Ingezonden brief
Bij de dood van Theo van Gogh, maar het had ook iemand anders kunnen zijn

vandaag heb ik eens niet voor pottenkijkers
mijn vitrage en gordijnen gesloten,
vandaag wilde ik het gewoonweg zelf niet zien:

de man met de ongetemde hond, de dingdong
van de deur van de winkel met de Turkse videos
of mijn buurvrouw die het allemaal niet verstond

ze is doof en smijt altijd met de voordeur, zeker
’s ochtends is dat, voor een rocker als ik, irritant,
aangezien ik dan nog net niet ben ingeslapen
maar al wel balanceer op die flinterdunne rand

vandaag komt er niemand aan mijn huis voorbijgelopen


© 2004, Pfaff

Omdat ik er zelf geen woorden voor had, kwamen die van Pfaff mij niet ongelegen in de mailbox vallen. – Zebra

03 11 04 - 16:31


één reactie:

Ik loop, sinds ik gisterochtend min of meer tegen de rood-witte politielinten aanliep (het plaats delict is hier net om de hoek) min of meer verdoofd rond: eerst door het gevoel middenin de geschiedenis te zitten, later meer en meer de impact beseffend van wat hier is gebeurd. Ik was nooit een fan van Van Gogh's standpunten, hou zowiezo niet van de 'ik zeg wat ik denk'-mentaliteit. Maar waar ik bij Fortuyn weinig tot niets voelde (zelfs met een goede vriend in een dronken bui 'Volkert Bedankt!' heb lopen zingen), en de Pim-meute mij zowiezo gestolen kan worden, hakt dit er op zijn zachtst gezegd behoorlijk in. Een kunstenaar is dood om wat-ie zei.... in Nederland! Tuurlijk, Van Gogh rekte de grenzen van 'het vrije woord' tot het uiterste op: smakeloos, ongenuanceerd en ik vond hem daarom een eikel (ik hoorde vandaag nog op de radio dat-ie Bush-aanhanger was en daar zakt mijn broek alsnog van af) maar ik ben juist trots op 'mijn' Amsterdam, waar je dit soort dingen kan zeggen, waar je in discussie kan gaan en zo veel en zo tegendraadse kunst kan maken als je maar wilt.... enfin, duidelijk: een zwarte dag. Mooi gedicht van Pfaff, dat wel.
John Prop () - 03 11 04 - 22:28