Verhaal
Ik wil een verhaal voor haar schrijven dat zo mooi is dat ze het nooit meer vergeet.
“Er was eens …”
Nee.
Zo zeker niet.
Het moet beginnen met, of misschien juist helemaal niet.
Misschien moet het vooral lekker ruiken.
Naar vers gebakken brood in de oven.
Naar krullen die nat zijn van zout zeewater.
Maar niet samen.
Dat zou vies zijn.
Kiezen.
Of zijn het allebei clich├ęs?
Zoals die blote voeten waarmee ze vanochtend over het nog natte gras naar de postbus liep.
Schrappen.
En opnieuw.
Het begint met:
dat ze over mijn schouder komt meelezen, en zegt
dat stamelen ook onvergetelijk mooi kan zijn.

Woorden: 107/Tekens: 500/Zij: 3


Dit is het 96ste van een serie korte verhalen die Dimitri Antonissen, een jonge Antwerpse schrijver, op verschillende weblogs heeft gepubliceerd. Voor meer informatie en de 95 andere verhalen, kijk op Boekblog.

15 07 04 - 21:23


één reactie:

Wel heel kort.
Zero (link) - 21 07 04 - 10:14