Paars
Vanwege de actualiteit huurde ik dit weekend de dvd van De Dominee, een film geïnspireerd op het leven van de in 1991 geliquideerde drugsbaron Klaas Bruinsma. In de bioscoop zag ik zondag Diep, een fijngevoelig drama over een meisje dat haar seksualiteit ontdekt.

Diep

Qua genre hebben beide films niks gemeen, het contrast tussen de kille onderwereld en de warme close-ups uit Diep kan bijna niet sterker zijn. Toch is er een belangrijke overeenkomst. Ze spelen zich beide af in de jaren zeventig.

Diep speelt zich niet alleen af in de jaren zeventig maar ademt die uit. De film lijkt door een filter van vergeelde polaroids te zijn opgenomen. Scandinavische behangetjes, bruin met oranje lampen, vakantie naar Frankrijk, vrije seks, NVSH en echtscheiding zijn maar een paar elementen die me bijna een rebirthing bezorgen. Zelfs een tijdloos ontworpen bank wordt met een paarse bekleding onmiskenbaar in de tijd geplaatst. Als je er op gaat letten, ga je je afvragen of de attribuutverzorgers niet te veel hun best hebben gedaan. Maar de film is sterk genoeg om niet in de bruine plafonds en donkergroene badkamertegeltjes te verdrinken.

De Dominee

Omdat misdaad van alle tijden is, zijn de jaren zeventig in De Dominee iets minder nadrukkelijk aanwezig. Maar ook daar moeten de makers veel plezier hebben gehad met het bij elkaar zoeken van in perfecte staat verkerende Renault 4’tjes, bruine tv’s met opbollende beeldbuis en paarse gordijnen. Alleen het trainingsjackje van Tygo Gernandt is ook vandaag de dag weer hip.

Toch viel me één anachronisme op in Diep. Als Heleen haar vader komt opzoeken op haar kantoor vraagt hij gemaakt opgewekt ‘Hoe gaat ie?’ Dat heb ik voor de grijze telefooncellen uit het straatbeeld verdwenen nog niemand horen zeggen.
13 11 05 - 21:38 | | film | twee reacties | §


70mm
Ik wist dat ze ergens bestonden, maar ik had ze nooit gezien in het wild. Maar afgelopen zaterdagmiddag in Cinerama spotte ik er zo een stuk of zeven: Duitse 70mm-nerds, een beetje mollige veertigers, kalend met bril en een fout overhemd dat net iets te ver in de broek is gestopt. En maar praten over wat ze het meest bezig hield: de kwaliteit van de 70mm-film. Speciaal voor hen organiseerde het Filmmuseum afgelopen weekend het Widescreen Festival.

Waar The Grate Race (1965) voor de Duitse specialisten een van de films was die bewees dat 70mm veruit te prefereren is boven het inferieure 35mm, was het voor mij de kans om een film, die ik mijn jeugd middels een van de eerste videorecorders in ons land verschillende keren heb gezien, nog eens op waarde te schatten. In mijn herinnering was het een komische draak die zijn hoogtepunt vond in een hilarisch taartgevecht. Soms vroegen mijn neefje en ik aan mijn oom om de video op dat punt klaar te zetten, en dan keken we alleen even naar het taartgevecht. Dat de film ook gaat over de verhouding tussen man en vrouw zal ons minder hebben aangesproken. Als we dat al door hadden.

In de pauze, die vanwege het internationale karakter van het festival intermission heet, wordt direct een laptop opengeklapt. De 70mm-gemeenschap die zich over de hele wereld uitgesmeerd bevindt, wordt in real time op de hoogte gehouden. Ongeveer zoals journaliste Maggie duBois (Nathalie Wood) in de film af en toe een duif loslaat om verslag te doen van de race ut de titel. De redactie van haar krant moet het beestje vervolgens met gevaar voor eigen leven van het balkon plukken.

Hoewel Nathalie Wood een zelfbewuste feministe speelt die met girl power avant-la-lettre die race wel even uit zal rijden, gaat haar auto op het eerste buitenweggetje al kapot, speelt ze het hulpbehoevende meisje en rent de rest van de film gillend in korset en netkousen door het brede beeld. Dit alles tot groot genoegen van held en machoman Tony Curtis, die met zijn fonkelende ogen en tanden (grote hilariteit) de race verliest maar het hart van Wood weet te winnen. En dat allemaal op 70mm.
23 08 05 - 22:58 | | film | een ractie | §


Napels vanuit je luie stoel
Ik zit onderuitgezakt op een driezitsbankstel in het filmcafé van het Ketelhuis. Nadat de meterslange gordijnen slechts gedeeltelijk het cafégedeelte van het filmgedeelte scheiden, en terwijl er nog met veel gesis een espresso wordt klaargestoomd, laat de documentaire De zielen van Napels ons de Vesuvius zien die bepalend is voor de omgeving van Napels.

Dat de film begint met losse schetsen van enigszins excentrieke Napolitanen is vermakelijk, maar hoe langer de film duurt, des te meer ik hoop dat de verschillende scènes enige samenhang gaan vertonen. Ik krijg de indruk dat er in Napels alleen maar hele arme en vaak een beetje geschifte mensen wonen. En een paar mensen van adel die wel rijk zijn maar niet minder geschift. Ze hebben namelijk een vadercomplex en verhullen hun vergane glorie achter maskertjes op een bal. Iedere keer als ik dacht dat het nu wel afgelopen zou zijn, wist de film er nog wel weer een mafketel uit te peuren.

Toen het was afgelopen zou er een interview met de maker zijn. Maar in plaats van een voorbereid interview mocht het publiek met losse flodders schieten. Dan krijg je al snel vragen als: Kunt u iets meer vertellen over…. of: Heeft water nog een bepaalde betekenis in uw film? Ik probeerde nog verder in het bankstel weg te zakken, maar ik hing al bijna met m’n kont op de grond. Gelukkig gaf de filmer zelf al antwoord op de vragen die ik eventueel had willen stellen als ik niet murw in m’n bankje lag. Namelijk: wat wil de u laten zien met deze film? Waar ging het over? Ik had moeten snappen dat het ging over de liefdadigheidsinstellingen van de oidipous-adel die een zo uitgebreide hulp gaven aan al die arme drommels. Ik had het wel gezien, maar als belangrijkste lijn was het voor mij ten onder gegaan in het woud van filmische schetsen. Alsof een schilder teveel verf voor zijn doek heeft gebruikt.

Want wat had die vulkanoloog ermee te maken? En die verveelde meisjes op hun scooters? En die maffe fotograaf die in een winkelpassage op zijn rug een bruidspaar fotografeert? Waarom heb ik het idee dat ik een heel vertekend beeld van die stad heb gekregen? Maar die vragen schoten mij pas te binnen toen ik weer thuis was. Misschien zijn die banken toch niet zo’n goed idee.
21 08 05 - 13:55 | | film | reageer | §


Sterk beeld
Historische beelden, liefst in zwartwit, hebben mij altijd gefascineerd. Films en foto’s kunnen het verleden zo dichtbij brengen, alsof je het zelf registreert.

El Perro Negro

In El Perro Negro worden de vierkante beelden bijeengebracht die amateur-filmers tijdens de Spaanse burgeroorlog maakten. Dat die beelden schaars zijn, blijkt de moeite die het de samenstellers kost om het verhaal van die oorlog (1936 – 1939) met die beelden te ondersteunen. Als de voice over vertelt over de aanval van het regeringsleger op Madrid, zie ik beelden van een varkentje, en man die zwemt in een meertje.

Als de bioscoopzaal dan ook nog eens blijkt vol te zitten met mensen met een zwakke blaas, een moeder die haar baby probeert stil te houden en een gevalletje van open TBC, wordt het wel erg moeilijk bij de geschiedenisles te blijven. Maar de beelden zelf blijven, ook in de wachtkamer van de dokter, krachtig spreken.
05 05 05 - 22:50 | | film | reageer | §


Genootschap
Ik zal het u verklappen, ik ben lid van een geheim filmgenootschap. Enkele keren per jaar komen we met een zeer exclusief gezelschap bij elkaar om te toeven in de schemergebieden van de cinema. Onze hogepriester selecteert twee films waar een gewoon mens het bestaan niet eens van durft te vermoeden. U snapt, het gaat hier om een duistere praktijk die het daglicht niet verdraagt… maar dat is al snel met film.

Afgelopen weekend bereikte onze loge weer een fantastisch hoogtepunt met een film die even goed als krankzinnig was. Het verhaal kende twee uitgangspunten:

1. Elvis leeft! Hij heeft destijds van plaats geruild met Haff, de beste Elvis-imitator op dat moment. Haff heeft een slecht hart en overlijdt. Elvis verdient nog wat geld door af en toe als zijn eigen imitator op te treden (‘I’m Elvis playing Haff playing Elvis’) tot hij wordt opgenomen in een privékliniek.

2. Een vijfduizend jaar oude Egypische mummie ontwaakt op zijn tocht langs Amerikaanse musea. Hij voedt zich met de zielen die hij rectaal uit mensen zuigt. Dat de mummie erg aan Michael Jackson doet denken kan dus geen toeval zijn. De soulsucker maakt het ene na het andere slachtoffer, tot hij stuit op The King.

Als je eenmaal in de film zit, verbaast het je ook niet meer dat ook JFK nog blijkt te leven en inmiddels neger is geworden (‘Yeah man, they painted me, top to toes’). Dat die complottheorie niet ook nog even wordt opgelost lijkt ineens een veel groter mysterie.

Bubba Ho-Tep (2002) , na het rituaal voor verheffing wellicht verkrijgbaar bij uw plaatselijke loge.
01 03 05 - 22:15 | | film | een ractie | §


11:14
Bang! Met een klap zit ik in de film. Meteen al in het begin. Toch kan het niet verhinderen dat bij de eerste schok van 11:14 ook even de actualiteit door mijn hoofd speelt. Auto, viaduct, ongeluk. Maar de actualiteit is al snel vergeten als een volkomen idiote samenloop van omstandigheden zich voor me ontrolt.

Vijf keer achter elkaar wordt ongeveer dezelfde tijdspanne vanuit een ander personage getoond. Na een tijdje is het globale verhaal wel duidelijk, maar de drang naar de precieze feiten houdt me bij de les. Tot in de laatste minuten wordt er informatie vrijgegeven die ik niet meer had verwacht. (Dit in tegenstelling tot wat de recensent van NRC Handelsblad me had verteld.)

Als ik weer buiten sta probeer ik het verhaal nog eens chronologisch te herstructureren, en kom tot de conclusie dat het jammer is dat ik in m'n eentje naar de bioscoop ben gegaan. De onherroepelijke schuldvraag die de film oproept lijkt minder interessant. Het oordeel is snel geveld. Iedereen is schuldig, hoewel sommigen misschien meer schuldig zijn dan anderen.
25 01 05 - 12:16 | | film | drie reacties | §


Pre-apocalyptisch absurdisme
Ik had nog nooit van de film gehoord, maar de woorden pre-apocalyptisch en absurditeit die mijn blik vingen, deden mij besluiten Songs from the second floor (Sånger från andra våningen, 2000) mee te nemen uit de videotheek. Deze Zweedse film van Roy Anderson heeft niet echt een plot, maar wel boeiende personages en een beklemmende sfeer. Een sfeer die me in eerste instantie deed denken aan die van de Coen brothers, maar Alex van Warmerdam komt misschien dichter in de buurt, mede door de stilstaande camera. Als ik de pauzeknop van de afstandsbediening indruk, wordt mijn tv een schilderij van Edward Hopper.

Songs from the second floor

Het is niet makkelijk om te vertellen waar een absurde film zonder plot over gaat. Maar belangrijk is het lijden, en dan met name het lijden dat mensen elkaar aandoen en het schuldgevoel erover. Dat dit een terugkerend thema is in het werk van Anderson maakt de documentaire duidelijk die als extra op de dvd staat.

Nog niet overtuigd? Dan kan ik nog melden dat de muziek is gemaakt door Benny Anderson van ABBA. Of had ik dat beter niet kunnen vertellen?
11 01 05 - 13:10 | | film | zeven reacties | §


Cinema pitié
'Een film over het harde literaire leven in Parijs' was ons door een recensie beloofd. Maar Comme une image bleek een familiedrama tegen de achtergrond van een jaloers en hielenlikkend schrijversmilieu. Dat het om schrijvers ging, bleek vooral uit het klagen over gebrek aan inspiratie en het noteren van zeldzame invallen in een Moleskine notitieboekje. Wat de schrijvers literair bezighield was niet belangrijk, wel de vraag of ze op het juiste feestje waren.

Comme une image

Dramatisch middelpunt was de iets te mollige dochter van een succesvolle schrijver/uitgever. Zij (en dus ook de kijker) werd zo vaak geconfronteerd met haar omvang dat ik dacht 'ja, meisje nu weet ik wel dat je dik bent'. Maar aan het 50-plus publiek dat we in Cinecenter aantroffen (ja, we voelden ons weer eens lichtelijk misplaatst), ontlokte het kreten als 'ach, wat zielig' en 'wat een vervelende man' (over haar vader). Die vader was wel zo vervelend, en vooral blind voor de problemen van haar dochter, dat zijn personage volkomen ongeloofwaardig werd. Ten slotte liep de film ook nog eens goed af, wat de geloofwaardigheid helemaal onder het vriespunt deed zakken.

Ook een Franse film met dezelfde thematiek: A ma soeur (Fat Girl) van Chaterine Breillat. Te huur in de videotheek en veel beter, bovendien loopt het lekker slecht af. Of had ik dat niet mogen verklappen?
07 01 05 - 15:37 | | film | reageer | §



Powered by Pivot 1.15


xml feed rss 2.0   xml feed Atom





alle content © zebra



top