Blurt
Is het de Miles Davis van de punk? Nee! Is het de Johnny Rotten van de jazz? Nee, het is Ted Milton!

Ted Milton

Ik word wel eens getipt voor een optreden van een band die ik niet ken. 'Dit mag je niet missen!' of 'Deze band is legendarisch!' maar dit soort uitspraken neem ik altijd met een korreltje zout. Zeker als de tipgever in kwestie zelf niet bij dat concert komt opdagen.

Wat ik afgelopen donderdag van Blurt in de Occii moest verwachten, wist ik dus niet. Ik liet me verrassen, en hoe. Ik was compleet overdonderd door het trio dat werd aangevoerd door een zanger/saxofonist die, als je je wimpers als vitrage gebruikt, wel iets weg had van Rijk de Gooijer. Als hij niet op een Jon Spencer-achtige manier zong dan rolde hij met zijn altsax over de strakke drums en de repetitieve gitaarlijnen die me aan The Ex deden denken. Niet alleen ik, maar ook de rest van het kleine zaaltje liet zich volkomen meeslepen.

'This is my house' zei hij, wijzend op zijn glas whisky. Na een volgend nummer werd op zijn verzoek een goedgevulde villa naast hem neergezet. Ook na het optreden bleef de woningnood hoog. Thuisgekomen zag ik op de aangeschafte cd, The Best of Blurt - Volume 1 - The Fish Needs a Bike, dat Milton al vanaf 1980 aan zijn plan voor volkshuisvesting schijnt te werken. Dus toch legendarisch.

07 12 04 - 12:01


drie reacties:

zo - is - dat.
my mother was a friend - 08 12 04 - 03:24


en dan nog vooraf: uw hond!
poezie avond met onafhankelijk samenhangende strofen...
muziek dada dorst
mijn moeder was een broedplaats - 08 12 04 - 03:33


Uw Hond heb ik tot mijn spijt moeten missen die avond. Wel zag ik Wreck of Old '98, een soort Minutemen in overdrive, ook niet misselijk.
Zebra - 08 12 04 - 10:01