The Donna's do Amsterdam
Afgelopen zaterdagavond op de bonnefooi naar de Melkweg. Geen voorverkoopkaartje dus, want wie komt er nou opdagen voor The Donna’s? Ik ben om kwart over acht bij de zaal en koop het allerlaatste (!) kaartje. Binnen wemelt het van de zeventienjarige meisjes. Het kan niet anders of The Donna’s moeten een hitje op MTV hebben gehad.

Maar eerst is het de beurt aan White Light Motocade uit New York; vier jongens met beatle-haar en hun jas aan. Dat zien we de laatste tijd wel vaker. Ze schuren en scheuren dat het een lieve lust is. Maar hoe ze ook hun best doen, echt bijzonder wil hun vuige rock niet worden.

Als de meiden van The Donna’s het podium betreden is de zaal inderdaad propvol. De dames rammen er stevig op los en na twee nummers zijn alle zeventienjarige meisjes nergens meer te zien. Na een kwartiertje kan ik de nummers al niet meer van elkaar onderscheiden, maar echt vervelend wordt het niet.

Gelukkig is er ook naast het podium genoeg te zien. Terwijl er voor me een flink strijdgewoel ontstaat in de positieve zin, vindt er achter me een echte vechtpartij plaats. Anderen trekken zich daar niks van aan en wandelen met liters bier in hun handen door de onstuimige menigte. Een enkeling valt met een vol treetje voorover tussen de mensen. Hij weet toch nog zes half gevulde bekertjes bier bij zijn vrienden aan het front af te leveren.

01 10 03 - 21:56


reageer: