Lachen
“Mijn vriendin lachte zich dood om een van mijn gekke bekken. Haar vrienden zeiden dat ik me niet schuldig moest voelen; ze zou niets liever hebben gewild dan zo aan haar einde komen. Zij waren er niet bij toen haar klaterende lach overging in verstikkingsgeluiden, gekerm en doodsgerochel. Toen ik uitgetreurd was vond ik een ander mooi meisje. Zij lachte zich dood om een grapje dat ik over haar voeten maakte. De daaropvolgende overleed op soortgelijke wijze. Mijn meest recente vriendin is niet overleden, maar vertrokken omdat ze niet met me kon lachen. Ze wilde een man met gevoel voor humor.”

Uit Antropologie & 100 andere verhalen in 101 woorden, Dan Rhodes, Vassallucci

26 01 04 - 13:36


twee reacties:

Pfff,..... je hebt dat hele boek toch niet uitgelezen hè?
Ellen (link) - 26 01 04 - 19:53


Je moet al die verhaaltjes niet allemaal achter elkaar lezen, dan wordt het wel erg flauw... het ligt naast m'n bed, ik lees er af en toe een paar. Hoezo? :-)
Zebra - 26 01 04 - 21:24