Ondanks het omslag
Twee weken geleden stond er een artikel in Het Parool over boekomslagen. Ontwerpster Tessa van der Waals legde uit wat volgens haar een goed omslag is. Aardig artikel.

Rond dezelfde tijd kocht ik, met veel korting (opheffingsuitverkoop), het nieuwe boek van Sandro Veronesi Nauwelijks geraakt. Een eerder boek van hem, In de ban van mijn vader, vond ik prachtig maar zijn nieuwe boek had ik nog niet willen kopen, deels omdat ik er nog niks over had gelezen maar ook omdat ik het omslag zo lelijk vond (ik weet dat een omslag niets over de inhoud zegt, maar ik koop gewoon liever een mooi boek). En u raadt het al: de ontwerpster van dat boek was diezelfde Tessa van der Waals.

Maar het boek is goed. Het verhaal gaat over een jongen, Mète, die verliefd wordt op de mooie Belinda die helaas zijn halfzusje is. En onmogelijke liefde dus die net zo subtiel wordt uitgewerkt als in Lost in Translation met het grote verschil dat de gevolgen van deze liefde veel grover ingrijpen in het leven van Mète.

De stijl van Veronesi zou je onconventioneel kunnen noemen. Vaak wordt de lezer direct aangesproken. Op een van de eerste pagina’s richt de verteller zich direct tot de lezer. De hoofdpersoon is op dat moment even aan de telefoon en dat geeft de verteller de kans even iets te vertellen over een ander personage. Hij is daar gelukkig net mee klaar als Mète weer ophangt. Het is alsof het boek in realtime verteld wordt, het krijgt daardoor een filmisch karakter.

Nauwelijks geraakt is eindelijk weer eens zo’n boek waar ik helemaal inzat, dat ik niet weg kon leggen. Maar toch jammer van dat omslag.

Update: het lelijke omslag

21 04 04 - 12:08


één reactie:

Ieh! Bah! Lelijk!
Maar ook interessant dat het zoveel invloed heeft hoe de omslag (ik zeg de omslag, jij het). Het oog wil ook wat, ook qua opmaak van de tekst. Zeer belangrijk.
Merel (link) - 21 04 04 - 17:21