we een handgeschreven kaartje kregen omdat er een probleem was met de kaartjesmachine, kon nog worden opgevat als charmant amateurisme. Dat de eerste voorstelling waar ik mijn zinnen op had gezet een halfuur te laat begon, was al minder. De pizzalucht die van en aangrenzende horecagelegenheid door de muren drong, was verre van aangenaam. Maar dat terzijde.

Het eerste programma betrof filmpjes van Japanse studenten. Vaak met eenvoudige middelen maar met goede ideeën gemaakt. Maar aangezien het niet-verhalende films waren en een idee ook maar een idee is, werden veel films te lang bevonden. Tijdens de voorstelling liep de zaal langzaam leeg. Toppunt van minimalisme was een project met twee schaamharen in de hoofdrol.

De andere twee voorstellingen bestonden uit films uit verschillende landen. Ze dongen mee in een internationale competitie voor onafhankelijke animatiefilms. Opvallend was het hoge melodramatische gehalte van veel films. Een enkele keer ondersteund door het bijna ondragelijke gezang van een derderangs operazangeres.

Een van de mooiste films van de dag ging over een mannetje met een kersenboom op zijn hoofd. Na de boom met wortel en al uit zijn kruin te hebben getrokken, ontstaat er op die plek een gat. Uiteindelijk valt het mannetje in het gat op zijn eigen hoofd. Kijk, dat is nou animatie.

Dan nog iets: applaus na een film heb ik altijd iets onzinnigs gevonden. Goed, bij de competitiefilms zaten de makers vaak in de zaal. Dan kan ik me er iets bij voorstellen. Maar ik kan er toch niet aan wennen.

13 november 2002

www.zebralog.nl
Vanaf vandaag is Zebra te vinden op www.zebralog.nl. Dat heeft tot gevolg dat de site sneller zal laden en dat niemand meer gekweld zal worden door reclame voor basketbalplaatjes in de rechter bovenhoek. Bovendien geeft het mij de mogelijkheid om ook het uiterlijk van de site drastisch onder handen te nemen. Maar dat merk je binnenkort wel.
Over enige tijd zal mijn log op de het Geocities-adres niet langer worden geüpdate. Zorg dus dat je de nieuwe URL bookmarkt.
Tenslotte ben ik eveneens vanaf vandaag te bereiken op mijn nieuwe e-mailadres: zebra@zebralog.nl

Vanavond treedt de dynamische Maartje Teussink op bij Barend & Van Dorp, RTL4 om 22.30 uur.

10 november 2002

Crossing Border of 'De schrijfster en de muzikant'
In de hal van de Stadsschouwburg staan stoelen voor een podium. Het is redelijk druk. Er zijn ook mensen die moeten staan. Een jonge schrijfster moet zo voorlezen uit eigen werk. Haar debuut is goed ontvangen maar ze is zenuwachtig.

Een eenzame muzikant baant zich een weg door de menigte. Hij geeft zo een optreden en een interview voor een lokale radio-omroep. Met een gitaar op de rug en een kleine versterker in zijn hand loopt hij door de voorleeszaal naar de trap.

De jonge schrijfster is aan de beurt. Trillend op haar benen bestijgt ze het lage podium. Ze kijkt in het publiek. 'Ik ben verschrikkelijk zenuwachtig' zegt ze ten overvloede, 'en dat meneer Mulisch in de zaal is, helpt niet echt'. De zaal lacht, dat scheelt. De grote schrijver was inderdaad even uit zijn ivoren toren neergedaald. Bemoedigend glimlacht hij de jonge schrijfster toe.

De eenzame muzikant wacht op een rode bank op zijn beurt. Een medewerker van de radio verzoekt hem zijn spullen vast klaar te zetten. Hij doet zijn muzikantenplicht. Dat deed hij ook de dag ervoor toen hij in een ruimte speelde waar het plafond zo laag was dat hij zijn oor ertegenaan kon drukken.

De jonge schrijfster heeft succes. Haar voorleesbeurt valt duidelijk in de smaak bij haar publiek. Haar verhaal blijkt goed voor meerdere lachsalvo's. Langzaam valt de spanning van haar af.

In het zaaltje boven doet de eenzame muzikant zijn ding. De mensen in de zaal schrikken op van het geluid van zijn gitaar. Zijn stem is niet te horen. Die is exclusief voor de luisteraars van Amsterdam FM. Je vraagt je af waarom deze locatie is gekozen.

De jonge schrijfster is klaar, een opgeluchte glimlach verschijnt. Ze loopt naar boven. Bij de boekenstand kijkt ze of haar boek wordt verkocht. Daar vindt ze een snel in hoogte afnemende stapel. Ze zet haar handtekening en een paar lieve woordjes in het exemplaar dat een enthousiaste lezeres haar voorhoudt. In haar ooghoek ziet ze een eenzame muzikant met een gitaar op zijn rug en een kleine versterker in zijn hand de trap afdalen.

7 november 2002

Gratis dubbel-cd
WIRE
The Wire, advetures in modern music (kortweg Wire) is een Engels tijdschrift voor moeilijk thuis te brengen muziek. Het ziet er verzorgd uit en staat boordevol reportages en recensies. Deze maand bestaat Wire twintig jaar, en dat moet gevierd worden. Bij het novembernummer zit een dubbel-cd, Tapper genaamd, met daarop 31 nummers. Gezien de aard van het blad loopt de verscheidenheid aan nummers sterk uiteen. Een aantal nummers vielen mij op. Een nummer van Liars waarvan ik toevallig weet dat de rest van de cd They threw us all in a trench and stuck a monument on top ook erg leuk is. Hat in the wind van Themselves klinkt als een relaxte mix van stijlen en doet me nog het meest aan Soul Coughing denken. Ook relaxt is de exotisch klinkende, en zeer filmische muziek van Múm. De prijs in de categorie 'meest experimentele nummer' gaat naar Leafcutter John voor het 'nummer' Mandolin Work. Een collage van elektronische piepjes en belletje waar geen mandoline aan te pas is gekomen. Verder staat er wat geïmproviseerde jazz op, wat experimentele dance waarbij je je steeds afvraagt of je cd-speler niet kapot is en een mislukt experiment van Sonic Youth met The Ex. Maar € 6,- voor deze cd is niet duur… bovendien krijg je er een schitterend blad bij.

Een compleet overzicht van de nummers met beschrijving vind je op de website van Wire.

5 november 2002

Elephant Man
Toen ik vorig jaar door Lissabon liep, stootte mijn reisgenoot mij plots aan en zei: 'Kijk, die man heeft geen gezicht.' Inderdaad, toen ik in de richting keek waarin hij wees, zag ik een bedelaar met een gezwel op zijn hoofd dat zo groot was dat het zijn gezicht bijna geheel bedekte. Het hing er als het ware voor. Het was een afschrikwekkend gezicht. Toch dwong ik mezelf er naar te kijken. Het lijkt een vorm van onbewust masochisme. Het beeld van de man is me dan ook bijgebleven.

Drie weken geleden hoorde ik een 747-documentaire van de VPRO. Daarin ging Michaël Stoker in Lissabon opzoek naar de kist met manuscripten die de Portugese schrijver en dichter Fernando Pessoa (1888-1935) heeft nagelaten. Hij schetste een beeld van de schrijver en van Lissabon, de stad waar de verhalen van Pessoa zich afspelen. Hij loopt over straat en vertelt wat hij ziet. Opeens beschrijft hij een bedelaar met 'een enorm doorbloed gezwel in de vorm van een framboos'. Het beeld van mijn vakantie drong zich meteen weer aan me op.