Bloemen
In april 1997 zat ik met een groepje bekenden in een theater in Utrecht. Mijn huisgenoot speelde de hoofdrol in het toneelstuk Hippolutos, een Griekse tragedie. De zaal was bijna vol op een aantal plaatsen vooraan na. Toen een aantal oude dames verscheen om hierop plaats te nemen steeg een gefluister op uit de zaal. Is ze het? Ja, ze is het! Prinses Juliana schuifelde naar haar zitplaats onder begeleiding van een aantal hofdames.

In de pauze wilde een meisje uit mijn gezelschap per se een praatje met de oude koningin maken. Maar ze durfde niet alleen. Ik liep met haar mee. Twee mannen in pak die overduidelijk veiligheidsmensen waren, bleven op afstand. Een gesprek werd het niet echt. Toen mijn kennis iets zei als ‘wat leuk u eens te ontmoeten’, knikte ze ons glimlachend toe waarop ze door haar hofdames weer de zaal werd ingevoerd. Tot zover mijn contact met het Koninklijk Huis.

Toen de voorstelling was afgelopen pakte een andere huisgenoot een bos bloemen die ze, om misverstanden te voorkomen, duidelijk had voorzien van de naam van mijn acterende huisgenoot. Over het hoofd van de prinses gooide ze de bos pal voor de voeten van de buigende acteurs. De twee veiligheidsmannen veerden geschrokken op uit hun stoeltjes. Maar we werden niet gearresteerd.

20 03 04 - 18:00


één reactie:

je had zo bij Mies kunnen zitten.
marga - 23 03 04 - 15:49