De wind waait overal
Dat is nog eens relaxed in de bioscoop zitten. Achterin, dus geen knieƫn in de rug. Beschaafd publiek, dus geen voortdurend geklets of gecheck van mobieltjes en de lucht en het geluid van popcorn. Maar nog belangrijker, een film zonder verhaal waar je steeds bij moet blijven.

Bij Any Way the Wind Blows, het speelfilmdebuut van Tom Barman (dEUS), zak ik lekker onderuit in zaal 2 van Cinecenter. Ik laat de beelden en het geluid over me heen komen totdat ik helemaal in de film zit. Nee, ik zit in Antwerpen. Ik ben gelijk aan de personen die in Any Way… voorbijkomen. Even is de geweldige soundtrack van de film ook de soundtrack van mijn leven.

Het grootste verschil met mij en de figuren die in Barmans Antwerpen is dat ik relaxed ben. Ik ben enkel toeschouwer. Zij zijn opgefokt, verongelijkt, boos of op een andere manier gestresst. Baan kwijt, auto gestolen, relatieprobleem of niemand die een nummer van Kiss voor je wil draaien. Ik heb geen medelijden met ze, ik bewonder enkel de schoonheid van hun woede. Ik zie de humor die zij niet ervaren.

Even slaat de frustratie ook op mij over… een pauze. Dat is lang gelden. Ik snap dat er geld verdient moet worden. Maar het voelt als ’s nachts naar de wc gaan om vervolgens te trachten een droom weer op te pakken. Het lukt deze keer.

Even later zitten we in een totaal lege pizzeria. Plots stroomt de zaak vol met een Franse school. Ik denk, de film gaat door. De wind waait ook hier. Alleen jammer dat pizzeria’s zo’n belabberde soundtrack hebben.

07 10 03 - 22:04


reageer: