Sleurende hond
Mag ik van mezelf eindelijk weer over Voicst schrijven (zie dit stukje), lijkt iederéén ineens over Voicst te schrijven. Gisteren was het Hester Carvalho (zie stukje hieronder) in NRC Handelsblad. Twee quotes kan ik niet onvermeld laten:

“Zoals de Strokes eindeloos hebben geoefend om nonchalant te klinken, zo hebben de drie van Voicst hun tijd genomen om haastig te lijken.”

En over hun optreden bij 3VOOR12 vorige week:

“Bomhof [zanger/gitarist Tjeerd dus] stuitert heen en weer links achter de microfoon. Tussen de nummers door lijkt hij ingetogen, maar zodra de muziek begint, neemt zijn gitaar bezit van hem. Als een wandelaar die door zijn hond het park door wordt gesleurd.”

Vooral dat laatste vind ik een erg treffend beeld.

09 10 04 - 16:36


één reactie:

Iets té treffend. Ik word er lichtelijk kriegelig van. Ze zei toen ze de poppersprijs won: "Die spanning van het verbeelden van muziek, de ruimte om te zeggen dat de gitaarsolo van Neil Young klinkt als kruiend ijs. Dat wil ik nog lang blijven doen."
Ik vind het iets te gemaakt. Mooischrijverij kunnen velen, maar goede vragen stellen is óók kunst, waar Carvalho dan weer geen kaas gegeten heeft, getuige het stukje. Laat ze daar eerst eens mee beginnen.
J RG N (link) - 11 10 04 - 10:27