Kleiduiven
De actie komt maar langzaam op gang. John Sommerfield schrijft in Vrijwilliger in Spanje over de dagelijkse gang van zaken in de Spaanse Burgeroorlog (1936-1939). Zijn oorlog begint met veel wachten op en in treinen, wachten op uniformen, wachten op wapens, reizen van stadje naar dorpje richting het front. Voor er een schot gelost wordt, is het boek al ruim over de helft.

Vermoedelijk republikeinen vechten achter barricaden

Als het dan zover is, schrijft Sommerfield niet over zijn eerste gerichte schot, zijn eerste gedode vijand zoals ik had verwacht. Het doden lijkt geen issue in zijn beleving. Pas helemaal aan het einde kom ik de volgende passage tegen. De enige die over het doden rept:

‘(…) de kleine figuurtjes renden en tuimelden om en bleven stil liggen. Zo doodde je meestal mannen in een oorlog; er was beweging en je schoot en de beweging hield op. Je voelde even de opwinding dat je iets had gepresteerd, maar het was iets onpersoonlijks, het was alsof je op kleiduiven schoot; je dacht er niet aan dat er nu weduwen en wezen bijkwamen, dat je moeders van hun kinderen beroofde. Je schoot op iets wat donker was en bewoog en als je het raakte voelde je je een “goede schutter”. Op andere momenten schoot en doodde je omdat ze op je afkwamen en het hij of jij was, maar ook dan was het nog onpersoonlijk, en als je later oprukte en de lijken zag waren het gewoon dode mannen die door van alles en nog wat gesneuveld hadden kunnen zijn.’

06 05 04 - 22:41


drie reacties:

Dat verklaart het wel. Als het gevoel inderdaad is uitgeschakeld (ik kan me zo'n beschermingsmechanisme in zo'n situatie wel voorstellen), voelt het waarschijnlijk als kleiduivenschieten. En een kleiduivenschutter staat er ongetwijfeld ook nooit bij stil dat zo'n gesneuvelde kleiduif een rouwende familie achterlaat.
Ruben (link) - 07 05 04 - 07:48


Een kleiduif? familie? :-)
zebra - 07 05 04 - 09:12


Deed mij ook denken aan "Sketches Of Spain" van the Nits.
Ronald (link) - 07 05 04 - 12:57